VI SA/Wa 151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji J. M., nazywany dalej "skarżącym", złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W przedmiotowej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych i trudnych do odwrócenia następstw. Wskazał, że nie jest zatrudniony jako pracownik ochrony, lecz sam zatrudnia pracowników jako spółka "L.1" sp. z o.o. oraz jako "L.2". Skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowoduje, że nie będzie mógł już prowadzić ww. działalności, czego skutkiem będzie utrata pracy przez 6 podległych mu pracowników. Wskazał również na zaległości kredytowe i skarbowe spółki, a także możliwą upadłość spółki w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji. Zwrócił też uwagę na trudności finansowe w życiu prywatnym związane z zaciągniętym w 2007 r. kredytem hipotecznym we frankach szwajcarskich, a także dwiema pożyczkami oraz koniecznością utrzymania dwójki małoletnich dzieci. Utrata przez niego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej jako spółka "L.1" sp. z o.o. oraz jako "L.2", spowoduje w ocenie skarżącego daleko idące negatywne skutki finansowe, utratę zaufania klientów, a także związane z brakiem możliwości późniejszego reaktywowania prowadzonej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania;,aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy skarżący w sposób przekonywujący wskazał na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy okoliczności te istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem przesądzającym o utracie uprawnień do wykonywania zawodu. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżący mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd zgadza się z argumentacją skarżącego, że w wykonanie zaskarżonej decyzji, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że faktyczna niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, a więc zwolnienie zatrudnionych pracowników, utratę korzyści majątkowych związanych prowadzeniem działalności i świadczeniem usług, mogłaby doprowadzić do zachwiania płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności, w tym zagrozić jej upadłością. Nie bez znaczenia jest również argumentacja skarżącego w zakresie ciążącego na nim obowiązku utrzymania dwójki małoletnich dzieci. W ocenie Sądu skarżący w sposób należyty wyjaśnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przedstawione przez niego dokumenty, w tym w szczególności Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej, wydruki obrazujące stan konta bankowego, a także potwierdzające zaciągnięte kredyty obrazują sytuację finansową działalności skarżącego, która w istocie mogłaby ucierpieć w wyniku wykonania tej decyzji. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości skreślenia J. M. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Instytucja wstrzymania, jako środek ochrony tymczasowej ma służyć powstrzymaniu powstania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji czy wyrządzenia znacznej szkody, niezależnie od końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.