VI SA/Wa 1487/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., którą nałożono na niego karę pieniężną w kwocie 12.250 złotych. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu skarżący uzasadniając swoje żądanie podał, że po uwzględnieniu stałych miesięcznych zobowiązań z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej do jego dyspozycji pozostaje na utrzymanie rodziny kwota około 5.000 złotych. Wskazał, że zapłacenie tak wysokiej kary pieniężnej z jednej strony zagroziłoby egzystencji jego rodziny, a z drugiej strony utrudniłoby prowadzenie działalności gospodarczej. Podniósł, że jako przedsiębiorca ceni sobie terminowość w płaceniu wszelkich zobowiązań, czym zyskał sobie zaufanie wśród kontrahentów i pracowników. W załączeniu uzasadnienia swojego wniosku skarżący nadesłał m.in. zestawienie sum miesięcznych za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r.; zestawienie remanentów za miesiąc sierpień 2009 r. oraz zestawienie należnego podatku dochodowego za miesiąc sierpień 2009 r. według stawki 19%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić zatem należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści ww. przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, nie publ.; z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Jak wskazano na wstępie, skarżący - na wezwanie Sądu, uzasadnił swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podał, że po uwzględnieniu stałych miesięcznych zobowiązań pozostaje mu na utrzymanie rodziny około 5.000 złotych. Z zestawienia remanentów za miesiąc sierpień 2009 r. wynika, ze dochód skarżącego wyniósł 14.339 złotych., jednakże z tej kwoty skarżący opłaca m.in. zaliczki z tytułu podatku dochodowego według stawki 19 %; składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne; raty z tytułu zaciągniętych kredytów. Zdaniem Sądu ww. okoliczności uzasadniają uwzględnienie żądania skarżącego, a w konsekwencji wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wykazał on, że poniesienie przez niego kary pieniężnej w kwocie 12.250 złotych, mogłoby doprowadzić do znacznych i niepowetowanych - przez późniejszy jej zwrot strat, co mogłoby w następstwie utrudnić prowadzenie przez niego firmy. Straty te mogłyby mieć dwojakiego rodzaju charakter – finansowy wymiar, poprzez zachwianie płynności finansowej skarżącego, a także wymiar w zakresie renomy skarżącego, jako przedsiębiorcy godnego zaufania, który zobowiązania z tytułu prowadzenia firmy realizuje terminowo. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.