VI SA/Wa 151/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ("GITD" lub "organ") z [...] listopada 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję GITD z [...] lipca 2019 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("strona" lub "skarżącą"). Skarżona decyzja GITD została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej "kpa"), art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b oraz ust. 4. art. 7d ust. 5 pkt 1. art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej: "utd"), art. 3 ust. 1. art. 6 ust. 1. załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r, ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"). W uzasadnieniu skarżonej decyzji GITD podniósł, że decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Kara została nałożona za naruszenie określone w lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, tj. za naruszenie polegające na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców. Naruszenie zostało popełnione przez przedsiębiorcę w dniu 1 marca 2018 r. podczas wykonywania przewozu drogowego z [...] do [...]. Przewóz ten był wykonywany przez kierującego M. O.. Podczas wykonywania tego przewozu kierowca używał karty kierowcy należącej do P.K.. Opisane naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie w rozumieniu pkt 6 załącznika nr IV do Rozporządzenia, tj. naruszenie polegające na posługiwaniu się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. GITD wskazał, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. została stronie doręczona w dniu 21 maja 2018 r. Strona od tej decyzji nie odwołała się i w dniu [...] czerwca 2018 r. decyzja stała się wykonalna. W dniu 17 lipca 2018 r. kara została częściowo opłacona, bowiem po uiszczeniu przez stronę kwoty 3029,35 zł kwota ta pokryła koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł oraz proporcjonalnie odsetki i część należności głównej. Organ podniósł, że na dzień 24 lutego 2020 r. pozostało do zapłacenia 0,65 zł należności głównej i 0,09 zł odsetek. Następnie GITD wskazał, że strona posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Zezwolenie zostało jej udzielone przez GITD w dniu [...] lipca 2016 r. Pismem z 10 grudnia 2018 r. GITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania ż urzędu w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez skarżącą. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie, strona w piśmie z 29 stycznia 2019 r. wyjaśniła, że nie wiedziała ani nie wyrażała zgody na użycie przez kierowcę przez nią zatrudnionego karty innego kierowcy. Strona wyjaśniła również, że zatrudnia pięciu kierowców, a w okresie miesiąca wykonuje około 60-70 zleceń i nie jest członkiem żadnej organizacji transportowej. Do ww. pisma strona dołączyła zestawienie sprzedaży z okresu od 1 września 2018 r. do 30 listopada 2018 r. i deklaracje rozliczeniowe ZUS P DRA z tego okresu oraz zbiór dobrych praktyk opracowany dla jej przedsiębiorstwa. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez GITD decyzji z [...] lipca 2019 r. stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez skarżącą. Decyzja ta została przez stronę zaskarżona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wniosku tym m.in. skarżąca wyjaśniła, że karę pieniężną nałożoną decyzją z [...] kwietnia 2018 r. opłaciła w dniu 16 lipca 2018 r. Karę uiściła w kwocie wskazanej w upomnieniu nr [...], tj. w kwocie 3.028,70 zł. Zatem w jej ocenie karę tę zgodnie z art. 94b utd należy uznać za niebyłą. Tym samym decyzja nakładająca tę karę nie może stanowić podstawy do stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez spółkę. Ponadto skarżąca podniosła, że w celu zapewnienia lepszego nadzoru nad pracą kierowców dokonuje porównania danych z systemu GPS z danymi zapisanymi na kartach kierowców i w tachografie. Natomiast umowę o pracę z kierowcą Panem O., który popełnił większość naruszeń, została rozwiązana z dniem 1 sierpnia 2019 r. Zatem w ocenie strony stwierdzenie utraty jej dobrej reputacji stanowi niewspółmierną, nieproporcjonalną i przesadnie wygórowaną reakcję na ilość i wagę stwierdzonych naruszeń do liczby zatrudnionych kierowców oraz zrealizowanych operacji transportowych. Zdaniem skarżącej za dalszym prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej przemawia także interes społeczny, bowiem zatrudnia ona oprócz kierowców także innych pracowników, którzy po zakończeniu działalności przez spółkę pozostaliby bez pracy i środków utrzymania swoich rodzin. Organ, utrzymując w mocy skarżoną decyzję własną z [...] lipca 2019 r., podniósł, że powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w pkcie 6 załącznika nr IV do Rozporządzenia, tj. decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Naruszenie to polega na posługiwaniu się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. Organ podkreślił, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na stronę karę pieniężną za popełnienie najpoważniejszego naruszenia tj. naruszenia określonego w lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców nie była jedyną, którą uwzględniono przy ocenie posiadania bądź braku dobrej reputacji przez skarżącą spółkę. Postępowanie przeprowadzone przez organ w zakresie dobrej reputacji strony wykazało, że przed dniem wszczęcia postępowania z urzędu w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez stronę, tj. przed 10 grudnia 2018 r. do zezwolenia nr [...] udzielonego stronie było zgłoszone 6 pojazdów. Natomiast z wyjaśnień skarżącej udzielonych w pismach z 29 stycznia 2019 r. i z 10 kwietnia 2019 r. wynika, że w okresie od września 2018 r. do listopada 2018 r. zatrudniała 5 kierowców. W tym okresie wykonała 200 operacji transportowych. Strona również poinformowała organ, że kierowca, który popełnił naruszenie stwierdzone w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, został ukarany naganą. Strona wyjaśniła również, że kierowcy zatrudnieni w jej przedsiębiorstwie uczestniczyli w szkoleniu z zakresu norm czasu pracy kierowców oraz prawidłowej obsługi tachografów analogowych i cyfrowych zorganizowanym przez Ogólnopolskie Centrum Rozliczania Kierowców. Kierowcy podpisali oświadczenia o znajomości przepisów z zakresu transportu drogowego oraz zobowiązali się do ich stosowania. Strona wskazała również, że nawiązała współpracę z zewnętrznym przedsiębiorcą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("OCKR"), która będzie zajmować się rozliczaniem czasu pracy kierowców. Natomiast swoje pojazdy wyposażyła w system śledzenia GPS. Strona także poinformowała organ, że nie jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat. Organ ustalił również, czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, a w szczególności czy zawieszenie lub cofnięcie stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. Organ podniósł, że z informacji uzyskanych z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w piśmie z 8 marca 2019 r. wynika, że według sporządzanego corocznie "Barometru zawodów" oraz "Monitoringu zawodów deficytowych i nadwyżkowych" zawód kierowcy samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest zawodem deficytowym. Zatem osoby posiadające kwalifikacje do wykonywania zawodu kierowcy nie powinny mieć problemu z pozyskaniem zatrudnienia. Wymieniony Urząd wskazał również, że według ich rejestrów bezrobotnych i ofert pracy osoby posiadające kwalifikacje kierowcy samochodu ciężarowego nie mają problemu ze znalezieniem pracy. W opinii Urzędu zawieszenie czy cofniecie przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie będzie miało istotnego wpływu na wzrost poziomu bezrobocia. Jednak zaprzestanie działalności przez kolejnego przedsiębiorcę i zwolnienie pracowników nie sprzyja stabilizacji sytuacji na lokalnym rynku pracy. Po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego GITD stwierdził, że organ w decyzji z [...] lipca 2019 r. dokonał oceny dobrej reputacji strony nie tylko na podstawie dowodów zebranych przez organ, ale także dowodów przedłożonych przez stronę. Zdaniem organu, skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o wdrożeniu w przedsiębiorstwie rozwiązań dyscyplinujących kierowców i motywujących kierowców do wykonywania swoich obowiązków zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona nie przedłożyła również żadnych dowodów wskazujących na zmianę organizacji zadań przewozowych umożliwiających kierowcom ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem uwzględniając liczbę naruszeń (5 najpoważniejsze naruszenie, 2 bardzo poważnych naruszeń i 4 poważne naruszenie) oraz liczbę zatrudnionych kierowców (5 kierowców) oraz informację o wykonaniu 200 operacji transportowej, słusznie organ uznał, że liczba naruszeń nie jest nieznaczna wobec liczby zatrudnionych kierowców i skali operacji transportowych. Dokonując oceny dobrej reputacji strony, organ uwzględnił także stanowisko Powiatowego Urzędu Pracy w [...], z którego wynika, że według sporządzanego corocznie "Barometru zawodów" oraz "Monitoringu zawodów deficytowych i nadwyżkowych" zawód kierowcy samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest zawodem deficytowym. GITD podniósł ponadto, że z wyjaśnień strony wynikało, że popełnienie tych naruszeń nie było dla strony wystarczającym powodem do wprowadzenia w swoim przedsiębiorstwie procedur zapobiegających popełnianiu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Dopiero po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie skarżąca podjęła działania w celu poprawy organizacji pracy swojego przedsiębiorstwa. Strona skierowała kierowców wykonujących przewozy na jej rzecz na szkolenie z zakresu norm czasu pracy kierowców oraz prawidłowej obsługi tachografów analogowych i cyfrowych zorganizowanym przez Ogólnopolskie Centrum Rozliczania Kierowców. Strona nawiązała również współpracę z zewnętrznym przedsiębiorcą OCRK, który będzie zajmował się rozliczaniem czasu pracy kierowców, natomiast swoje pojazdy wyposażyła w system śledzenia GPS. Uwzględniając powyższe ustalenia słusznie organ uznał, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Jednocześnie GITD podkreślił, że obecnie stan faktyczny sprawy jest inny niż w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ od dnia wykonania decyzji, którymi na stronę nałożono kary grzywny i kary zakazu za naruszenia popełnione w Wielkiej Brytanii, upłynął rok. Zatem organ odwoławczy nie może tych naruszeń uwzględnić do oceny dobrej reputacji strony. Jednak decyzja z [...] kwietnia 2018 r. wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na stronę karę pieniężną za popełnienie najpoważniejszego naruszenia, tj. naruszenia określonego w łp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, zdaniem GITD nie została wykonana. Organ bowiem wskazał, że strona karę nałożoną na nią tą decyzją wykonała tylko w części. Nadal nie została zapłacona należność główna w wysokości 0,65 zł i należne od tej kwoty odsetki do dnia zapłaty. Tym samym wymienione naruszenie musi zostać uwzględnione do oceny dobrej reputacji strony. W związku z tym organ podkreślił, że wymienione naruszenie jest jednym z najpoważniejszych naruszeń, bowiem na skutek używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców dochodzi do niewłaściwego rejestrowania czasu pracy kierowców i szeregu nadużyć w tym zakresie, co ma wpływ zarówno na bezpieczeństwo kierowcy wykonującego przewozy drogowe u danego przedsiębiorcy, jak i na bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego. GITD uznał, że rozwiązania zastosowane przez skarżącą po popełnieniu jednego z najpoważniejszych naruszeń, jakim jest używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, są niewystarczające do zapobiegania popełnianiu naruszeń. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o wdrożeniu w przedsiębiorstwie rozwiązań dyscyplinujących kierowców i motywujących kierowców do wykonywania swoich obowiązków zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona nie przedłożyła również żadnych dowodów wskazujących na zmianę organizacji zadań przewozowych umożliwiających kierowcom ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dowody przedłożone przez stronę wskazują, zdaniem GITD, że strona nie wypełnia wszystkich obowiązków nałożonych na nią jako przedsiębiorcę transportowego przepisami art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm.) oraz art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Zgodnie z tymi przepisami przedsiębiorca jest zobowiązany organizować pracę kierowców wykonujących przewozy drogowe w sposób umożliwiający kierowcom przestrzeganie przepisów tych rozporządzeń. Przedsiębiorca jest zobowiązany także przeprowadzać regularne kontrole w celu zapewnienia przestrzegania przepisów przez kierowców. Przedsiębiorca jest zobowiązany również wprowadzić rozwiązania organizacyjne, które nie zachęcałyby kierowców do popełniania naruszeń. Strona z tych obowiązków się nie wywiązała, o czym świadczą przedłożone przez nią certyfikaty uczestnictwa w szkoleniu informujące o odbytych szkoleniach. