VI SA/Wa 1491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. D. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (Komisja II Stopnia) powołując się na art. 78h ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. -Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. D. (skarżącego) od uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Komisji Egzaminacyjnej (Komisja) do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w W. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Ustalono, że zdający z części pierwszej egzaminu otrzymał ocenę dostateczną, z drugiej części egzaminu - ocenę dostateczną, z części trzeciej i czwartej - oceny niedostateczne, zaś z części piątej - ocenę dobrą. Powołując się na treść przepisu art. 78 f ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu adwokackiego otrzymał ocenę pozytywną, Komisja wskazała, iż zdający A. D. uzyskał wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. Skarżący zakwestionował ustalony w uchwale negatywny wynik egzaminu zarzucając: 1. niesłuszność zarzutu wadliwości określenia zakresu zaskarżenia w sporządzonej przez niego apelacji, podczas gdy w zdaniu pierwszym tejże apelacji zostało wyraźnie stwierdzone: "Zaskarżając w/w postanowienie Sądu Rejonowego w całości (...)", co spełnia warunek z art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c, który wymaga jedynie wskazania, czy orzeczenie jest zaskarżone w całości czy w części; 2. niesłuszność nadania istotnego znaczenia dla apelacji i wnioskowanego w niej rozstrzygnięcia kwestii zachowku, która nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, ponieważ nie dotyczyła interesu prawnego reprezentowanego mandanta (tym samym zarzut "mieszania trybów postępowania" nie wpływał na ewentualne rozstrzygnięcie Sądu na skutek tej apelacji); 3. niesłuszność zarzutu kwestionującego podniesienie w apelacji art. 952 § 3 k.c. jako "niezadbanie należyte o interes strony", podczas gdy właśnie w interesie reprezentowanego uczestnika było wykazanie i przyjęcie ważności testamentu ustnego, czego nie przyjął Sąd I instancji i w ten sposób naruszył w/w przepis prawa; 4. niekonsekwentne i sprzeczne stanowisko oceniających część czwartą egzaminu poprzez podniesienie tylko przez jednego z egzaminujących zarzutu w pkt 1 "Zachowanie wymogów formalnych", podczas gdy drugi z egzaminatorów takich zarzutów nie podniósł; 5. niesłuszność podniesienia zarzutu niezachowania wymogów formalnych: "Brak w tytule określenia, że strony zawierają umowę spółki cywilnej, niewystarczająca identyfikacja stron umowy - brak danych z dowodów osobistych", podczas gdy umowa miała prawidłowo wskazaną nazwę, zgodnie z tytułem XXXI Spółka k.c, a jej strony były określone w sposób umożliwiający ich identyfikację, 6. niesłuszność zarzutu nieprawidłowego przyjęcia obligacji skarbowych za wierzytelność - podczas gdy obligacje takie stanowią inne prawa w rozumieniu art. 861 § 1 k.c; 7. niesłuszność zarzutu, iż błędnie określono moment wejścia spadkobiercy do spółki, podczas gdy przepis art. 872 k.c. pozostawia swobodzie stron określenie zastrzeżenia, że spadkobiercy wspólnika wejdą do spółki na jego miejsce, bez zawężania tego zastrzeżenia do określenia czasu wejścia do spółki jako chwili nabycia spadku; 8. niesłuszność braku określenia tytułu prawa wspólnika do wnoszonego wkładu w postaci samochodu, gdyż ze sformułowania użytego w pkt 2.1 umowy "jako własność wspólników" wynika, iż wnoszący jest właścicielem przedmiotowego samochodu; 9. niesłuszność zarzutu, że w pkt 2.2 wniesione winno być prawo do używania pojazdu, podczas gdy w zapisie w tym punkcie wyraźnie użyto sformułowania "do używania", co wyklucza możliwość przyjęcia innego prawa; 10. niesłuszność zarzutów niedookreślenia cech indywidualnych pojazdów, podczas gdy w zapisach wymieniono markę oraz numery rejestracyjne wnoszonych pojazdów, co umożliwia ich pełną identyfikację; 11. niesłuszność zarzutu lakonicznego określenia majątku spółki, podczas gdy majątek ten został określony w innym miejscu ocenianej umowy (pkt.2.4.), niż wskazał to egzaminator (pkt 3.3), a określenie to odpowiadało zadaniu egzaminacyjnemu; 12. niesłuszność zarzutu sprzeczności w zakresie reprezentacji, podczas gdy zadanie egzaminacyjne zakładało niesymetryczność uprawnień wspólników w tym zakresie; 13. niesłuszność zarzutów dotyczących rozwiązania spółki na żądanie wspólnika, wobec wystarczającego i prawidłowego określenia ważnych