VI SA/Wa 1507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę Decyzja z dnia [...] lutego 2014r. Główny Inspektor Farmaceutyczny działając na podstawie art. 115 pkt 4 w związku z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281, z późn. zm. dalej p.f.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki: L. Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w S. z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "[...]" zlokalizowanej w P. przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w S. udzielił Spółce L. Sp. z o.o., zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]" zlokalizowanej w P. przy ul. [...]. Dnia [...] grudnia 2012 r. została przeprowadzona kontrola doraźna przedsiębiorcy działającego pod firmą L. Sp. z o.o. W trakcie kontroli zwrócono się o udostępnienie faktur sprzedaży z aptek należących do Spółki L. Sp. z o.o., tj. apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]", położonej w P. przy ul. [...] oraz apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]", położonej w B. przy ul. [...]. Okazane faktury miały obejmować okres od stycznia do października 2012 r. Okazano faktury VAT wystawione na rzecz pacjentów indywidualnych oraz gabinetów lekarskich. Jednocześnie Prezes Zarządu - Pan M. S. oświadczył, iż nic mu nie wiadomo o sprzedaży z aptek należących do Spółki L. Sp. z o.o. do hurtowni farmaceutycznej M. Sp. z o.o. Na tym kontrolę zakończono. Kolejną kontrolę doraźną Spółki L. Sp. z o.o. przeprowadzono w dniach [...].01-[...].03 2013 r. W protokole kontroli w części Niezgodności stwierdzone w czasie kontroli zapisano: "Sprzedaż leków z firmy L. posiadającej apteki do hurtowni farmaceutycznych". Dopiero pismem, oznaczonym jako załącznik nr 3 do protokołu, Spółka L. Sp. z o.o. potwierdziła apteka położona w B. przy ul. [...] prowadziła sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej M. Sp. z o.o., a nadto dokonywała sprzedaży do hurtowni farmaceutycznych: T. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. Ponadto do protokołu z kontroli dołączono szereg faktur VAT potwierdzających sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wezwał Spółkę L. Sp. z o.o. do dostarczenia kserokopii dokumentów (faktur, dokumentów MM oraz innych) za okres od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2012 r., na podstawie których następował przychód oraz przesunięcia MM produktów leczniczych do aptek należących do Spółki: L. Sp. z o.o. Dnia [...] lipca 2013 r. do kancelarii Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w S. wpłynęło pismo Urzędu Skarbowego w B., którym poinformowano, iż w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej Spółki: L. Sp. z o.o. stwierdzono transakcje wskazujące na hurtową sprzedaż leków. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]", położonej w P. przy ul. [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zakończył prowadzone postępowanie administracyjne decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]" zlokalizowanej w P. przy ul. [...]. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2014r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Farmaceutyczny ustalił, że ze zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego wynika, że Spółka: L. Sp. z o.o. za pośrednictwem apteki ogólnodostępnej "Apteka [...]", położonej w B. przy ul. [...] dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych: M. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. Analiza faktur VAT pozwoliła na ustalenie, iż Spółka L. Sp. z o u za pośrednictwem apteki położonej w B. przy ul. [...] dokonywała sprzedaży takich produktów leczniczych jak: F. (431 op. na jednej fakturze z dnia [...] maja 2012 r.), S. (346 op. na jednej fakturze z dnia [...] maja 2012 r.) C. (222 op na jednej fakturze z dnia [...] maja 2012 r.), T. (191 op. na jednej fakturze z dnia [...] maja 2012 r.) czy S. (204 op. na jednej fakturze z dnia [...] czerwca 2012 r.), które najczęściej występują w tzw. "odwróconym łańcuchu dostaw". Ponadto część faktur była wystawiona przez Spółkę: L. Sp. z o.o. bez wskazywania konkretnej apteki. Organ wskazał, że L. Sp. z o.o. w miesiącach maj - czerwiec 2012 r. dokonała sprzedaży produktów leczniczych do ww. hurtowni farmaceutycznych