VI SA/Wa 1502/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] cofającą skarżącemu, A. K. pozwolenie na broń palną myśliwską wydaną w celu łowieckim w ilości 3 egzemplarzy. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zawiadomieniem z dnia 2 lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie występku z art. 263 § 2 kk. W trakcie postępowania administracyjnego do akt sprawy dołączono wyrok Sądu Rejonowego w Z., Wydział II Karny z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt. II K 562/06, mocą którego skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 263 § 2 kk. za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący trzy lata, karę grzywny oraz przepadek na rzecz Państwa dowodów rzeczowych w postaci broni i amunicji. W konsekwencji powyższego, decyzją z dnia [...] marca 2007 r., Nr [... Komendant Wojewódzki Policji we W. cofnął skarżącemu, posiadane przez niego pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości 3 egzemplarzy. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) (dalej – ubia.), zgodnie z którym pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komentując powyższy przepis organ uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy podstawę istnienia obawy, o której mowa w wyżej cytowanym przepisie w pełni uzasadnia popełnienie przez posiadacza broni palnej występku polegającego na nielegalnym posiadaniu broni palnej i amunicji. W ocenie organu popełniając ten umyślny czyn strona sprzeniewierzyła się przepisom ustawy o broni i amunicji i w związku z powyższym obiektywnie zasadna stała się obawa, że broń może zostać użyta przez stronę w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe obligowało organ do cofnięcia pozwolenia na broń zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia.. Organ podkreślił, iż w trakcie prowadzonego postępowania skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 10 kwietnia 2007 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia, iż skazanie za popełnienie występku z art. 263 § 2 kk. stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dysponując opinią odpowiedzialnego myśliwego i przestrzegającego prawa obywatela podniósł, iż daje gwarancję zgodnego z prawem posługiwania się bronią palną. Odnosząc się do okoliczności popełnionego przestępstwa podkreślił, iż posiadana przez niego (bez pozwolenia) broń była bronią historyczną i zabytkową i nie było wiadomo czy stanowi broń palną w rozumieniu ustawy o broni i amunicji. Dodał, iż zamierzał zdeponować broń w Muzeum Wojska Polskiego, w czym przeszkodziła mu choroba. Zarzucił organowi rażące naruszenie prawa w związku ze stwierdzeniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie brał udziału w postępowaniu, a jak zaznaczył jest to jego prawo, a nie obowiązek. Po przeprowadzeniu postępowania oraz dokonaniu wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] 7 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, iż w sprawie bezspornym pozostaje, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt II K 562/06 skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kk. (posiadanie bez zezwolenia broni palnej i amunicji) tj. przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu. Organ podkreślił, iż ww. przestępstwo nie zostało wymienione bezpośrednio w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. tym nie mniej jak każde inne, musi być brane pod uwagę przy ocenie osoby, która się go dopuściła, a posiada tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie uznał, iż postępowanie strony budzi uzasadnione obawy, bowiem jak wynika z akt sprawy, skarżący przez ponad 5 lat posiadał broń i amunicję bez wymaganego pozwolenia twierdząc, iż nie wiedział, że posiadana przez niego broń i amunicja wymagają takiego pozwolenia oraz że miał zamiar zdeponować broń do muzeum. Twierdzeniu temu przeczy załączony do akt sprawy protokół z przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego, z którego wynika, iż przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazując na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia. organ uznał, iż w niniejszej sprawie koniecznym było cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa ściśle z bronią i amunicją związanego posiada charakter wiążący dla ustalenia czy spełniona jest przesłanka art. 18 ust 1 pkt 2 ubia.. Organ dodał, iż z wyroku zapadłego wobec skarżącego jednoznacznie wynika, iż swoim postępowaniem naruszył porządek prawny, a w dodatku godząc w takie dobro prawem chronione, jak porządek publiczny nie wykazał nieskazitelnej postawy, jakiej od niego jako posiadacza broni oczekiwano. Na ocenę o skarżącym nie mają wpływu, uzyskana przez organ odwoławczy pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz pozytywny wynik kontroli warunków przechowywania broni, jak również powoływana przez stronę pozytywna opinia w kole łowieckim. Nie wpływają również na sposób merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem żadna z tych okoliczności nie podważa ustaleń prawomocnego wyroku sądu karnego. