VI SA/Wa 1503/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S.S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/WA 1503/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej "Prezesem UOKiK" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. (zwanego dalej "SWIIH" lub "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2017 r., w oparciu o którą przedsiębiorcy S. S.A. z siedzibą w K. (dalej "Skarżący", "Strona" lub "Przedsiębiorca"), wymierzono karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych (słownie: dziesięć tysięcy złotych), z tytułu naruszenia art. 39 pkt 1 lit. a oraz art. 13 ust.1 w zw. z art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dz. U. z 2015 r., poz.1688 dalej "Ustawa") poprzez udostępnianie na rynku: - sprzętu wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt, niewpisanego do rejestru przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego i niepochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do tego rejestru; - sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez dołączonych do niego informacji o których mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie prawnym i faktycznym: W dniach od 31 stycznia do 7 lutego 2017 r., inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] przeprowadzili czynności kontrolne u Przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 z póżn. zm.), (dalej: "ustawa o sdg"), skierowano do Przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W ramach postępowania kontrolnego - zgodnie z upoważnieniem - inspektorzy reprezentujący SWIIH, sprawdzili m.in. prawidłowość uwidaczniania wymaganych informacji wynikających z art. 37 i 39 Ustawy. Inspektorzy ustalili, że w ww. placówce prowadzona była sprzedaż sprzętu elektrycznego w postaci dekodera [...], w ilości 2000 sztuk, w cenie sprzedaży 143,60 zł/szt, wyprodukowanego przez [...] na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].12.2016 r. w ilości 4000 sztuk, a wprowadzonego na rynek polski przez Przedsiębiorcę. W toku działań kontrolnych, inspektorzy stwierdzili naruszenie przez Przedsiębiorcę obowiązku wynikającego z art. 39 ust. 1 lit. a ustawy o zużytym sprzęcie. Przedsiębiorca nie posiadał bowiem wymaganego wpisu do rejestru przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego (dalej: "rejestr"). Dopiero w trakcie kontroli Przedsiębiorca podjął działania w celu uzyskania wpisu do rejestru. Ustalono również, że sprzęt nie pochodził od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do tego rejestru. Ponadto ustalono, iż przedmiotowy sprzęt był przeznaczony dla gospodarstw domowych, a kontrolowany udostępniał go na rynku z naruszeniem wymagań z art 39 pkt. 3 ustawy o zużytym sprzęcie tj. bez dołączonych do niego informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. informacji o: 1. zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznic z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ww. Ustawy, 2. potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych. Pismem z dnia 21 marca 2017 r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23. z późn. zm.), (dalej: "k.p.a."), SWIIH poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 26 lit. a i pkt 26 lit. d ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześnie organ poinformował, że na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., Strona może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadać się co do zebranych dowodów i zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami. Strona skorzystała ze swojego uprawnienia i w dniu 24 marca 2017 r. wystosowała pismo, w którym przedstawiła swoje stanowisko. W dniu 21 kwietnia 2017 r., SWIIH wydał na podstawie art. 93 ust. 5 w związku z art. 91 pkt 26 lit. a i pkt 26 lit. d oraz w związku z art. 93 ust. 2 i 3 Ustawy decyzję (nr akt [...]), na mocy której wymierzył Przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (sławnie: dziesięć tysięcy złotych) z tytułu naruszenia art. 39 pkt 1 lit. a ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 13 ust. 1 w związku z art. 39 pkt 3 ww. ustawy poprzez udostępnianie na rynku: - sprzętu wprowadzonego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt, nie wpisanego do rejestru przedsiębiorców i organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego, i niepochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do tego rejestru, - sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych bez dołączonych do niego informacji o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie. W dniu 24 maja 2017 