na łączną kwotę 3 166 611,88 zł. Główny Inspektor Farmaceutyczny stanął na stanowisku, że materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Organ powołał art. 65 ust. p. f. wskazując, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie, która przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu: detaliczny i hurtowy. Organ wskazał, że prawo farmaceutyczne w art. 72 ust. 3 definiuje obrót hurtowy jako wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów Ieczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2., prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności. Obrót hurtowy produktami leczniczymi ma miejsce m. in. wtedy, gdy ich nabywcą jest którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 72 ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Zdaniem organu z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedsiębiorca L. Sp. z o.o. dostarczał produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznych. Są to podmioty wymienione w art. 72 ust. 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że Spółka L. Sp. z o o prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi. Powołując art. 72 ust. 1 p. f. Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, że obrót hurtowy produktami leczniczymi, z zastrzeżeniem mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych. Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy, podjęcie działalności gospodarczej w zakreśli prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Organ podkreślił, że strona nie posiada zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej co powoduje, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi, zaś dokonywanie sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne. Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że art. 86 ust. 2 – 5 i 8 (z uwzględnieniem art. 72 ust. 5) ustawy – Prawo farmaceutyczne stanowi numerus clausus usług jakie świadczyć mogą apteki. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 ustawy – Prawo farmaceutyczne. W aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność polegająca na dokonywaniu sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych. Odwołując się do treści art. 96 ust. 1 p.f. Główny Inspektor Farmaceutyczny podniósł, że apteka ogólnodostępna jest uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie określonym w art. 96 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Organ powołał art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. wskazując, iż organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Organ wskazał też na art. 101pkt. 4 ww. ustawy, który stanowi, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenie apteki. Zdaniem organu powyższe oznacza, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wtedy, gdy wnioskodawca daje rękojmię należytego prowadzenia apteki. Rękojmia należytego prowadzenia apteki jest warunkiem uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, że przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną położoną w P. przy ul. [...] Spółka L. Sp. z o.o. naruszył liczne przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej. Powyższe świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Strona przestała spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne. ODWOŁUJĄC SIĘ DO ORZECZNICTWA TUTEJSZEGO SĄDU ORGAN WYWODZIŁ, ŻE PRZEPIS ART. 101 PKT 4 USTAWY - PRAWO FARMACEUTYCZNE WYMAGA ABY WNIOSKODAWCA, NIEZALEŻNIE OD TEGO CZY JEST OSOBĄ FIZYCZNĄ CZY OSOBĄ PRAWNĄ, DAWAŁ RĘKOJMIĘ NALEŻYTEGO PROWADZENIA APTEKI. BIERZE SIĘ PRZY TYM POD UWAGĘ SPOSÓB PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI, PRZESTRZEGANIE PRZEPISÓW PRAWA W ZAKRESIE JEJ PROWADZENIA I WAGĘ NARUSZEŃ DOKONANYCH PRZEZ DANY PODMIOT. NIEWĄTPLIWIE DOKONYWANIE SPRZEDAŻY NA RZECZ HURTOWNI FARMACEUTYCZNYCH STOI W SPRZECZNOŚCI Z PODSTAWOWYMI ZASADAMI PROWADZENIA APTEKI OGÓLNODOSTĘPNEJ. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW ZAWARTYCH W ODWOŁANIU ORGAN STANĄŁ NA STANOWISKU, ŻE [...] WOJEWÓDZKI INSPEKTOR FARMACEUTYCZNY NIE MÓGŁ DOPUŚCIĆ SIĘ NARUSZENIA ART. 106 § 1 K.P.A., GDYŻ ŻADEN PRZEPIS PRAWA NIE UZALEŻNIA WYDANIE DECYZJI PRZEZ WOJEWÓDZKIEGO INSPEKTORA FARMACEUTYCZNEGO OD ZAJĘCIA STANOWISKA PRZEZ INNY ORGAN (WYRAŻENIA OPINII LUB ZGODY ALBO WYRAŻENIA STANOWISKA W INNEJ FORMIE). ORGAN PODKREŚLAŁ, ŻE MATERIAŁ DOWODOWY W SPRAWIE STANOWIĄ M.IN. FAKTURY PRZEKAZANE PRZEZ STRONĘ, POTWIERDZAJĄCE SPRZEDAŻ PRODUKTÓW LECZNICZYCH DO HURTOWNI FARMACEUTYCZNYCH ZA POŚREDNICTWEM APTEKI OGÓLNODOSTĘPNEJ POŁOŻONEJ W B. PRZY UL. [...]