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo. W treści skargi podniósł, iż w jego ocenie uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nielogiczne, niespójne i wskazujące na całkowitą ignorancję w interpretacji przepisów i ustaleń faktycznych, co nie pozwala na jakąkolwiek sensowną polemikę z twierdzeniami w nim zawartymi. Podkreślił, iż od 45 lat posiada broń palną i przez ten czas cieszył się nieprzerwanie opinią odpowiedzialnego myśliwego i przestrzegającego prawa, spokojnego obywatela. Ponadto nie nadużywa alkoholu i nie ma jakichkolwiek konfliktów z otoczeniem. Skarżący potwierdził fakt, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. został skazany za czyn z art. 263 § 2 kk. jak również to, że powyższy wyrok jest wiążący w postępowaniu administracyjnym, co do faktu popełnienia czynu. Tym nie mniej w ocenie skarżącego organ administracyjny mógł i powinien dokonać oceny okoliczności związanych z popełnionym występkiem uwzględniając, iż skarżący działał w dobrej wierze, traktując broń jako obiekt historyczny, a nie narzędzie mogące komukolwiek zagrozić oraz, że zamierzał zdeponować broń w Muzeum Wojska Polskiego, w czym przeszkodziła mu choroba. Skarżący dodał, iż zarówno wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. jak i praktyka orzecznicza jednoznacznie wskazują, iż fakt prawomocnego skazania skarżącego za występek określony w art. 263 k.k. nie może stanowić wystarczającej podstawy cofnięcia posiadanego pozwolenia. Dodał, iż Komendant Główny Policji nie wykazał, poza faktem skazania za czyn nie będący przestępstwem przeciw życiu, zdrowi czy też mieniu, żadnych okoliczności uzasadniających obawę sprzecznego z prawem użycia broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez pana A. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 ubia. jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, które charakteryzuje się tym, że organ administracji, w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.), ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje w sposób sztywny i jednoznaczny stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, lecz w sposób stwarzający w pewnej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa ( u – cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia., jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym z takich dowodów są orzeczenia sądowe, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy stwierdzić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. eksponując fakt skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczącego się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec posiadacza broni, którego skazanie dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Powyższy pogląd podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który w orzeczeniu z dnia 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II OSK 1166/06) stwierdził, iż w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę taką zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. mogą stwarzać również osoby skazane prawomocnym wyrokiem za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa, jednak to, czy obawa o której mowa w przepisie jest uzasadniona nie może dokonywać się automatycznie w związku ze stwierdzeniem skazania, lecz podlegać musi ocenie organu wraz z innymi dowodami zebranymi w sprawie przy uwzględnieniu rodzaju przestępstwa, za które posiadacz broni został skazany i okoliczności jakie wiązały się z czynem zabronionym, a które wynikały z postawy tej osoby. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z., Wydział II Karny z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt. II K 562/06 uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kk. za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby wynoszący trzy lata, karę grzywny oraz przepadek na rzecz Państwa dowodów rzeczowych w postaci broni i amunicji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący w okresie od 2001 r. do września 2006 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia dwie sztuki broni wojskowej typu "Mauser" model 71, kal.11/87, lufę broni typu Mauser z komorą zamkową kal. 8/57JS model 98, lufę z zamkiem Mauser kal. 6,5/42 nr 690017, lufę gwintowaną kal. 8/57 oraz amunicję kulową kal. 9 mm w ilości 77 sztuk. Przestępstwo, za które został skazany skarżący nie należy wprawdzie do żadnego z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. jednak zauważyć należy, że jest przestępstwem przeciwko porządkowi publicznemu (przestępstwo zamieszczone w rozdziale XXXII kk.), co ma istotne znaczenie, zważywszy na dyspozycję powołanego artykułu, chroniącego to dobro. Dodatkowo, przestępstwo posiadania broni palnej bez zezwolenia polega na działaniu niezgodnym z ustawą o broni i amunicji, który to akt prawny, mając za cel ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, przyjął jako zasadę zakaz nabywania, posiadania oraz zbywania broni i amunicji (art. 2 ubia.