VI SA/Wa 1507/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant J. R. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 5 pkt 3 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. cofnięto pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej p. M. S. (stronie) W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] sierpnia 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Podstawą wszczęcia była informacja dotycząca prowadzonego przeciwko stronie przez Prokuraturę Rejonową w P. postępowania w związku z oskarżeniem o przestępstwa przeciwko mieniu. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono również fakt, że strona nie dopełniła obowiązku powiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona przedłożyła dokument potwierdzający udzielenie adw. M. G. (pełnomocnikowi) pełnomocnictwa do obrony w sprawie karnej. W dniu [...] lipca 2006 r. Prokuratura Rejonowa w P. skierowała do Sądu Rejonowego w P. II Wydział Karny akt oskarżenia, sygn. akt [...], o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w związku z art. 297 § 1 kk, w związku. z ar. 11 § 2 kk. Zarzucane przestępstwa zaliczane są kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Z powołanego aktu oskarżenia wynika, iż w dniu [...] czerwca 2004 r. w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej strona doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencję Restrukturalizacji i Modernizacji Rolnictwa, przedkładając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do gruntów rolnych na rok 2004. W powyższym dokumencie strona podała nieprawdziwe informacje, co spowodowało, że zostały wydane decyzje o przyznaniu jej płatności bezpośrednich oraz płatności z tytułu wspierania działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Mając powyższe na uwadze, Komendant Wojewódzki Policji w Ł., decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. cofnął stronie pozwolenie na broń myśliwską. W dniu [...] kwietnia 2007 r. Komendant Główny Policji, po szczegółowej analizie, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że organ I instancji, nie wykonując ciążących na nim w myśl art. 9 i 64 § 2 k.p.a. obowiązków, naruszył te przepisy, a także prawa strony postępowania. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w Ł., w dniu [...] kwietnia 2007 r. poinformował stronę za pośrednictwem pełnomocnika o nowym terminie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, jak również o uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 k.p.a. Na wniosek pełnomocnika strony z dnia [...] października 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Ponieważ w aktach sprawy znajdują się wszystkie przeprowadzone ustalenia, w dniu [...] maja 2007 r. na ręce pełnomocnika strony wysłano pismo zawiadamiające o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Pismo zostało odebrane w dniu [...] maja 2007 r. Wyznaczony pełnomocnik nie zgłosił się do WPA KWP w Ł. we wskazanym terminie i nie skorzystał z powyższych uprawnień. Konkludując, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w rozpatrywanej sprawie stwierdził, co następuje. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Zatem już tylko toczące się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa, m.in. przeciwko mieniu, przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń stanowi przesłankę zobowiązującą właściwy organ Policji do bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem sam ustawodawca z tą okolicznością związał wprost istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rozstrzygnął więc, że osoba, która stoi pod zarzutem popełnienia tego rodzaju przestępstw nie daje gwarancji przestrzegania innych przepisów prawa, w tym reglamentacyjnych regulacji ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie pozwolenia w takim stanie faktycznym i prawnym sprawy nie jest tożsame z wydaniem wobec strony wyroku skazującego za zarzucany jej obecnie czyn, a jedynie konsekwencją administracyjno-prawną, wynikającą z dyspozycji przepisów ustawy o broni i amunicji, mających zastosowanie do osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie ani nie weryfikuje zasadności postawienia jej zarzutu popełnienia przestępstwa i zastosowanej do niego kwalifikacji prawnej. Organ administracji publicznej, a takim są organy Policji w postępowaniu administracyjnym, nie mają do takich działań kompetencji, natomiast okoliczność, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń palną toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu wiąże je w zakresie ustalania faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca, nakazując w takich przypadkach bezwzględne odebranie prawa do posiadania broni palnej, nadał w ten sposób priorytet interesowi społecznemu, ponieważ z punktu wadzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest kwestią obojętną fakt, iż osoba posiadająca tak szczególne, o reglamentowanym dostępie prawo, jakim jest pozwolenie na broń palną stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, a która to okoliczność jest wskazana wprost przez ustawodawcę jako przesłanka uzasadniająca cofnięcie pozwolenia na broń. Ponadto strona nie dopełniła obowiązku powiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego zamieszkania. