VI SA/Wa 1501/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Izabela Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2008r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską W. S. (dalej: strona, skarżący). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postępowanie administracyjne zostało w niniejszej sprawie wszczęte z urzędu z uwagi na fakt skazania W. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lutego 2007 r. (sygn. akt: [...]) za przestępstwo określone w art. 291 par. 1 kk (paserstwo). W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że prawomocnym wyrokiem karnym tego samego sądu z dnia [...] czerwca 2002 r. sygn. akt: [...] został on skazany za czyn z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Podstawą prawną zastosowaną w powyższym stanie faktycznym był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm., dalej: ubia). Z dyspozycji tych przepisów wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6. t.j. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazano, iż obligatoryjny charakter powołanych przepisów prawa nakazuje organom Policji cofnięcie uprawnionemu pozwolenia na broń w wypadku stwierdzenia popełnienia przez niego przestępstwa przeciwko mieniu. Tego rodzaju przestępstwo – paserstwo – popełnił W. S., co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym. Ponadto strona została skazana za przestępstwo nie mieszczące się w katalogu wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia, określone w z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, czyli rozpowszechnianie fonogramów zawartych na płytach CD na szkodę [...] w W. W świetle powyższych ustaleń organy policji doszły do przekonania, że przestępstwa popełnione przez stronę uzasadniają zaliczenie jej do grona osó, co do których istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Jak zostało podkreślone w uzasadnieniu decyzji II instancji, od posiadaczy broni (bez względu na rodzaj broni) oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niej podlega ścisłej reglamentacji. Pozyskana w postępowaniu administracyjnym pozytywna opinia o stronie z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego oraz z macierzystego koła łowieckiego oraz pozytywna opinia z jej miejsca zamieszkania nie mogą stanowić, zdaniem organu, podstawy zmiany poglądu na sylwetkę strony w kontekście jej uprawnień do posiadania broni. W. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] marca 2008r. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie został poinformowany przez organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, jaka jest przyczyna wszczęcia postępowania, na czyj nastąpiło wniosek, jaki zarzut jest mu stawiany – co w jego ocenie stanowiło "ewidentne naruszenie procedury". Nadto podał, że wszczęcie postępowania nastąpiło na skutek skazania w związku z "odtwarzaniem muzyki z płyt w lokalu gastronomicznym, zarejestrowanym na mnie, a który prowadziła moja żona (...). Wyraził pogląd, że nie miało to żadnego związku z używaniem broni w celach do tego nie przeznaczonych i stanowiącym zagrożenie dla osób trzecich". Podał, iż nastąpiło już zatarcie kary za to przestępstwo. Odnośnie drugiej sprawy karnej podał, iż dotyczyła ona zakupu drzewa. Nie ma ona w jego ocenie żadnego związku z posiadaniem broni. Nie ma zatem znaczenia w sprawie dotyczącej pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn. Skarżący – W. S. – został w postępowaniu administracyjnym uznany za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co było podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia - co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń było ustalenie, iż był on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lutego 2007 r. (sygn. akt: [...]) za przestępstwo określone w art. 291 par. 1 kk (paserstwo umyślne). W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że prawomocnym wyrokiem karnym tego samego sądu z dnia [...] czerwca 2002 r. sygn. akt: [...] został on skazany za czyn z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia ma cechy związania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą - ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Ocena, czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 uobia, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi zostać wydana w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do takich dowodów należą orzeczenia sądów karnych, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia eksponując, poprzez użycie słów "w szczególności", skazanie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczące się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec osoby – posiadacza broni, której skazanie lub postępowanie karne dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób jest uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie skarżący został skazany za przestępstwo zaliczane do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Przestępstwo to zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia jako takie, z którym ustawodawca wiąże określony skutek w postaci "uzasadnionej obawy", o której traktuje art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. O ile w przypadkach skazania za inne przestępstwa, niż wymienione wprost w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zobiektywizowanie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, to w przypadku czynów wymienionych w tym przepisie organ obowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można podzielić poglądu skarżącego, aby przesłanką cofnięcia tego pozwolenia musiał być związek popełnionego przestępstwa z posiadaniem broni. Ustawodawca związał skutek w postaci cofnięcia pozwolenia na broń wyłącznie z faktem skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko następującym wartościom: życiu, mieniu i zdrowiu. Nie ulega wątpliwości, ż przestępstwo określone w art. 291 par. 1 kk należy do tego rodzaju przestępstw. Zostało bowiem umieszczone w Rozdziale XXXV kodeksu karnego (Przestępstwa przeciwko mieniu). Niezasadny jest zarzut skarżącego odnoszący się do naruszenia procedury administracyjnej w niniejszej sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń z dnia 1 sierpnia 2007 r. ( k. 42 akt administracyjnych) skierowane do strony zawierało informację, iż podstawą wszczęcia postępowania są czyny z art. 291 par. 1 kk oraz art. 116 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim. Sąd stwierdził, że odpowiada ono wymogom z art. 10 par. 1 k.p.a. Prawa strony zostały w postępowaniu administracyjnym w sposób należyty zagwarantowane. Organy policji zgromadziły także dowody świadczące na korzyść skarżącego – pozytywnych opinii, jaką posiada w Polskim Związku Łowieckim, kole macierzystym, a także w miejscu zamieszkania. Sąd doszedł jednak do przekonania, iż prawidłowo organy stwierdziły, że dowody te nie mogą stanowić przeciwwagi dla ustaleń organów policji, potwierdzonych wyrokami karnymi, a w szczególności wyrokiem skazującym za przestępstwo paserstwa. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa procesowego ani materialnego mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.