powodów w pkt 5.2 ocenianej umowy; 14. niesłuszność zarzutu sprzeczności pkt 2.1 z pkt 5.7 ocenianej umowy wobec braku wykazania przez oceniającego, na czym ta sprzeczność ma polegać, podczas gdy pkt 5.7 dotyczył tylko terminu wniesienia wkładów. Zdaniem Komisji II Stopnia wniesione odwołanie nie jest zasadne. Ustosunkowując się do postawionych przez skarżącego zarzutów od oceny z zakresu prawa cywilnego (cześć trzecia egzaminu), Komisja II stopnia stwierdziła, że każdy z trzech zarzutów dotyczących tej części egzaminu jest chybiony, a mając na uwadze, że wywiedzione przez egzaminatorów zarzuty są bardzo istotne i świadczą o nieznajomości prawa spadkowego i prawa procesowego w tym zakresie, to uznano, że nie zaistniały powody do zmiany oceny wystawionej za tę część egzaminu. W zakresie odwołania od oceny z zakresu prawa gospodarczego (cześć czwarta egzaminu), zdaniem Komisji II Stopnia wszystkie zasadnie wytknięte mankamenty pracy, przy uwzględnieniu trafności zarzutu ujętego pod lit. c), w pełni uzasadniają, z uwagi na ich charakter i wagę, oceną niedostateczną. A. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości powołanej w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., zaskarżając ją w całości, zarzucił jej naruszenie: art. 78h ust. 1 , ust. 9 i ust. 12 ustawy Prawo o adwokaturze poprzez dokonanie wadliwej oceny prac skarżącego i nierozpatrzenie wszystkich wniosków podniesionych w odwołaniu, pomimo przyznania trafności zarzutów, co doprowadziło do utrzymania oceny negatywnej, art. 77 § 1 w zw. z art. 138 § 1 i art. 140 Kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, Komisja II Stopnia przyznała co najmniej dwa zarzuty podniesione w odwołaniu - pkt c str. 8 skarżonej uchwały i pkt g, str. 9 tej uchwały, podczas, gdy przy orzekaniu pominęła swoje stwierdzenia zawarte w pkt g, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 Kpa poprzez niezapewnienie zasady czynnego udziału strony w wyniku uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do wszystkich dowodów w sprawie przed podjęciem zaskarżonej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem uniemożliwiono skarżącemu zgłoszenie dowodu z porównania prac innych zdających. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały, przeprowadzenie dowodu z dokumentów — prac egzaminacyjnych egzaminu adwokackiego z dnia [...] grudnia 2009 r. , tj. z części trzeciej oraz z dnia [...] grudnia 2009 r., tj. z części czwartej, wszystkich innych osób zdających, które uzyskały z tych części egzaminu oceny pozytywne na okoliczność dokonania wadliwej oceny jego prac zarówno przez Komisję do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego, jak i Komisję II Stopnia i zasądzenie kosztów postępowania. Komisja II Stopnia podtrzymała swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy jest uchwała Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości powołanej w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zdaniem sądu przepis art. 78 h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze stanowi, że do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu posłużenie się przez ustawodawcę w tym przepisie terminem "odpowiednio", wyłącza stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego wprost i prowadzi do wniosku, że postępowanie przed Komisją II stopnia jest rodzajem postępowania administracyjnego o swoistym charakterze. Do rozpatrywania spraw w obu instancjach powołane zostały wieloosobowe organy szczególne o specyficznych kompetencjach (art. 78 ust. 1, art. 78 h ustawy), podstawy wyłączenia członków tych organów uregulowane zostały w szczególny sposób (art. 75 g ust.1, art.78 h ust. 7 ustawy), kwestie związane z funkcjonowaniem tych organów reguluje Minister Sprawiedliwości rozporządzeniem (art. 78 h ust.14 ustawy). W drodze rozporządzenia Minister Sprawiedliwości określa między innymi tryb i sposób działania komisji odwoławczej (art. 78 h ust. 14 pkt 4 ustawy). Na tej podstawie Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (Dz. U. z 2009 r. Nr 164, poz. 1315). W § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 wskazanego rozporządzenia mowa jest o konieczności sporządzenia w toku postępowania odwoławczego pisemnej opinii dotyczącej zasadności jedynie "zarzutów podniesionych w odwołaniu", mowa jest także o "zakresie odwołania" oraz o "zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu". Z kolei w § 5 ust. 4 wymienionego