VI SA/Wa 1501/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu G. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. G. J. (dalej: "Skarżący") pismem z dnia [...] marca 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Odnośnie ww. decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po otrzymaniu tego postanowienia, pismem z dnia [...] marca 2015 r. G. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze strona podniosła, że decyzja jest niezgodna z prawem i powinna zostać unieważniona. W zaistniałej sytuacji Sąd zwracał się do skarżącego z pytaniem, czy skarga datowana na dzień [...] marca 2015r. dotyczy postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W wyjaśnieniach kierowanych do Sądu skarżący stwierdzał, że skarga dotyczy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skarżącemu przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Alternatywnie organ wniósł o oddalenie skargi na postanowienie dotyczące uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – gdyby Sąd ustalił, że tego postanowienia dotyczy skarga. Podczas rozprawy przed Sądem w dniu 16 marca 2016 roku skarżący odpowiadając na pytanie Sądu, czy jego skarga dotyczy decyzji o nałożeniu kary czy też postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – stwierdził jednoznacznie, że przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] listopada 2014 roku nakładająca karę pieniężną. Zdaniem skarżącego decyzja ta narusza prawo i powinna zostać unieważniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zauważyć należy, że od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. przysługiwał skarżącemu środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący wprawdzie wystąpił z takim wnioskiem jednak złożył go po terminie, co zostało potwierdzone postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że skarżący nie wykorzystał skutecznie możliwości zakwestionowania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w sposób przewidziany prawem. Nie złożył bowiem skutecznie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.