. NA WEZWANIE PEŁNOMOCNIKA, WOJEWÓDZKI INSPEKTOR FARMACEUTYCZNY W S. WSKAZAŁ NA WSZYSTKIE OKOLICZNOŚCI, KTÓRE BYŁY PODSTAWĄ WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA, JEDNAKŻE MIMO ZOBOWIĄZANIA, PEŁNOMOCNIK NIE ZAJĄŁ STANOWISKA ORAZ NIE ODPOWIEDZIAŁ NA PYTANIA SFORMUŁOWANE PRZEZ ORGAN I INSTANCJI. ZDANIEM ORGANU POWYŻSZE OZNACZA, ŻE STRONA SAMA ZREZYGNOWAŁA Z UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU PRZED ORGANEM I INSTANCJI. BYŁA INFORMOWANA ZARÓWNO O PRZYCZYNACH WSZCZĘCIA I WZYWANA DO WYPOWIEDZENIA SIĘ W TYM ZAKRESIE JAK TEŻ O ZAKOŃCZENIU POSTĘPOWANIA. JEDNAK, JAK WYNIKA Z AKT SPRAWY STRONA, DZIAŁAJĄC PRZEZ PROFESJONALNEGO PEŁNOMOCNIKA, NIE SKORZYSTAŁA Z PRZYSŁUGUJĄCYCH JEJ UPRAWNIEŃ. NIE ZASŁUGUJĄ ZATEM NA UWZGLĘDNIENIE ZARZUTY PEŁNOMOCNIKA, JAKOBY ORGAN I INSTANCJI DOPUŚCIŁ SIĘ NARUSZENIE PRZEPISÓW ART. 7, 9, 11 I 77 § 1 K.P.A. W ocenie organu działalność polegająca na prowadzeniu apteki została uregulowana w rozdziale 7 ustawy - Prawo farmaceutyczne, zatytułowanym "Apteki". Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w postaci apteki ogólnodostępnej ma obowiązek znać i przestrzegać wszystkich przepisów odnoszących się do aptek. Jak wskazywał Główny Inspektor Farmaceutyczny Spółka: L. Sp. z o.o. dopuściła się naruszenia podstawowych zasad prowadzenia apteki, a co za tym idzie utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki. Organ podkreślał też, iż o fakcie utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki świadczy fakt, iż jest to kolejne już działanie strony w powyższym zakresie. Spółka L. Sp. z o.o. była podmiotem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2011 r., gdzie organ ten zakazał jej sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych. Powyższe oznacza, iż strona świadomie naruszała przepisy prawa. Rękojmi należytego prowadzenia apteki z pewnością nie daje podmiot, który zdając sobie sprawę z bezprawności swoich działań, kontynuuje je kierowany chęcią osiągnięcia zysku. Organ wskazywał, iż co prawda zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dokumentuje jedynie sprzedaż produktów leczniczych z apteki ogólnodostępnej położonej w B. przy ul. [...] a pozostałe faktury nie posiadają żadnego odniesienia do konkretnej apteki to opisane działanie, pomimo iż, nie jest wprost powiązane z apteką zlokalizowaną w P. przy ul. [...] odnosi bezpośredni skutek wobec przedsiębiorcy. Skoro Spółka L. Sp. z o.o. najpierw w jednej a następnie w drugiej aptece dokonywała sprzedaży na rzecz hurtowni farmaceutycznych, to zdaniem organu bezsprzecznie należy stwierdzić, iż nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. W szczególności w sytuacji, gdy rękojmia należytego prowadzenia apteki odnosi się do przedsiębiorcy, a nie do apteki. Główny Inspektor Farmaceutyczny wywodził też, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że art. 101 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie ma zastosowania do już działających aptek. Brak rękojmi stanowi podstawę odmowy udzielenia zezwolenia - zgodnie z art. 101 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Jednakże rękojmię należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i podjął działalność gospodarczą w tym zakresie. Postępowanie przedsiębiorcy naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Utrata rękojmi oznacza, że przedsiębiorca przestał spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Przepisy art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne zostały w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowane. Organ wskazywał, że podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej stanowią nie tylko przepisy art. 103 ust. 1 (podstawa obligatoryjna) i ust. 2 (podstawa fakultatywna) ustawy - Prawo farmaceutyczne. