VI SA/Wa 150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarz sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 26 kwietnia 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, zawarła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, przy piśmie Sądu z [...] marca 2017 r., przesłano skarżącej spółce – stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.) – urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej (PPPr), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i podpisania przez osobę uprawnioną (lub osoby uprawnione) do reprezentowania spółki oraz przesłania do Sądu – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że w zakreślonym w wezwaniu terminie nie złożono w Sądzie tego wniosku na urzędowym formularzu. W dniu [...] maja 2017 r. skarżąca spółka nadała sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 26 kwietnia 2017 r., podnosząc, że nie zamierzała nie wypełniać wezwania Sądu. Wskazała, że pismo odebrała osoba upoważniona. Dodała, że "nie było mnie w W., abym mógł jako Prezes Spółki wypełnić i wysłać". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawania zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącej spółce doręczono w dniu 6 marca 2017 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr upływał 13 marca 2017 r. Mając na uwadze fakt, że skarżąca nie wykonała powyższego wezwania Sądu, należy stwierdzić, że w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.