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 broń palną i amunicję do tej broni (...) można posiadać na podstawie zezwolenia na broń wydanego przez właściwego (...) komendanta wojewódzkiego Policji. Przepis ten musi być skarżącemu, jako wieloletniemu, co sam podkreśla, posiadaczowi broni myśliwskiej, znany. Broń, w posiadanie której wszedł skarżący w 2001 r. nie była bronią nie wymagającą uzyskania pozwolenia, ponieważ nie była bronią pozbawioną cech użytkowych, ani nie była też bronią czy repliką broni wytworzoną przed 1850 rokiem (art. 11 pkt 1 i pkt 9). Powoływanie się skarżącego na okoliczność, iż był przekonany, że posiada obiekt historyczny, który zamierzał przekazać do muzeum, w czym przeszkodziła mu choroba, należy uznać za chybione z dwóch względów. Po pierwsze, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 11 ubia. na posiadanie każdej broni należy uzyskać pozwolenie (także na broń w celach kolekcjonerskich czy pamiątkowych), a po drugie, trudno dać wiarę twierdzeniom skarżącego co do woli przekazania do muzeum posiadanej nielegalnie broni, jeżeli to przekazywanie trwa ponad pięć lat. Posiadana niezgodnie z wymogami ustawy broń tzn. bez wymaganego zezwolenia, a tym samym bez możliwości sprawowania przez właściwy organ nadzoru nad prawidłowością jej używania i przechowywania stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Skarżący, prawomocnym wyrokiem sądu karnego, został uznany sprawcą takiego stanu, co musi skutkować przyjęciem, że spełniona została wobec niego jako legalnego posiadacza broni myśliwskiej przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W cenie Sądu organy Policji trafnie zatem przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dopuszczenie się przez skarżącego przestępstwa z grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu a jednocześnie stanowiącego naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji rodzi uzasadnioną obawę, iż posiadana przez niego broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawę tę potęguje okoliczność, iż skarżący od 45 lat jest myśliwym a mimo to wykazał się lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa dotyczących zasad dostępu do broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, nie sposób zgodzić się z jego twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż skazanie za popełnienie występku z art. 263 § 2 kk. stwarza obawę, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz że stanowi ono wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Należy bowiem podkreślić, iż w orzecznictwie jednoznacznie zarysował się pogląd, iż nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Dlatego też, zdaniem Sądu w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Sąd w pełni podzielił stanowisko, jakie wyraził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż fakt, że przestępstwo, którego popełnienia dopuścił się skarżący, nie jest bezpośrednio wskazane w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. nie oznacza, że organy Policji nie są zobligowane brać skazania za takie przestępstwo pod uwagę przy ocenie, czy skarżący może nadal posiadać broń. Jak słusznie zauważył organ czyn jakiego dopuścił się skarżący ma bezpośrednie powiązanie z naruszeniem zasad zgodnego z prawem posiadania broni palnej i amunicji. Zatem, dopuszczając się tego rodzaju przestępstwa, skarżący bezsprzecznie naruszył porządek prawny, godząc w takie dobro prawem chronione, jak porządek publiczny. Nie wykazał więc nieskazitelnej postawy, jakiej oczekuje się od osób posiadających tak szczególne prawo jakim jest pozwolenie na broń, którego posiadanie jest ściśle związane ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących jego nieskazitelnej opinii odpowiedzialnego myśliwego, niekonfliktowego i nienadużywającego alkoholu, przestrzegającego prawa obywatela, to pomijając nieodpowiadające stanowi faktycznemu przekonanie skarżącego, iż jest osobą przestrzegającą prawa, Sąd uznał, iż ze względu na charakter czynu, za który skarżący został skazany oraz okoliczności związanych ze sprawą (pięcioletnie posiadanie broni bez pozwolenia) nie mogą one stanowić argumentu o znaczeniu przesądzającym dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.