rozporządzenia ustanowiono procedurę głosowania członków komisji odwoławczej w procesie podejmowania przez tę komisję decyzji w konkretnych sprawach. Przepis ten reguluje wyłącznie procedurę (tryb i sposób) działania Komisji Egzaminacyjnej II stopnia, jako organu odwoławczego, ale nie reguluje i nie zmienia zasad orzekania i zakresu orzekania Komisji. Nie wskazuje bowiem, jakie rozstrzygnięcia podejmuje Komisja. O tym stanowią art. 78f ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, a także stosowany odpowiednio art. 138 k.p.a. Ani ustawa ani tym bardziej rozporządzenie, o którym mowa, nie zmieniają w powołanych wyżej przepisach naczelnej zasady orzekania w postępowaniu administracyjnym (art. 7, art. 15, art. 138 k.p.a.), tj. że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35). Zdaniem Sądu, użycie w § 5 ust. 4 rozporządzenia zwrotu odnoszącego się do kolejności głosowania, podobnie jak i te przepisy, które określają zakres opinii sporządzanej przez członka Komisji II stopnia - zawężonej do ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu - nie oznaczają, że rozporządzenie to zawęża zakres kontroli odwoławczej tego organu. Organ odwoławczy może bowiem, działając na korzyść zdającego (arg. z art. 139 k.p.a.), objąć kontrolą także części "niezaskarżone" i podwyższyć przyznaną ocenę z danej części egzaminu. Skarżący kwestionuje oceny uzyskane z pracy z zakresu prawa cywilnego (trzecia część egzaminu adwokackiego) oraz z pracy z zakresu prawa gospodarczego (czwarta część egzaminu adwokackiego), przy czym prace skarżącego z każdej z tych części egzaminu uzyskały od każdego z egzaminatorów oceny niedostateczne. Zarzuty postawione w odwołaniu i podtrzymywane dalej nie zasługują generalnie na akceptację i nie wpływają na zmianę ocen. Odnosząc się do odwołania z zakresu prawa cywilnego (część trzecia egzaminu) pracę skarżącego oceniali dwaj egzaminatorzy i obaj zgodnie wystawili oceny niedostateczne. Skarżący w swej apelacji zawarł stwierdzenie o zaskarżeniu postanowienia w całości, zaś we wnioskach apelacji wskazał, iż wnosi o zmianę postanowienia w ten sposób, że : " w tym postanowieniu stwierdza się, iż a) uczestnik postępowania T. J. nabył spadek w na podstawie testamentu w części 3/4, b) uczestnik postępowania. J. K. nabył przedmiotowy spadek na podstawie art. 991 p 1 k.c. w części 1/2. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w zakresie tego zapisu obaj egzaminatorzy zarzucili pracy nie tylko wadliwość określenia zakresu zaskarżenia, ale "rażącą sprzeczność pomiędzy zakresem zaskarżenia ( w całości), a wnioskami apelacji (części 3/4). Nie chodziło przy tym o naruszenia art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c, ale o sprzeczność wskazanego zakresu z wnioskami apelacji. Skoro skarżący uznawał częściowe spadkobranie przez J. K. na podstawie ustawy (takie dziedziczenia przyjął Sąd), to chybionym było zaskarżenie postanowienia w całości, a nie w części. W istocie bowiem apelacja skarżyła orzeczenie w zakresie podstawy dziedziczenia i udziału T. J. w spadku, nie dotyczyła zaś dziedziczenia przez J. K. na podstawie ustawy 1/2 części spadku. Zarzut skarżącego jest więc nietrafny. Zdaniem Sądu nie ma racji skarżący także jeśli chodzi o drugi z postawionych zarzutów. We wniosku apelacji skarżący sformułował stwierdzenie, że J. K. nabył spadek na podstawie art. 991 p 1 k.c. (zachowek) w części 1/4. Twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu co do tego, że tematu zachowku nie podniósł w zarzutach, a istotą apelacji były kwestie związane ze skutecznością testamentu ustnego, nie zmieniają faktu, iż we wnioskach apelacji domagał się stwierdzenia nabycia spadku na podstawie przepisu o zachowku, co jest błędem dyskwalifikującym pracę, a to dlatego, że świadczy o braku wiedzy z zakresu prawa spadkowego. Skarżący wykazał tym, że nie wie w jakim trybie zachowek może być dochodzony, a apelacja przez niego sporządzona w tym zakresie była niekorzystna dla reprezentowanego przez niego uczestnika. Okoliczność, że w postępowaniu spadkowym sąd z urzędu ustala udziały spadkobierców nie może być oceniana na korzyść odwołującego. Co do trzeciego zarzutu skarżący wskazał na naruszenie przepisu art. 952 § 3 k.c. "poprzez błędną wykładnię skutkującą, że sąd uznał niezachowanie sześciomiesięcznego terminu określ, w tym przepisie, podczas gdy wniosek o przesłuchanie świadków wpłynął w tym terminie do Sądu". Sąd