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest uprawniony do cofnięcia zezwolenia również na podstawie art. 37ap ust. 1 Prawa farmaceutycznego. Główny Inspektor Farmaceutyczny wykazał na czym polegało naruszenie przez stronę przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne regulujących prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego i detalicznego produktami leczniczymi. Zdaniem organu materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie jednoznacznie świadczy o tym, że przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępna zlokalizowana w P. przy ul. [...] prowadził obrót hurtowy produktami leczniczymi. Strona swoim postępowaniem naruszyła art. 68 ust. 1. art. 72 ust. 1 i 3 oraz art. 96 ust. 1ustawy - Prawo farmaceutyczne. Odnosząc się do wniosków dowodowych strony składanych w toku postępowania organ wskazał, że w jego ocenie dowody te nie miały znaczenia dla wyniku sprawy, a kolejne wnioski dowodowe zmierzały jedynie do odsunięcia w czasie wydania decyzji w sprawie. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła L. Spółka z o.o. z siedzibą w P. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: – art. 29 pkt 5 w zw. z art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz.U.2008.136.856 j.t.) i art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 t.j.); – art. 37 ap ust.1 pkt 2 w zw. art. 101 pkt 4 ustawy z 6.09.2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm.); – art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 86 ust. 1, art. 96 ust.1 ustawy z 6.09.2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm.); – art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1 ustawy z 6.09.2001 roku Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r., Nr 45, poz. 271 ze zm.); 2. przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia: a) art. 50 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów o które wnosił pełnomocnik skarżącego w odwołaniu, b) art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 15, 77 § 1, 78 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenia zasady prawdy obiektywnej, informowania i przekonywania strony, w szczególności poprzez niedopuszczenie dowodów zgłoszonych w odwołaniu, a w głównej mierze w części dotyczącej spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych przepisami prawa, wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej określonej zezwoleniem. W uzasadnieniu skargi skarżąca szeroko rozbudowując przywołane wyżej zarzuty wskazywała m.in., że Główny Inspektor Farmaceutyczny wydając przedmiotową decyzję poprzestał jedynie na wskazaniu art. 96 ust. 1 ustawy Prawo Farmaceutyczne, bez sprecyzowania punktów ww. przepisu, co stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącej strona nie przestała spełniać warunków niezbędnych do prowadzenia apteki ogólnodostępnej, opisanych w Prawie farmaceutycznym, co znajduje potwierdzenie w protokole z kontroli. Opisana przez WIF dystrybucja hurtowa produktami leczniczymi nigdy nie miała miejsca. Wywodzenie faktu prowadzenia obrotu hurtowego na podstawie faktur VAT dotyczących innej apteki ogólnodostępnej (apteka przy ul. [...] w B.) jest daleko idącą nadinterpretacją organu. W ocenie skarżącej organ w zaskarżonej decyzji nie wskazał ani podstawy materialnoprawnej (przepisów ustawy Prawo Farmaceutyczne) ani okoliczności faktycznych, które stałyby w sprzeczności z przepisami ustawy regulującymi działalność gospodarczą objętą zezwoleniem. Zdaniem skarżącej opinia organu I i II instancji wyrażona w decyzji, iż przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a tym samym przestał on spełniać warunki określone przepisami prawa wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu jest swobodną interpretacją stanu faktycznego, dokonaną przez organ, a nie mającą żadnego poparcia w jedynym dokumencie odniesienia - tj. protokole kontroli. Skarżąca wywodziła też, że w jej ocenie okoliczności posiadania przez przedsiębiorcę rękojmi należytego prowadzenia apteki nie były badane w toku niniejszego postępowania zarówno organ I jak i II Instancji. Skarżąca podkreślała, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, na podstawie którego organ II instancji wydał skarżoną decyzję, stanowią faktury Vat wystawione z systemu komputerowego apteki ogólnodostępnej, mieszczącej się w B. przy ul. [...] (legitymującej się zezwoleniem nr [...] z dn. [...].11.2011 r.), a nie zaś z