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK") otrzymał za pośrednictwem SWIIH odwołanie od ww. decyzji. Strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r., Prezes UOKiK poinformował Stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozpoznając ww. odwołanie, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] (nr akt sprawy: [...]) Prezes UOKiK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję SWIIH z dnia [...] kwietnia 2017 r. (nr akt: [...]). Pismem z dnia 14 sierpnia 2017 r., Przedsiębiorca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UOKiK zarzucając: naruszenie prawa materialnego, tj. a. nieprawidłową interpretację przepisu art. 39 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 17) w zw. z art. 2 ust. 1,2 i 5 oraz art. 14 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz. Urz. UE L 197 z 24.07.2012, str. 38, z późn. zm., dalej "Dyrektywa") poprzez uznanie, iż Skarżący narusza przepisy Ustawy wskutek braku stosownej informacji dla konsumenta na udostępnionym sprzęcie i nierealizowania celu ochrony środowiska w ten sposób, podczas gdy metoda działania Skarżącego implementuje skuteczniejszy mechanizm ochrony środowiska od przewidzianego Ustawą, a zgodny z Dyrektywą, b. nieprawidłową interpretację art. 39 pkt I lit a) w zw. z art. 4 pkt 2). pkt 11) i pkt 20) Ustawy w związku z art. 3 ust. 1 lit. f) i g) Dyrektywy poprzez uznanie, że wprowadzenie na rynek europejski sprzętu przez "producenta" w rozumieniu Dyrektywy nie zwalnia Skarżącego z procedur dotyczących wprowadzania takiego sprzętu na rynek polski jak gdyby było to pierwsze wprowadzenie na rynek europejski, podczas gdy Dyrektywa nie nakłada na Skarżącego takich obowiązków, c. niezastosowanie art. 93 ust. 4 Ustawy poprzez nieumorzenie postępowania w sprawie mimo istnienia ku temu przesłanek, tj. przedstawienia przez Skarżącego dowodów zachowania należytej staranności by nie doszło do naruszenia. 2. Inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1) lit c) PPSA, tj. art. 93 ust 3 Ustawy poprzez uznanie zakresu i rodzaju naruszeń Ustawy za znaczne, podczas gdy naruszenia te, o ile w ogóle wystąpiły, nie mogą zostać uznane za znaczne. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej oddalenie i powtórzył w sposób wyczerpujący dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazał, m.in., iż wydając przepisy ustawy o zużytym sprzęcie, celem ustawodawcy było ułatwienie użytkownikom sprzętu, pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytych urządzeń, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Przedsiębiorca, będący dystrybutorem w rozumieniu art. 4 pkt 2 ww. Ustawy, nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w art. 39 pkt 1 lit. a Ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 13 ust. 1 w związku z art. 39 pkt 3 ww. Ustawy. Powyższe dało podstawę do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust. 2 w związku z art. 91 pkt 26 ww. Ustawy. Tym samym działania organu I instancji były zgodne z prawem i decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego nieumorzenia postępowania, organ II instancji wskazał, że Skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie swoich obowiązków, tym samym nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 94 ust.4 Ustawy. Co do ostatniego zarzutu, iż zakres i rodzaj naruszeń nie był znaczny, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji ocenił stopień naruszeń jako znaczny, bowiem uchybienie przez stronę podstawowym obowiązkom ciążącym na niej jako na dystrybutorze, wynikającym z przepisów ww. ustawy mogło skutkować nieprawidłowym postępowaniem ze sprzętem przez jego użytkowników i mieć negatywny wpływ na ochronę środowiska i zdrowia ludzkiego. Udostępnianie sprzętu wprowadzonego do obrotu przez podmiot nie wpisany do rejestru i niepochodzącego od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru, również mogło powodować negatywne skutki dla środowiska i zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. Ponadto rodzaj i zakres dokonanych naruszeń zasadnie w ocenie organu II instancji, SWIIH ocenił jako znaczny, bowiem strona nie dopełniła dwóch podstawkowych obowiązków ciążących na niej jako na dystrybutorze sprzętu w okresie od 9 grudnia 2016 r. do czasu przeprowadzenia kontroli. Jak wynika z ustaleń kontroli, zakwestionowany sprzęt został przez stronę nabyty w ilości 4 000 sztuk, natomiast w toku kontroli, strona posiadała te urządzenia w ilości 2 000 sztuk. Zatem do czasu rozpoczęcia kontroli udostępniła 2 000 sztuk sprzętu bez wymaganych oznaczeń. Organ pierwszej instancji prawidłowo, zdaniem Prezesa UOKiK