VI SA/Wa 1498/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Pismem z dnia [...] marca 2014 r. "G." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (nazywana dalej "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], którym organ na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 8 i art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1, art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., nazywanej dalej "u.g.h."), odnosząc się do wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia udzielonego skarżącej przez Dyrektora Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie m.in. art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, o której mowa w Dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 nazywanej dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika konieczność istnienia zależności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny od innego toczącego się postępowania. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną będzie zatem takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt, czynność lub bezczynność są zgodne z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu (czynności, bezczynności) nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść. W przedmiotowej sprawie u podstaw odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach legł fakt, że ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, co więcej, wyklucza wprost taką możliwość. Postanowienie to zostało oparto m.in. na przepisach art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 1 u.g.h. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ww. ustawy zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Natomiast wskazany przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W tym miejscu należy stwierdzić, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?". Mając zatem na względzie przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do konstytucyjności m.in. art. 14 ust. 1 u.g.h., w myśl którego urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry, w świetle zaskarżonego postanowienia opartego m.in. na przepisach art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. wywodzonego ze stwierdzenia, że w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe przedłużenie zezwolenia, bowiem urządzanie gier na automatach jest możliwe jedynie w kasynach gry zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h., Sąd orzekający w sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie w tej sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie w sprawie P 4/14. Należy bowiem mieć na względzie oczywisty fakt, że regulacje zawarte w art. 138 ust. 1 i w art. 129 ust. 1 u.g.h. są konsekwencją normy z art. 14 ust. 1 u.g.h., poddanej w wątpliwość przez Naczelny Sąd Administracyjny, co do jej konstytucyjności, dozwalającej urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach wyłącznie w kasynach gry. W związku z tym kwestia konstytucyjności art. 14 ust. 1 u.g.h., wobec jego zasadniczego znaczenia dla rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o grach hazardowych, nie będzie pozostawała bez wpływu na zagadnienie stosowania art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 1 u.g.h. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 312/13). Powyższe potwierdza, że pomiędzy niniejszą sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem (zainicjowanym w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13), o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. istnieje związek tego rodzaju, że wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.