systemu apteki mieszczącej się w P. przy ul. [...] (legitymującej się zezwoleniem nr [...] z dn. [...].12.2008 r.). Skarżąca podnosiła, że ustawodawca przewidział przepis szczególny dotyczący możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania skarżąca wywodziła m.in., że w jej ocenie dowody o przeprowadzenie, których wnioskowała były istotne w sprawie. W szczególności podniosła, że brak przesłuchania w charakterze strony M. S. spowodował brak ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Skarżąca podnosiła, że w żadnym zakresie i na podstawie żadnego innego dowodu organy administracji publicznej chcące wyjaśnić istnienie bądź brak istnienia po stronie przedsiębiorcy rękojmi należytego prowadzenia apteki nie są w stanie tego wyjaśnić tej okoliczności lepiej jak tylko poprzez przesłuchanie przedsiębiorcy/strony. Skarżąca podnosiła też, iż w jej ocenie Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w S. w trybie art. 106 § 5 k.p.a. winien wystąpić do Prezydium Rady [...] Izby Aptekarskiej o udzielenie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie Apteka [...] mieszczącej się w P. przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Materialnoprawną przesłanką cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "Apteka [...]" położonej w P. przy ul. [...] był art. 37 ap ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo farmaceutyczne, który stanowi, iż organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Z kolei zgodnie z art. 101 pkt 4 p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Użycie w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. określenia "cofa zezwolenia" oznacza, iż ww. wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Zdaniem Sądu, cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37 ap ust.1 p.f. jest niezależne od zastosowania regulacji zawartych w art. 103 p.f. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie tutejszego Sadu, który w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 159/12, Lex nr 1230739) wskazał, że: 1. Użycie w art. 37ap ust. 1 pkt 2 ustawy z 2001 r. - Prawo farmaceutyczne określenia "cofa zezwolenia" oznacza, iż wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 jest niezależne od zastosowania regulacji zawartych w art. 103 ustawy z 2001 r. - Prawo farmaceutyczne. 2. Przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi posiadać rękojmię należytego prowadzenia apteki przez cały okres zezwolenia a obowiązki nałożone na niego ustawą z 2001 r. - Prawo farmaceutyczne wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc reglamentowaną działalność. Pojęcie rękojmi należytego prowadzenia apteki nie ma definicji ustawowej. W doktrynie wskazuje się, że "dla udzielenia odpowiedzi w przedmiocie rękojmi należytego prowadzenia apteki można skorzystać z dorobku orzecznictwa odnoszącego się do rękojmi należytego wykonywania zawodu, tym bardziej, że Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie stwierdzał, iż orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu (chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność)" (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). W orzecznictwie wskazuje się, że "pojęcie rękojmi należytego wykonywania zawodu należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących danego zawodu, składającej się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego" (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). "Na wizerunek ten [...] składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, uczciwość, sumienność i bezstronność łącznie" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00). Ponadto zaznacza się, że "o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Na rękojmię [...] składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie [...]. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego [...] będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu [...] jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06; z dnia 12 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2084/06). Przesłanki rękojmi nie należy przy tym utożsamiać z wymaganiem odnoszącym się do kwalifikacji zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06). Z drugiej strony jednak "nie można przyjąć, że rękojmia [w ogóle] nie wiąże się z wiedzą praktyczną konieczną do wykonywania zawodu" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06). Brak odpowiednich umiejętności czy też dostatecznej praktyki może bowiem mieć wpływ na poziom świadczonych usług, a przez to nie stanowić gwarancji należytego wykonywania zawodu. (Marta Koremba, komentarz do art. 101 p.f., LEX). W tym miejscu zaznaczyć należy, że w przedmiotowej sprawie podmiotem, któremu cofnięto zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej była osoba prawna - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem przy ocenie spełniania przez ten podmiot rękojmi należytego prowadzenia apteki nie mogły być brane pod uwagę te cechy związane z przesłanką rękojmi, które można przypisać jedynie osobom fizycznym jak np. szlachetność. Ocenie mogły natomiast podlegać takie cechy, które można przypisać zarówno osobom prawnym, jak i fizycznym jak np. uczciwość, rzetelność w prowadzeniu danej działalności. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca uznając, iż konieczność posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki badana jest wyłącznie na etapie wydawania zezwolenia na otwarcie nowej apteki. Przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi ją posiadać przez cały okres zezwolenia a obowiązki nałożone na niego ustawą Prawo farmaceutyczne wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc reglamentowaną działalność. Zgodnie z art. 65 ust. 1 p.f., obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Ustawa przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: detaliczny i hurtowy. Zgodnie z art. 68 ust. 1 p.f., obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1. Inne przepisy ustawy określają obrót hurtowy i tak zgodnie z art. 72 ust. 1 obrót hurtowy produktami leczniczymi, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2, mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych. Obrotem hurtowym jest wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności.(art. 72 ust. 3 p.f.). W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarżąca spółka prowadziła sprzedaż znacznych ilości produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych. Przy czym część sprzedaży odbywała się za pośrednictwem apteki ogólnodostępnej położonej w B. (na prowadzenie, której skarżąca również posiada zezwolenie), a część faktur sprzedaży była wystawiona przez spółkę L. jako sprzedającą bez wskazania konkretnej apteki. Uzasadnia to zatem twierdzenie, że prowadziła obrót produktami leczniczymi z naruszeniem zasad określonych w ustawie, bowiem w ramach posiadanego zezwolenia nie mogła prowadzić obrotu hurtowego. W wyroku z dnia 22 maja 2014 r. (sygn. akt I GSK 491/13, G.Prawna FiP 2014/150/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że apteka nie może sprzedawać leków innym aptekom i hurtowniom. Obrót hurtowy prowadzić może wyłącznie hurtownia (co wynika z art. 72 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne), a na jej prowadzenie niezbędne jest posiadanie zezwolenia (mówi o tym art. 74 ust. 1 p.f.). Z zestawienia art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 101 pkt 3 p.f. wynika natomiast, że prowadzenie przez jeden podmiot jednocześnie apteki ogólnodostępnej i hurtowni jest niemożliwe, bowiem prowadzenie jednej z tych działalności stanowi przeszkodę do uzyskania zezwolenia na prowadzenie drugiej. Art. 86 ust. 1 p.f. stanowi, że apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. Jak stanowi art. 87 ust. 2 apteki ogólnodostępne przeznaczone są do: 1. zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2. wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2. Stosownie do art. 96 ust. 1 p.f, produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: 1. na podstawie recepty; 2. bez recepty; 3. na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, w sposób nie budzący wątpliwości, organy wykazały, iż skarżąca sprzedawała produkty lecznicze do hurtowni farmaceutycznych, czym naruszała zasady działania apteki ogólnodostępnej. Takie działanie uzasadniało uznanie, iż skarżąca nie posiada rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, co obligowało organ do cofnięcia zezwolenia. W tym miejscu należy wskazać, że