ocenił dotychczasową działalność podmiotu, ponieważ wziął pod uwagę, iż sprzedaż sprzętu nie jest głównym rodzajem wykonywanej działalności przez Stronę oraz fakt, że strona pierwszy raz naruszyła obowiązki wynikające z ustawy o zużytym sprzęcie. Tym samym organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wszystkie ustawowe kryteria wskazane w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Należy nadmienić, że rola Sądu polega na sprawowaniu kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. Nadto, w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzje obu instancji nie budzą bowiem zastrzeżeń, z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Na wstępie dalszych rozważań nadmienić należy, że zgodnie z art. 91 pkt 26 litera a Ustawy, karze pieniężnej podlega każdy, kto wbrew przepisom udostępnia na rynku sprzęt niezgodnie z art. 39 pkt 1 lit. a ww. Ustawy. Wysokość kar pieniężnych w przedmiotowej sprawie określają odpowiednio przepisy art. 92 pkt 1 oraz art. 92 pkt 3 ww. ustawy, które stanowią, że w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 26 kara pieniężna wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych w ww. przepisami, choćby nastąpiło niezwłoczne usunięcie nieprawidłowości. Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku, powoduje konieczność nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 tej ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22-26, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Skarżący zarzuca niezastosowanie art. 93 ust. 4 Ustawy poprzez nieumorzenie postępowania pomimo istnienia ku temu przesłanek. Dokonując oceny legalności kwestionowanych decyzji obu instancji w kontekście wskazanych przepisów, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w nich dowodów jednoznacznie wynika, iż Skarżący nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, by mógł zostać zastosowany. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, trafnie zatem stwierdziły organy obu instancji, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia Skarżącemu przedmiotowej kary, skoro przeprowadzona kontrola jednoznacznie wykazała, iż kontrolowany przedsiębiorca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że o kontroli i jej przedmiocie Skarżący uprzednio został poinformowany. SWIIH zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Kontrola prowadzona przez inspektorów reprezentujących SWIIH miała na celu sprawdzenie prawidłowości i legalności działania przedsiębiorcy, w zakresie przestrzegania przepisów art. 37 i art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie, w prowadzonym przez niego punkcie sprzedaży w Katowicach przy ul. Ligockiej nr 103 bud.8. Protokół kontroli Skarżący podpisał bez uwag. W wyniku kontroli, kontrolerzy wykazali, iż Przedsiębiorca, będący dystrybutorem, udostępniał przedmiotowy sprzęt, który został wprowadzony do obrotu przez wprowadzającego sprzęt, niewpisanego do rejestru i który to sprzęt nie pochodził od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru. Świadczy to o naruszeniu przez Stronę art. 39 pkt 1 lit. a Ustawy. Natomiast, udostępniając na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, bez dołączonych do niego informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy, Strona naruszyła art. 39 pkt 3 Ustawy. Argumentacja Skarżącego, iż interpretacja naruszonych przepisów przez organy obu instancji jest błędna nie znajduje poparcia w stanie faktycznym. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że w zakresie informowania klientów o postępowaniu z zużytym sprzętem, metoda działania Skarżącego polegająca na udostępnianiu urządzeń elektronicznych (dekoderów, tzw. STB) klientom w formie dzierżawy, z obowiązkiem zwrotu kompletnego sprzętu przy założeniu, iż niezwrócenie Skarżącej lub zwrócenie w stanie niekompletnym uprawnia Przedsiębiorcę do naliczenia kary klientom z tego tytułu, a Skarżąca utylizuje zużyte STB stosownie z obowiązującymi przepisami (zatem samodzielnie zajmuje się odbiorem i utylizacją sprzętu) jest skuteczniejszym mechanizmem ochrony środowiska od przewidzianego ustawą o zużytym sprzęcie ani że jest on zgodny z Dyrektywą. Zdaniem Skarżącego obowiązek zwrotu sprzętu przez klientów mają gwarantować stosowne umowy cywilnoprawne zawarte pomiędzy klientami a Przedsiębiorcą. W ocenie strony postępowania, umowy te, mają wyłączać obowiązek udostępniania sprzętu z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie. W świetle art. 91 pkt 26 lit. d Ustawy, dla ustalenia odpowiedzialności strony nie ma znaczenia podnoszona przez nią okoliczność