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 3 w/w ustawy właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu. W tym miejscu podkreślono fakt, iż zgodnie z zapisem art. 26 cytowanej wyżej ustawy każdy posiadacz broni zobligowany jest do powiadomienia organu Policji w terminie 14 dni od daty zmiany miejsca pobytu. Odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. złożyła strona wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej zostało wszczęte z urzędu z uwagi na prowadzenie postępowania karnego przez Prokuraturę Rejonową w P. przeciwko stronie, oskarżonej o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postępowanie karne prowadzone przeciwko stronie nie zostało jak do tej pory prawomocnie zakończone. Z powyższego względu stronie nie można przypisywać odpowiedzialności za domniemany czyn karalny z art. 286 §1 k.k. W ocenie pełnomocnika, strona nie jest winna zarzucanego jej czynu i rozstrzygnięcia tej treści obrona ma uzasadnione przekonanie się spodziewać. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1990 r. o broni i amunicji, podstawę cofnięcia pozwolenia na broń stanowi fakt zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A contrario, nie stanowi samoistnej podstawy wydania decyzji wskazanej treści okoliczność prowadzenia postępowania karnego o popełnienie wymienionych w przepisie przestępstw, tj. przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu. Przesłanka wszczęcie i prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, została ukształtowane jedynie jako okoliczność, która w szczególności może przyczynić się do zaistnienia owej obawy. W każdym przypadku groźba użycia broni w sposób sprzeczny z prawem, powinna być oceniana na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy. Strona jest osobą starszą i cierpiącą na chorobę wieńcową. Wieloletnim i zasłużonym członkostwem w Kole Łowieckim dowiodła, że nie stwarza niebezpieczeństwa jako posiadacz broni palnej. Nigdy nie popadła też w konflikt z prawem. Podkreślono również, iż charakter zarzucanego stronie czynu, a także związana z nim sankcja, nie uprawniają poglądu jakoby dalsze posiadanie broni przez stronę mogło skutkować narażeniem jakiegokolwiek dobra chronionego prawem. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, organ odwoławczy przypomniał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Jak wynika z powyższego, ustawodawca istnienie obawy, określonej w przywołanym przepisie jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, związał wprost z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa wymierzonego m.in. przeciwko mieniu lub tylko z toczącym się postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa tego rodzaju. Ta druga okoliczność występuje w rozpatrywanej sprawie, bowiem stronie postawiono w toczącym się postępowaniu karnym zarzut o przestępstwo przeciwko mieniu - art. 286 § 1 kk. W przepisie tym określona została odpowiedzialność za przestępstwo oszustwa, polegającego na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Odpowiedzialności z tego artykułu podlega tylko takie oszustwo, które jest popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Niezbędnym elementem odpowiedzialności jest spowodowanie u innej osoby takiego zadysponowania mieniem, które przyniesie jej stratę. Strona jest także oskarżona o popełnienie czynu z art. 297 § 1 kk, bowiem złożyła nieprawdziwe oświadczenie co do okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie przyznania jej płatności przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zebrany materiał dowodowy nakazuje więc zaliczyć stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, stoi bowiem pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, z którą to okolicznością sam ustawodawca związał obawę możliwości użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie prawa, wskazując ją jednocześnie jako przesłankę do odebrania - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy - prawa do posiadania broni. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że od posiadaczy broni, oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej. Fakt oskarżenia strony o powyższe przestępstwa podważa jej wiarygodność co do tego, iż nie stworzy ona zagrożenia dla tych dóbr. Odnosząc się do argumentu sformułowanego w odwołaniu, że stronie nie można przypisywać odpowiedzialności za wskazane powyżej przestępstwo, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organy administracji nie rozpatrują sprawy cofnięcia pozwolenia na bron w kontekście winy czy niewinności danej osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa. Kwestie te rozpatruje bowiem niezawisły sąd, przed którym toczy się przeciwko stronie postępowanie karne. Natomiast w postępowaniu administracyjnym badane są przesłanki do zastosowania skutków administracyjno-prawnych, wynikających z przepisów ustawy o broni i amunicji dla osób, które posiadają pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegających). W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu, a zatem spełniona została dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co obliguje organy Policji do cofnięcia jej prawa do broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Komendant Główny Policji stwierdził, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala zachować stronie pozwolenia na broń palną. Ustawodawca bowiem nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy charakter obligatoryjny, bezwzględnie tym samym związując organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku więc ustalenia, że przesłanki tych przepisów zostały spełnione, prymat przyznany został interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w zachowaniu jej tego prawa. Wskazano też, że strona niewątpliwie naruszyła dyspozycję art. 26 ustawy o broni i amunicji, który obliguje posiadacza pozwolenia na broń do zawiadomienia właściwego organu Policji w terminie 14 dni od dnia zmiany stałego miejsca pobytu o tym fakcie. Okoliczność ta stanowi fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń określoną w art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Strona obowiązku tego nie wykonała, a zatem słuszne i celowe jest zastosowanie wobec niej także tego przepisu prawa. Fakt niepowiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu świadczy bowiem bądź o nieznajomości przez stronę przepisów ustawy, bądź o lekceważącym do nich podejściu. Także zatem i w tym przypadku pierwszeństwo trzeba przyznać interesowi społecznemu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji, a także na decyzję ją poprzedzającą złożyła strona, zarzucając tym rozstrzygnięciom: - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dn. 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, mające wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej interpretacji wskazanych przepisów w realiach przedmiotowej sprawy poprzez przyjęcie, że występują obligatoryjne przesłanki dla uznania, iż zachodzą okoliczności przemawiające za wydaniem decyzji cofającej udzielone stronie pozwolenie na broń, podczas gdy okoliczności takich nie ustalono, a w szczególności - wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że "ustawodawca (...) nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy charakter obligatoryjny, bezwzględnie tym samym związując organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy", podczas gdy prawidłowa interpretacja powołanych norm wskazuje, że decyzja w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń należy do sfery uznania administracyjnego; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów proceduralnych w postaci: - art. 8 kpa w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie w treści uzasadnień obu zaskarżonych decyzji analiz przyczyn, z których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej okolicznościom podawanym przez stronę w uzasadnieniu decyzji, a także poprzez pominięcie w części uzasadnień odnoszącej się do analizy podstaw prawnych i ich zastosowania w materialnej decyzji przesłanek, jakie zdaniem organu przemawiały za rozstrzygnięciem na niekorzyść strony w ramach uznania administracyjnego, podczas gdy powołane normy nakazywały organowi administracji przedstawienie wyczerpującego uzasadnienia decyzji, obejmującego również wykazanie bezpośredniego związku między zarzuconym skarżącemu czynem i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego; - art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie okoliczności faktycznych przemawiających za wydaniem zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ administracji obciążał obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego prowadzenia postępowania, nakazując odnieść się do okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa. W związku z powyższym skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu sprawy wskazano przede wszystkim, że o ile art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji istotnie nakłada na organ administracji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, o tyle zawiera on jednocześnie odesłanie do art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy, co w istocie niejako eliminuje obligatoryjny charakter cofnięcia pozwolenia. Z tego ostatniego przepisu wynika bowiem, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tym samym organ administracji, cofając pozwolenie na broń w oparciu o wskazane podstawy prawne winien samodzielnie ustalić (i dać tym ustaleniom wyraz w uzasadnieniu decyzji), że obawa odnosząca się do tego, iż strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ma charakter uzasadniony. Aby uznać, że obawa ta ma charakter uzasadniony, nie wystarcza - w ocenie strony - stwierdzić, że toczy się postępowanie karne przeciwko stronie o czyn przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale należy wyjaśnić, dlaczego - zdaniem organu - obawę wynikającą z tego (bezspornego w niniejszej sprawie) faktu uznał organ za uzasadnioną. W tym celu należało dokonać wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, obejmującego również odniesienie się do argumentacji przytoczonej w odwołaniu strony od decyzji organu I instancji. Wynika to nie tylko z konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ale przede wszystkim z redakcji analizowanego przepisu i ogólnej powinności wszechstronnego wyjaśniania okoliczności sprawy, jaka ciąży na organach administracji publicznej. Pogląd strony w tym zakresie znajduje oparcie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. (sygn. III SA 2258/02), w którym Sąd zauważył (na tle sprawy, w której stanie faktycznym chodziło zresztą nie o stronę, przeciwko której prowadzone było postępowanie karne, lecz o taką, wobec której sąd karny wydał prawomocny wyrok o czyn z art. 263 § 2 kk, a więc o nielegalne posiadanie broni lub amunicji), że "dokonując oceny, czy popełnione przez skarżącego przestępstwo (...) pozwala na przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu tego przestępstwa", a także, iż "przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego". Tożsamą tezę przytoczono w wyroku NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02. Nie ulega wątpliwości, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne. Co więcej, skarżący został skazany nieprawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. w II Wydziale Karnym z dn. [...] maja 2007 r. (sygn. [...]) na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu, bowiem sąd uznał oskarżonego winnym zarzuconego mu czynu z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk. Skarżący w tamtym postępowaniu nie przyznawał się konsekwentnie do popełnienia zarzuconego mu czynu. Od nieprawomocnego wyroku wniósł apelację, która oczekuje na rozpoznanie przez Sąd Okręgowy w Ł. Sąd I instancji przypisał skarżącemu popełnienie czynu polegającego na wyłudzeniu dotacyjnym na szkodę ARiMR. Istotne są jednak okoliczności tamtej sprawy. Otóż skarżący złożył wniosek o przyznanie dopłat bezpośrednich i dopłat z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania w związku z faktem prowadzenia gospodarstwa rolnego w woj. pomorskim. Dopłaty zostały mu przyznane i wypłacone. Następnie decyzje o przyznaniu dopłat uchylono, a fakt uprzedniego wydania decyzji o ich przyznaniu organ uzasadniał "błędem systemu informatycznego". Skarżący był i nadal pozostaje w przekonaniu, że miał prawo do dopłat. Powodem uchylenia decyzji było to, że skarżący miał nieutrzymywać gospodarstwo w dobrej kulturze rolnej. Zdaniem skarżącego utrzymywał on gospodarstwo w dobrej kulturze rolnej w rozumieniu obowiązujących przepisów, a nadto, że przepisy te zaczęły obowiązywać przed złożeniem przezeń wniosku o dopłaty, jednak już po przeszkoleniu go w zakresie zasad uzyskiwania wniosków przez służby doradztwa rolniczego. Skarżący złożył w WSA w Warszawie skargi na decyzje utrzymujące w mocy decyzje uchylające decyzje przyznające płatności (sprawy te oczekują na rozpoznanie). Skarżący podziela pogląd organu, że prawo do posiadania broni jest i powinno być poddane ścisłej reglamentacji, a także, iż od osoby upoważnionej do posiadania broni oczekuje się w większym niźli wobec innych obywateli stopniu przestrzegania porządku prawnego. Rzecz jednak w tym, że okoliczności sprawy karnej (do których organ administracji winien był się odnieść in extenso, wychodząc poza przytoczenie zarzutu oskarżyciela publicznego), a także okoliczności osobiste występujące po stronie skarżącego - nie pozwalają na uznanie, iżby skarżący miał stwarzać zagrożenie nieprzestrzegania porządku prawnego. Należy podkreślić ponownie i z całą mocą, że skarżący nigdy nie był karany, jest człowiekiem cieszącym się nieposzlakowaną opinią, działaczem łowieckim, a przy tym człowiekiem starszym i schorowanym. Trudno przyjąć, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane okoliczności, aby obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji miała charakter uzasadniony. Uzasadnienie organu (zarówno pierwszo-, jak i drugoinstancyjne) w ogóle nie obejmuje analizy przedstawionych wyżej okoliczności. Absolutnie błędna jest teza organu, iż "ustawodawca (...) nadał dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy charakter obligatoryjny, bezwzględnie tym samym związując organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy". Jest przeciwnie. Organ winien był wskazane okoliczności ustalić, rozważyć i ocenić procesowo, czego zaniechał. O ile rację ma organ, iż przesłanką zastosowania