VI SA/Wa 1494/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął K. S. pozwolenie na broń palną bojową, przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 1997 r. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia 23 marca 2006 r. przedstawił K. S. zarzut czynu z art. 263 § 2 k.k., tj. posiadania bez zezwolenia dwóch jednostek broni palnej. Powzięcie przez organy Policji informacji o wszczęciu ww. postępowania karnego stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia K. S. pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, przedstawienie zarzutu nielegalnego nabycia i posiadania broni palnej bojowej jest czynem, który sam w sobie rodzi obawę, że posiadacz broni użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Z decyzją nie zgodził się K. S. składając odwołanie. Wnosił o uchylenie decyzji, wskazywał, iż postawienie zarzutu z art. 263 § 2 k.k. nie oznacza jeszcze, że popełnił ten czyn. Powoływał się na swoją nieposzlakowaną opinię oraz zagrożenie bezpieczeństwa osobistego i rodziny. Organ odwoławczy - KGP akceptując stanowisko organu I instancji wskazał, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma bowiem charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy. Według organu odwoławczego, przepis ten nie wyłącza możliwości cofnięcia pozwolenia na broń osobie, która popełniła przestępstwo, już na etapie postępowania karnego. Obawa użycia broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z faktu, iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne z art. 263 § 2 k.k. Pomimo, że czyn ten dotyczący broni palnej nie należy do katalogu przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadnia obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów jest potwierdzeniem uzasadniającym dostatecznie podejrzenie, iż czyn popełniła strona, zwłaszcza, iż Prokuratura Okręgowa w [...] w dniu [...] czerwca 2006 r. skierowała w tej sprawie akt oskarżenia do sądu. KGP podkreślił, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie narusza zasady domniemania niewinności, gdyż nie jest sankcją karną w rozumieniu przepisów prawa karnego. K. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Postawił organowi zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: art. 77 § 1, 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, iż postawienie zarzutu z art. 263 § 2 k.k., który nie wiąże organu i sam akt oskarżenia nie uzasadniają obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Wskazywał, iż zarzucany czyn dotyczy lat 1998-1999 i powinien być oceniany na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.), powoływał się na dotychczasową postawę, niekaralność i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że skarżący posiadając nielegalnie broń nie tylko popełnił czyn zabroniony przeciwko bezpieczeństwu publicznemu, ale także sprzeniewierzył się przepisom ustawy o broni i amunicji, która reguluje m. in. zasady legalnego posiadania broni. W art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., pod rządami której skarżący uzyskał pozwolenie na broń wskazano, iż broń wolno posiadać tylko na podstawie wydanego pozwolenia. Bez zgody organów Policji nie można zakupić kolejnych jednostek broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6 cytowanej ustawy. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu toczącego się postępowania karnego z art. 263 § 2 kodeksu karnego. Skierowanie aktu oskarżenia do sądu jest potwierdzeniem istnienia dużego prawdopodobieństwa, iż strona zostanie skazana za popełnienie zarzucanego jej czynu. Należy podkreślić, że skarżący będąc posiadaczem pozwolenia na broń, któremu są znane zasady nabycia, posiadania i noszenia broni jest oskarżony o nielegalne posiadanie broni. Pozwolenie na posiadanie broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoby, którym przysługuje takie uprawnienie, powinny przestrzegać prawa. Może je posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a prowadzone postępowanie karne zdaniem Sądu, taką opinię podważa, nawet gdy w środowisku i miejscu zamieszkania osoba ta postrzegana jest pozytywnie. Nieodpowiednie zachowanie, a w konsekwencji naruszenie porządku prawnego w zakresie posiadania broni, podważa domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. W związku z prowadzonym postępowaniem karnym, trafnie organy Policji przyjęły, iż skarżący podejrzany o popełnienie czynu z art. 263 § 2 k.k. należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wobec podejrzenia o popełnienie przestępstwa w zakresie nielegalnego posiadania broni nie daje gwarancji, iż nie użyje legalnie posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 263 § 2 k.k., tj. posiadanie broni bez wymaganego pozwolenia jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu publicznemu. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nielegalnie posiadaną bronią. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.