VI SA/Wa 1486/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w T. - od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]. nakładającej na ww. przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 427), tj. niezamieszczenia informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych, wprowadzanych do obrotu na kontrolowanej stacji przy ul. [...] w T. - utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inspektorzy [...] Wojewódzkiej Inspekcji Handlowej, przeprowadzili dnia [...] lutego 2018 r. kontrolę dotyczącą sprawdzenia zamieszczenia na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Czynności kontrolne przeprowadzono na stacji paliw w T. przy ul. [...] należącej do przedsiębiorcy A. K. W toku kontroli stwierdzono, że Przedsiębiorca nie zamieścił na kontrolowanej stacji paliw informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 427, z późn. zm.), dalej: "ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw". Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z [...] lutego 2018 r. nr [...] oraz poprzez dokumentację zdjęciową stanowiącą załącznik do protokołu. Ponadto [...] lutego 2018 r. przesłuchano w charakterze świadka pracownika kontrolowanej stacji paliw, będącego osobą czynną w lokalu w rozumieniu art. 97 Kodeksu cywilnego, którego zeznania potwierdziły brak informacji o zawartości biokomponentów. Przedsiębiorca nie wniósł żadnych uwag do treści protokołu, w tym do ustaleń dotyczących niezamieszczenia informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji. Ograniczył się jedynie do wysłania wiadomości e-mail, z której wynikało, iż omawiana informacja była zamieszczona na kontrolowanej stacji paliw, ale najprawdopodobniej została zerwana przez wiatr i została ponownie zamieszczona, po zakończeniu kontroli. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej pismem z dnia 5 marca 2018 r. poinformował Przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej określonej zgodnie z dyspozycją art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. wobec braku zamieszczenia na kontrolowanej stacji paliw informacji o zawartości biokomponentów w oferowanych do sprzedaży paliwach oraz o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, możliwości składania wyjaśnień i wniosków dowodowych. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i w piśmie z 15 marca 2018 r. wyjaśniła, że informacja o zawartości biokomponentów była zamieszczona na kontrolowanej stacji, jednakże na skutek najprawdopodobniej aktu wandalizmu, została zerwana lub zniszczona, zaś kontrolującym wskazano ślady po jej usunięciu. Jednocześnie Przedsiębiorca wniósł o odstąpienie od wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. W dniu [...] kwietnia 2018 r., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wydal decyzję nr [...] nakładającą na Przedsiębiorcę administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 427, z późn. zm.), tj. niezamieszczenia informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych, wprowadzanych do obrotu na kontrolowanej stacji paliw. Przedsiębiorca złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, albo jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Strony, zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 77 § 1, art. 80, art. 8la § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 9a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie znajdowała się informacja dotycząca zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych oferowanych do sprzedaży. Prezes UOKiK podkreślił, że z przepisów prawa (art. 9a ust. I i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw) wynika iż przedsiębiorcy są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, które to informacje należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku tj. niezamieszczenie takich informacji w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, powoduje że przedsiębiorca podlega karze pieniężnej. Organ podkreślił, że aby obciążyć stronę karą pieniężną, musi ona wymaganych informacji w ogóle nie zamieścić, lub zamieścić je w miejscu niebędącym ogólnodostępnym (np. na zapleczu), albo uczynić ją niewidoczną (np. zasłaniając plakatem reklamowym), pomimo umieszczenia w miejscu ogólnodostępnym. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie, ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż Przedsiębiorca omawianej informacji w momencie rozpoczęcia kontroli, tj. 19 lutego 2018 r. nie zamieścił. Strona tego ustalenia kontroli nie neguje wskazując jedynie lub na złe warunki atmosferyczne lub na akt wandalizmu. Odnosząc się do treści odwołania, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podkreślił, że z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie znajdowała się informacja dotycząca zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych oferowanych do sprzedaży. Inspektorzy w toku kontroli, nie stwierdzili zamieszczenia omawianej informacji w żadnym ogólnodostępnym i widocznym miejscu tj., przy drzwiach wejściowych, kasach fiskalnych, dystrybutorach paliw itp. Informacja taka została zamieszczona na stacji paliw dopiero po kontroli. Zdaniem organu oświadczenie strony, potwierdzają ustalenia kontroli, iż na stacji paliw nie było uwidocznionej informacji o zawartości biokomponentów. Strona twierdziła, że brak tablicy wynikał ze złych warunków atmosferycznych lub, że informację usunięto wskutek wandalizmu. Organ wskazał, iż sam fakt odpowiedzialności Przedsiębiorcy, jak też wysokość kary pieniężnej wynikają z przepisów prawa. Wartość sankcji wskazano wprost w treści art. 35c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Przepis ten nie przewiduje tzw. kar "widełkowych" od określonej kwoty do kwoty stanowiącej górną granicę kary pieniężnej, co nie pozwala organowi wydającemu decyzję w tej sprawie w danej sprawie, na ustalenie poziomu wysokości kary, przy zastosowaniu określonych kryteriów np. stopnia zawinienia związanego z brakiem informacji z powodu przeprowadzonego remontu i zawieszenia jej niezwłocznie po rozpoczętej kontroli. W tym przypadku wysokość sankcji pieniężnej wynosi 5000 zł i nie może być zmniejszona, ani też zwiększona. Przepisy omawianej ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie przewidują także możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. W tym stanie rzeczy, Prezes UOKiK nie jest władny do zmniejszenia wysokości kary pieniężnej, czy też odstąpienia od jej wymierzenia. W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, okoliczności wskazane w treści odwołania Strony, nie stanowiły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, na podstawie której wymierzono Przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5000 zł, za niezamieszczenie na przedmiotowej stacji paliw w T., informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, tj. naruszenie art. 9a ust. 1 i 2 . o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Powyższa decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2018 r. została zaskarżona przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 9a ust 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż kontrolowany podlega karze w kwocie 5000 zł, za niezamieszczenie na stacji paliwowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach. Skarżący wskazał, że kara powinna podlegać miarkowaniu. Strona wskazała, że przepis został nieprawidłowo zastosowany zaś kara jest zbyt wysoka. W skardze podniesiono także (podobnie jak w odwołaniu) że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy w sposób dokładny. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ administracji, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że na kontrolowanej stacji paliw nie znajdowała się informacja dotycząca zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych oferowanych do sprzedaży. W toku kontroli, nie stwierdzono zamieszczenia omawianej informacji w żadnym ogólnodostępnym miejscu w sposób widoczny. Sąd stwierdza, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza jednoznacznie, iż na kontrolowanej stacji paliw nie znajdowała się informacja dotycząca zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych oferowanych do sprzedaży. Z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wynika iż przedsiębiorcy są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, które to informacje należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku tj. niezamieszczenie takich informacji w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, powoduje że przedsiębiorca podlega karze pieniężnej. Wysokość kary została ustalona przez prawodawcę na 5000 zł i organ administracji nie miał możliwości jej obniżania czy też podwyższania. W tych okolicznościach Sąd uznaje, że zaskarżone rozstrzygnięcie o nałożeniu kary jest zasadne. W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania, Sąd stwierdza, że organy obu instancji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności sprawy. Organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji działające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. W tych okolicznościach Sąd uznał skargę za niezasadną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.