art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy nie jest wina albo też niewinność strony, ta bowiem jest przedmiotem osądu w postępowaniu karnym, o tyle nie zwalnia to organu od obowiązku odniesienia się do okoliczności popełnienia zarzuconego stronie przestępstwa (zgodnie z dictum WSA w Warszawie w powołanej sprawie II SA 2258/02). Tak więc organ - po pierwsze - nie rozumie, że decyzja wydawana w trybie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broi i amunicji nie jest decyzją obligatoryjną, w tym sensie, iż cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni nie następuje z mocy prawa (wówczas bowiem organ, jak się wydaje, nie musiałby wydawać decyzji o cofnięciu, a jedynie decyzję stwierdzającą wygaśnięcie uprawnień do posiadania broni), a po drugie - i w konsekwencji powyższego - nie przeprowadził postępowania obejmującego ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy, i wreszcie po trzecie - nie przytoczył w treści uzasadnienia decyzji omówienia tychże okoliczności z przytoczeniem argumentów przemawiających za zajęciem stanowiska będącego treścią materialnej decyzji. Tym samym więc organ naruszył zarówno normy prawa materialnego (błędnie przyjmując, na gruncie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni ma charakter obligatoryjny, wynika z ustawy, a organ zwolniony jest od rozważenia okoliczności, o których była mowa powyżej), jak i reguły procedury administracyjnej, w szczególności - art. 8 kpa w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. (poprzez nieprawidłowe sformułowanie uzasadnienia decyzji) oraz art. 7 k.p.a. (poprzez nieprawidłowe prowadzenie postępowania). Zdawkowo tylko organ drugoinstancyjny odniósł się do kwestii zarzuconego skarżącemu naruszenia art. 18 ust. 5 pkt. 3 ustawy. Uzasadnienie decyzji organu także i w tym zakresie jest niewystarczające. W szczególności, organ nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że skarżący zmienił miejsce stałego pobytu. Organ nie uwzględnił tego, że miejscem stałego pobytu jest miejsce, w którym strona przebywa z zamiarem stałego w nim pozostawania. Organ nie przytoczył okoliczności, z których wynikałoby, że taka zmiana nastąpiła. Nadto, z uwagi na to, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni w trybie art. 18 ust. 5 pkt. 3 ustawy o broni i amunicji jest fakultatywne, istniała potrzeba omówienia przesłanek, dla których organ przyjął, że niepowiadomienie o zmianie miejsca stałego pobytu (nawet gdyby przyjąć, że do niego doszło) powinno in concreto skutkować cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto, rozpatrując odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej Komendant Główny Policji nie odniósł się do braku jakiegokolwiek uzasadnienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w tym zakresie. Z pewnością nie można poczytywać za uzasadnienie przytoczenia przepisów ustawy (a tylko tak organ pierwszej instancji "uzasadnił" swoją decyzję). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu, po omówieniu zarzutów skarżącego Komendant Główny Policji stwierdził, że powodem wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była informacja o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk. Skarżący stoi pod zarzutem oszustwa oraz posłużenia się fałszywymi dokumentami i oświadczeniami. Jak wynika z akt sprawy, skarżący działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wprowadzając jej pracownika w błąd co do wielkości i rodzaju posiadanych gruntów rolnych. Składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności z tytułu wsparcia działalności podał nieprawdziwe dane na temat powierzchni i wielkości posiadanych gruntów i na tej podstawie wydane zostały decyzje o przyznaniu wnioskowanych płatności. Przestępstwa, pod zarzutem popełnienia których stoi strona skarżąca, w pełni uzasadniają zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. wzbudzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem to sam ustawodawca obawę tę związał z tego rodzaju okolicznościami. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia nie wydaje się, a na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cofa, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sadu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca w takich przypadkach uznał nadrzędność interesu społecznego nad słusznym interesem obywatela w posiadaniu tego prawa, nadając przywołanym przepisom prawa charakter obligatoryjny. Skarżący niewątpliwie stoi pod zarzutem popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk - oszustwa - a więc czynu usytuowanego w kodeksie karnym wśród przestępstw przeciwko mieniu, co oznacza, że z woli ustawodawcy nie można zachować mu pozwolenia na broń Okoliczność, że skarżącemu postawiono też zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, a więc czynu wprost nie wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi. Katalog okoliczności, z których