odebrał od świadków testamentu, a na ich podstawie przyjął m.in., że nie mieli oni świadomości, iż są świadkami testamentu ustnego i to było jednym z powodów ustalenia, że testament ustny nie został sporządzony. Apelacja skarżącego tego argumentu w ogóle nie zawiera, a opiera się na tym, czego sąd wcale nie wywiódł. Tak sprecyzowany zarzut świadczy, że skarżący nie zrozumiał powodów, dla których sąd przyjął, iż spadkodawczyni nie sporządziła testamentu ustnego. Wbrew stanowisku zdającego, sąd ten nie uznał, że zostali zgłoszeni z uchybieniem terminu wskazanego w art. 952 § 3 k.c.. Reasumując, zdaniem sądu żaden z zarzutów odwołania nie okazał się słuszny, a mając na uwadze, że wywiedzione przez egzaminatorów zarzuty są istotne i świadczą o nieznajomości prawa spadkowego i prawa procesowego w tym zakresie, to słusznie uznano, że nie zaistniały powody do zmiany oceny wystawionej za tę część egzaminu. W zakresie odwołania od oceny z zakresu prawa gospodarczego (cześć czwarta egzaminu) należy zauważyć, że dostrzeżenie mankamentów pracy przez jednego egzaminatora nie wpływa na wartość oceny, ale potwierdza celowość oceny przez dwóch niezależnych od siebie egzaminatorów. Nazwa "spółka cywilna" powinna występować w tytule umowy pomimo tego, że w punkcie 5.5. umowy skarżący określa w jakiś sposób spółkę jako spółkę cywilną. Kwestią oczywistą jest także wymóg sprecyzowania danych wspólników w taki sposób, by niemożliwe było istnienie innych osób odpowiadających tym danym. Komisja przyznała natomiast rację skarżącemu, iż nie ma prawnych przeszkód, by obligacje skarbowe, jako inne prawa w rozumieniu art. 861 § 1 k.c. były wniesione do spółki co wskazuje, że na etapie odwoławczym może dojść do zakwestionowania stanowiska egzaminatorów lub opisanej przez nich oceny. Nietrafny jest zdaniem sądu zarzut skarżącego co do niesłuszności wytknięcia mu błędnego określenia momentu wejścia spadkodawcy do spółki. Zapis umowy wskazuje, że momentem, od którego spadkobierca staje się wspólnikiem jest czynność przedstawienia pozostałym wspólnikom urzędowego dokumentu stwierdzającego nabycie spadku ("...po przedstawieniu..."). Należy zauważyć, że z zapisu powinno jasno wynikać, iż przedstawienie owego urzędowego dokumentu jest wprawdzie warunkiem ("formalnego") wejścia spadkobiercy do spółki – ale momentem tego wejścia ("prawnego") jest data otwarcia spadku. Zdaniem Sądu wspólnik, wnoszący do spółki wkład w postaci konkretnego samochodu osobowego, powinien jednoznacznie wskazać i określić w umowie, iż jest jego właścicielem. Wytknięcie tego braku było zdaniem Sądu zasadne. Chybiony jest zdaniem Sądu, zarzut skarżącego, iż niesłusznie wytknięto mu sprzeczność w zakresie reprezentacji spółki. W sformułowaniu art. 3.3. umowy, dotyczącym reprezentacji spółki, tkwi sprzeczność. Przyjęcie bowiem, że "...Dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu wymaga zgody wszystkich wspólników..." przy jednoczesnym postanowieniu, że "...wspólnik A. F. jest umocowany do reprezentacji spółki bez ograniczeń (także w sprawach przekraczających zakres Zwykłego zarządu...)" - rodzi wątpliwość, czyj głos będzie decydujący w sytuacji, gdy w danej kwestii (przekraczającej zakres zwykłego zarządu) - dwaj pozostali wspólnicy będą mieć odmienne zdanie, niż A. F.. Takie ukształtowanie treści umowy nie jest korzystne dla wspólników i może rodzić poważne rozbieżności w praktyce funkcjonowania spółki. Zdaniem Sądu trafnie podtrzymano zakwestionowaną prawidłowość zapisu umowy określającego rozwiązanie spółki na żądanie wspólnika. Nie zasługiwał zdaniem Sądu na uwzględnienie zarzut niesłuszności postawienia skarżącemu sprzeczności rozwiązania przyjętego w pkt 2.1 z pkt 5.7. Z art. 2.1. umowy wynika, że opisany tam wkład (własność samochodu [...] wartości 50.000 zł) jest wniesiony w chwili zawarcia umowy spółki (użyto sformułowania "wnosi", a nie "wniesie"), a zatem zapis 5.7. umowy, obligujący wspólnika do wniesienia tego wkładu w terminie 14 dni od zawarcia umowy, pozostaje w sprzeczności z punktem 2.1. Nie jest przy tym jasne, dlaczego termin określony w 5.7. ma dotyczyć tylko wkładu opisanego w 2.1., a nie dotyczy wkładów, opisanych przy użyciu tego samego określenia ("wnosi"), ujętych w punktach 2.2. i 2.3. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż Komisje obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Komisje obu instancji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.