przesłanka rękojmi jest zdaniem Sądu przesłanką o charakterze podmiotowym. Oznacza to, że podmiot, który utracił przymiot dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki traci go co do zasady i nie może powoływać się na okoliczność, że sprzedaż hurtowa dotyczyła innej apteki lub prowadzona była bez wskazania apteki z której pochodziły leki. W ocenie Sądu, niezasadny jest również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisów postępowania w związku z brakiem przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Omawiane uprawnienie strony podlega jednak pewnym ograniczeniom ze względów praktycznych, tj. ze względu na celowość i szybkość postępowania; tak więc nie podlegają przeprowadzeniu: a) dowód zgłoszony przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i b) zgłoszony przez stronę dowód na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami, jeżeli strona zgłosiła go po zakończeniu stadium postępowania dowodowego. Organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie sprawy (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 2 października 1998 r., I SA/Gd 1863/96, LEX nr 37600). Sąd podzielił stanowisko organu, iż wnioskowane przez skarżącą dowody nie były istotne w sprawie. Ustalenie utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki zostało dokonane na podstawie działań jakich dopuszczała się strona, które znalazły potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie fakturach. Zważywszy, że w przedmiotowej sprawie stroną postępowania jest Spółka z o.o. przesłuchanie w charakterze strony członków jej zarządu słusznie nie zostało uznane za celowe. Również pozostałe wnioskowane przez stronę dowody zasadnie nie zostały uznane za istotne w sprawie. Niezasadny jest zarzut wskazujący, że na podstawie tych samych ustaleń faktycznych organ wydał decyzję z [...] listopada 2011 r. nakazującą zaprzestanie sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych z apteki ogólnodostępnej położonej przy [...] w P. Już same daty zgromadzonych w niniejszej sprawie faktur świadczą o tym, że przedmiotowa decyzja dotyczy kolejnych działań Spółki. Wszystkie zgromadzone faktury pochodzą bowiem z 2012 r., zaś powoływana przez skarżącą decyzja wydana była w 2011 r. Zasadnie natomiast wskazywał organ, iż wydanie wcześniejszej decyzji, zakazującej oznacza, że strona świadomie naruszała przepisy prawa, zaś rękojmi należytego prowadzenia apteki z pewnością nie daje podmiot, który zdając sobie sprawę z bezprawności swoich działań kontynuuje je. Zdaniem Sądu nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2008 r. Nr 36, poz. 856 ze zm.) w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej bez zasięgnięcia opinii właściwej okręgowej rady aptekarskiej. Wbrew stanowisku strony skarżącej ani przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne ani przepisy ustawy o izbach aptekarskich nie przewidują obowiązku organu zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego w przypadku postępowania o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Przepis prawa materialnego musi taki obowiązek na konkretny podmiot nakładać wprost, przy czym - co nie budzi wątpliwości w doktrynie - obowiązku danego organu administracji państwowej nie można domniemywać. Taki obowiązek, albo istnieje, albo nie istnieje i w tym względzie winien wynikać wprost z przepisu. Taką podstawą z pewnością nie jest i nie może być katalog uprawnień przysługujący izbom aptekarskim. Jako dodatkowe argumenty w zakresie tego zarzutu wskazać można, że w obecnym stanie prawnym apteki mogą być prowadzone nie tylko przez członków samorządu zawodowego aptekarzy (tak jak w niniejszej sprawie). Zatem ze względu na możliwość istnienia różnych stanów faktycznych, w tym również przewidziane przepisami prawa farmaceutycznego, różne przesłanki cofnięcia zezwoleń na prowadzenie apteki zasięgnięcie opinii okręgowej rady aptekarskiej może być celowe lub nie. W przedmiotowej sprawie cofnięte zezwolenie udzielone było na rzecz Spółki z o.o., która siłą rzeczy nie była członkiem samorządu zawodowego aptekarzy zatem zasięganie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia temu podmiotowi nie było zdaniem Sądu celowe. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.