może wynikać obawa niezgodnego z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego nie ma charakteru zamkniętego. Oznacza to, że także popełnienie innych przestępstw może wzbudzać obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; to samo dotyczy toczącego się postępowania karnego. W rozpatrywanej sprawie – w ocenie organów Policji – taka obawa wynika z tego, że skarżący doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, posługując się fałszywymi dokumentami i oświadczeniami, a zatem czyn z art. 297 § 1 kk, dodatkowo uzasadnia obawę, o której wyżej mowa. W tej sytuacji organy Policji nie mogły zachować skarżącemu pozwolenia na broń, ustawodawca bowiem nadał - wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego - dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny, bezwzględnie tym samym związując organy co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym wskazać, że jest to zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. VI S.A./Wa 2039/05, oraz 6 III SA 1072/03). Zebrany w sprawie skarżącego materiał dowodowy potwierdził, iż należy on do osób, co do których istnieje domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne. Odnosząc się do drugiej z zastosowanych przesłanek cofnięcia pozwolenia, tj. art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stwierdzono, że organy obydwu instancji wyjaśniały tę kwestię w uzasadnieniach swoich decyzji. Materiał dowodowy, na podstawie którego fakt niepowiadomienia organów Policji przez stronę został ustalony, znajduje się w aktach sprawy, a pełnomocnik mając prawo zapoznania się z aktami sprawy miał możliwość zapoznać się również z tymi dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r., którą cofnięto stronie skarżącej pozwolenie na broń palną myśliwską. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony z wystarczającą dokładnością. Mianowicie organy Policji ustaliły bez wątpliwości, że Prokuratura Rejonowa w P. skierowała do Sądu Rejonowego w P. akt oskarżenia o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w związku z art. 297 § 1 kk, w związku. z art. 11 § 2 kk; zarzucane przestępstwa zaliczane są kategorii przestępstw przeciwko mieniu (w celu osiągnięcia korzyści majątkowej strona doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencję Restrukturalizacji i Modernizacji Rolnictwa, przedkładając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do gruntów rolnych na rok 2004. W powyższym dokumencie strona podała nieprawdziwe informacje, co spowodowało, że zostały wydane decyzje o przyznaniu jej płatności bezpośrednich oraz płatności z tytułu wspierania działalności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.). Wyjaśnienia, które złożył pełnomocnik strony, mające przekonać o jej niewinności, mogą podlegać różnej ocenie (przekonywujące – nieprzekonywujące). Nie mają one jednak żadnego znaczenia prawnego w sprawie, w której ma zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności nie tylko skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale także takim osobom, wobec których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. W rozpatrywanej sprawie najistotniejsze znaczenie mają przepisy art. 18 ust. l pkt 2 w związku z art. 15 ust. l pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w odniesieniu do przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z brzmieniem przytoczonego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ w okresie obowiązywania ustawy znaczącemu przekształceniu. Mianowicie, zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy (Dz.U. Nr z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa." W toku kolejnych zmian: z dnia 29 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 676); z dnia 12 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 451), redakcja tego przepisu pozostała niezmieniona. Dopiero zmianą wprowadzoną przez ustawę z dnia 1 kwietnia 2004 r. – (t. jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) nadano mu obecne brzmienie, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw." Taka też redakcja została utrzymana w kolejnych zmianach: z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 708) oraz z dnia 1 października 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 711). W ocenie sądów administracyjnych, nie kwestionowanej przez organy Policji, redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ma charakter otwarty. Użycie określenia " w szczególności" sprawia bowiem, że wyliczenie rodzajów przestępstw nie ma charakteru zamkniętego, wobec czego ustawa umożliwia zastosowanie powołanego przepisu również do innych rodzajów przestępstw. Należy jednak zauważyć, że określenie "w szczególności" było również stosowane w poprzedniej redakcji tego przepisu – tyle, że w odniesieniu o przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Dokonana zmiana, polegająca na rezygnacji z określenia charakteru przestępstw ("z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej"), na rzecz określenia ich poprzez wskazanie dobra, przeciwko któremu zostały skierowane ("przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu"). ma istotne znaczenie. W ten bowiem sposób ustawodawca ograniczył swobodne uznanie organów Policji, wynikające z określenia charakteru przestępstw, do przestępstw określonego rodzaju – nie tylko poprzez ich bezpośrednie wskazanie (wyliczenie dóbr, przeciwko którym są skierowane), lecz również poprzez dokonanie ich gradacji. Na tle powołanego przepisu w obowiązującej obecnie redakcji nie ulega bowiem wątpliwości, że popełnienie wymienionych w nim przestępstw powinno (musi) spowodować cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, a dopiero w przypadku pozostałych przestępstw organom Policji pozostawiono tę kwestię do uznania, ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami, jakie wiążą się z podejmowaniem decyzji w ramach tzw. uznania administracji (głównie – z koniecznością określenia kryteriów podejmowania tego rodzaju decyzji). Do takich przyczyn ustawa zalicza przede wszystkim uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przy obecnej redakcji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń, uzasadniającą obawę, że osoby posiadające pozwolenie na jej posiadanie mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (a więc związku przyczynowego między uzasadnioną obawą zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego a posiadaniem pozwolenia na broń) jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa). W obowiązującym stanie prawnym przesłanki uzasadniające szczegółowo cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli nawet mają charakter otwarty, to w odniesieniu do stwierdzonych przestępstw, wymienionych wprost w ustawie, stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że popełnienie przestępstw wymierzonych przeciwko tego rodzaju chronionym dobrom (zdrowie, życie, mienie) jest zarazem sprzeczne z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przypadku pozostałych rodzajów przestępstw taki związek przyczynowy wymaga uzasadnienia właściwego dla decyzji administracyjnych podejmowanych w ramach uznania administracyjnego. Powyższy pogląd znajduje również podstawę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, w którym stwierdzono"...iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie okoliczności, o których wyżej mowa, zostały wykazane bez wątpliwości (wszczęcie postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w związku z art. 297 § 1 kk, w związku. z ar. 11 § 2 kk), a organy Policji w świetle przedstawionej interpretacji art. 18 ust. l pkt 2 w związku z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie były zobowiązane – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony – do ich dalszej indywidualizacji, a w szczególności do oceny ewentualnej winy strony, stanowiącej wyłączną domenę sądu karnego, który będzie rozpatrywał akt oskarżenia. Inaczej przedstawia się sprawa w odniesieniu do zarzutu niepowiadomienia przez stronę o zmianie miejsca stałego pobytu, który to obowiązek wynika z art. 26 ustawy o broni i amunicji (każdy posiadacz broni zobligowany jest do powiadomienia organu Policji w terminie 14 dni od daty zmiany miejsca pobytu). Przepis ten, upoważniający organy Policji na cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni na zasadzie uznania administracyjnego, nie miał jednak w istocie zastosowania w rozpatrywanej sprawie w związku z czym zbędne jest rozpatrywanie związanych z tym implikacji. W konsekwencji trzeba natomiast uznać, że postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej wyroku NSA. Organ I instancji przywołując fakt wszczęcia wobec strony postępowania karnego za przestępstwo przeciwko mieniu wyraźnie stwierdził, że uzasadnia to wprost bezpośrednio obawę, że posiadacz pozwolenia na broń może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a wszczęcie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu taką opinie podważa. Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości stwierdzając, że popełnione przez nią przestępstwo nie pozostawało w jakimkolwiek związku z posiadaniem i posługiwaniem się bronią myśliwską; podniesiono, że skarżący nigdy nie był karany, jest człowiekiem cieszącym się nieposzlakowaną opinią, działaczem łowieckim, a przy tym człowiekiem starszym i schorowanym. Okoliczności te są jednak dla rozpatrywanej sprawy, w której nie chodzi o ustalenie winy w rozumieniu prawa karnego, prawnie irrelewantne Sąd podzielił również stanowisko organów Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie miała znaczenia dobra opinia skarżącego w środowisku myśliwych. Skarżącemu cofnięto bowiem pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu wszczęcia postępowania karnego za przestępstwo przeciwko mieniu, w konsekwencji uzasadniające obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.