nieprzekazywania sprzętu na własność konsumentom ani osobom trzecim. W rozumieniu przepisów ww. ustawy udostępnianie sprzętu na rynku oznacza dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie (art. 4 pkt 17 ww. ustawy). Organ słusznie wskazał, iż mechanizm proponowany przez Skarżącego tj. możliwość nałożenia na klienta kary z tytułu braku zwrotu sprzętu jest jedynie uprawnieniem Skarżącego, z którego wcale nie musi on skorzystać w odniesieniu do klienta, który dopuścił się naruszenia warunków umowy. Ponadto kara może być nałożona za brak zwrotu sprzętu, a nie np. za brak właściwej utylizacji tego sprzętu, a zatem sankcjonowane jest naruszenie umowy, a nie niewłaściwe postępowanie z zużytym sprzętem. Ta okoliczność wyraźnie pokazuje, że zasadniczym i bezpośrednim celem przedmiotowej sankcji umownej wobec klienta jest ochrona interesów Skarżącego, a nie bezpośrednio ochrona środowiska. Sąd przychyla się do stanowiska organu, iż klauzula informacyjna na którą powołuje się Skarżący, nie wypełnia obowiązku informacyjnego o którym mowa w art.14 Dyrektywy. Odnosząc się do drugiego zarzutu tj. nieprawidłowej interpretacji art. 39 pkt 1 lit a) w zw. z art. 4 pkt 2), pkt 11) i pkt 20) Ustawy w związku z art. 3 ust. 1 lit. f) i g) Dyrektywy poprzez uznanie, że wprowadzenie na rynek europejski sprzętu przez "producenta" w rozumieniu Dyrektywy nie zwalnia Skarżącego z procedur dotyczących wprowadzania takiego sprzętu na rynek polski jak gdyby było to pierwsze wprowadzenie na rynek europejski, podczas gdy Dyrektywa nie nakłada na Skarżącego takich obowiązków, należy wskazać, iż jest on chybiony. Przedsiębiorca nie poczynił żadnych starań, które mogłyby polegać chociażby na skierowaniu zapytania w tej sprawie do producenta, aby ustalić, czy producent ocenianego sprzętu ustanowił autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru. To bowiem dystrybutor (a nie producent) zobowiązany jest do zapewnienia, aby udostępniany przez niego sprzęt został wprowadzony do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru lub że ten sprzęt pochodzi od producenta, który wyznaczył autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do rejestru. W rozpatrywanym przypadku Strona była zarówno dystrybutorem, jak i wprowadzającym sprzęt do obrotu. Argument Strony, że działała ona w zaufaniu do producenta (bez dokonywania w tym względzie jakiejkolwiek weryfikacji) nie może zasługiwać na uwzględnienie. Biorąc bowiem pod uwagę takie stanowisko, każdy dystrybutor mógłby powołać się na działanie "w zaufaniu do wcześniejszego dystrybutora lub wprowadzającego sprzęt do obrotu", czyniąc tym samym fikcyjną odpowiedzialność za naruszenie obowiązku z art. 39 pkt 1 lit. a ustawy o zużytym sprzęcie. Skarżący prowadząc swoją działalność z pewnością odpowiada definicji "dystrybutora" zawartej w Dyrektywie, albowiem "dystrybutor" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia EEE na rynku. Definicja ta nie oznacza, że dystrybutor nie może być w tym samym czasie producentem w rozumieniu lit. f). Skarżący wprowadził do obrotu sprzęt objęty przedmiotową regulacją (w rozumieniu Dyrektywy) w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę (czyli w Polsce), w ramach swojej działalności EEE z państwa trzeciego. Jak wskazano wcześniej nie ma ku temu przeszkód - dystrybutor może być bowiem w świetle Dyrektywy jednocześnie producentem. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącym, że rzekomo Dyrektywa zwalnia Skarżącego z procedur dotyczących wprowadzania takiego sprzętu na rynek polski. Słuszna także pozostaje argumentacja organu, iż art. 14 Dyrektywy jest sformułowany bardzo szeroko i zakłada, iż państwa członkowskie zapewniają, aby użytkownicy EEE w gospodarstwach domowych otrzymali niezbędne informacje dotyczące sposobu postępowania z zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym (w tym jego utylizacji). Państwa członkowskie w każdym przypadku mogą nakładać stosowne obowiązki zarówno na producentów, jak i na dystrybutorów tego sprzętu. Fakt posłużenia się przez polskiego ustawodawcę dodatkowo pojęciem "wprowadzającego sprzęt", którego to pojęcia nie ma w Dyrektywie, pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi dotyczącego - w ocenie Skarżącego - uznania zakresu i rodzaju naruszeń Ustawy za nieznaczne (o ile w ogóle występujące), Sąd uznaje, iż Organ w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wykazał że ocena zakresu, rodzaju i czasu trwania naruszeń została dokonana prawidłowo, a wysokość wymierzonej kary koreluje z tymi ustaleniami. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.