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wskazała, że w celu zapewnienia lepszego nadzoru nad pracą kierowców dokonuje porównania danych z systemu GPS z danymi zapisanymi na kartach kierowców i w tachografie. Natomiast umowę o pracę ż kierowcą Panem O., który popełnił większość naruszeń, została rozwiązana z 1. sierpnia 2019 r. W ocenie organu podjęte przez stronę działania, których celem ma być zapobieganie popełnianiu naruszeń przez kierowców wykonujących na jej rzecz przewozy drogowe, są niezbędnym minimum rozwiązań organizacyjnych stosowanych przez przewoźników drogowych. Jednak takie rozwiązania bez regularnych i bieżących kontroli wykonywanych przewozów oraz stosowania środków dyscyplinujących i motywujących nie tylko w stosunku do kierowców, ale także innych pracowników uczestniczących w przewozie drogowych nie wyeliminują naruszeń z działalności wykonywanej przez stronę. Dowodem wskazującym, że działania podjęte przez stronę są niewystarczające są wpisy w centralnej ewidencji naruszeń. Z wpisów dotyczących skarżącej wynika, że w dniu 6 lipca 2019 r. został skontrolowany przewóz drogowy wykonywany przez stronę, który był wykonywany z naruszeniem przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. Podczas tej kontroli zakończonej protokołem kontroli nr [...] stwierdzono m. in. podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, tj. naruszenie określone w Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd i niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. naruszenie określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Na skutek obydwu wymienionych naruszeń dochodzi do skracania przez kierowców odpoczynków, nieodbierania wymaganych przerw i prowadzenia pojazdu przez dłuższy okres niż dopuszczają przepisy. Takie postępowanie kierowców stanowi, zdaniem organu, zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko samych kierowców, ale także innych uczestników ruchu drogowego. GITD podkreślił, że do popełnienia opisanych naruszeń doszło kilkanaście miesięcy po popełnieniu naruszenia stanowiącego podstawę do wszczęcia przedmiotowego postępowania i po podjętych przez stronę działaniach, które w ocenie strony miały zapobiegać popełnianiu naruszeń. Zatem w ocenie organu skarżąca nie rokuje poprawy w zakresie przestrzegania przepisów o transporcie drogowym, a podejmowane przez nią działania nie zapobiegają powstawaniu kolejnych naruszeń, wobec czego nie zachodzi przesłanka z art. 7d ust. 4 pkt 2 utd. Uwzględniając powyższe ustalenia, w ocenie organu odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenie określone w lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, wynikające z decyzji z [...] kwietnia 2018 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, polegające na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców. Biorąc pod uwagę liczbę zatrudnionych kierowców (5) i liczbę operacji transportowych (200 w okresie 3 miesięcy), zdaniem GITD, to 1 najpoważniejsze naruszenie, jakim jest ww. naruszenie (NN) stanowi znaczną liczbę, bowiem na skutek używania tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców dochodzi do niewłaściwego rejestrowania czasu pracy kierowców i szeregu nadużyć w tym zakresie, co ma wpływ zarówno na bezpieczeństwo kierowcy wykonującego przewozy drogowe u danego przedsiębiorcy, jak i na bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego. Natomiast strona, mimo popełnienia tego tak poważnego naruszenia, nie wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie żadnych rozwiązań organizacyjnych ani nie zastosowała środków dyscyplinujących i motywujących wobec wszystkich pracowników i osób z nią współpracujących uczestniczących w przewozach drogowych. Zatem orzeczenie w takiej sytuacji, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona byłoby sprzeczne z interesem publicznym, jakim jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Organ podkreślił, że zarzut nieuznania kary nałożonej decyzją z [...] kwietnia 2018 r. za niebyłą nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie uiściła ona całej należności wynikającej z tej decyzji. GITD wskazał, że decyzja ta została stronie doręczona w dniu 23 kwietnia 2018 r. i strona nie odwołała się od tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2 utd, decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. W przypadku wymienionej decyzji strona powinna ją była wykonać do 23 maja 2018 r. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane, a strona wykonała tę decyzję dopiero w dniu 17 lipca 2018 r. Zanim skarżąca wykonała powyższą decyzję, organ wystawił jej upomnienie wzywające do zapłaty nałożonej kary wraz z odsetkami wyliczonymi do dnia wystawienia upomnienia, czyli do dnia 26 czerwca 2018 r. Zatem, zdaniem organu, skarżąca, dokonując wpłaty kary wynikającej z decyzji z [...] kwietnia 2018 r., powinna była doliczyć odsetki za każdy dzień zwłoki od 27 czerwca 2018 r. do dnia wpłaty. Natomiast strona wykonała te decyzję tylko w części i wykonała ją po otrzymaniu upomnienia. W dniu 17 lipca 2018 r. strona wpłaciła kwotę 3028,70 zł, a w tym dniu łączna kwota należności wynosiła 3029,35 zł. Kwota wpłacona przez stronę została rozliczona zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.). Z kwoty wpłaconej przez stronę w pierwszej kolejności zostały pokryte koszty upomnienia, następnie należne odsetki, a pozostała kwota została zaliczona na poczet należności głównej, tj. kary pieniężnej nałożonej ww. decyzją. Organ wskazał, że jak wynika z pism pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] z 3 czerwca 2019 r. i z 24 lutego 2020 r. należność wpłacona przez stronę w dniu 17 lipca 2018 r. pokryła część należności głównej, tj. kwotę 2999,35 zł, 17,75 zł odsetek i 11,60 zł kosztów upomnienia. Zatem do zapłacenia pozostała część należności głównej, tj. kwota 0,65 zł i odsetki należne od tej kwoty. Tym samym, zdaniem organu, dopóki cała należność wynikająca z decyzji z [...] kwietnia 2018 r. nie zostanie uiszczona przez skarżącą, decyzji tej nie można uznać za niebyłą w rozumieniu art. 94b utd. Decyzję GITD zaskarżyła strona. Zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 7 Konstytucji RP; 2. art. 6 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności; 3. art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 4. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 5. art. 75 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie; 6. art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 7. art. 80 kpa poprzez naruszenie zasady z niego wynikającej; 8. art. 107 kpa poprzez niezrozumiałe i niepoparte stosownymi dowodami uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji; 9. art. 7 lit. e pkt 4 utd poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. W skardze strona podniosła, że po otrzymaniu wezwania do zapłaty i upomnienia nr [...] dotyczących decyzji administracyjnej wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] lipca 2018 r. skontaktowała się z pracownikiem działu księgowego urzędu. W trakcie rozmowy telefonicznej zostało ustalone, iż do zapłaty tytułem tej decyzji jest kwota 3.028,70 zł, łącznie z kosztami upomnienia i odsetkami od kwoty głównej. Bezpośrednio po przeprowadzonej rozmowie telefonicznej strona dokonała stosownego przelewu typu natychmiastowego - ELIXIR na wskazaną przez urzędnika kwotę. Zastosowany przez skarżącą typ przelewu powinien, zdaniem strony, spowodować, aby wskazana kwota w ciągu kilku minut trafiła do odbiorcy, co powinno również skutkować tym, że w tym samym dniu powinna być uznana jako zaksięgowana na rachunku odbiorcy. Na dowód strona załączyła do skargi potwierdzenie dokonania wpłaty przelewem ELIXIR na kwotę 3.028,70 zł. Strona ponadto dodała, że od tego momentu, tj. 16 lipca 2018 r. nie była wzywana przez organ administracji do zapłaty jakiejkolwiek kwoty ani też nie była upominana w kwestii jakichś zaległości. Dlatego też skarżąca uważa, że GITD dokonał błędnej oceny kwestii dotyczącej zapłaty kary, a wspomniana zaległość tak naprawdę nie występuje. Natomiast z ostrożności procesowej skarżąca wskazała, że gdyby jednak doszło do opóźnienia w zapłacie, w dniu 17 grudnia 2020 r. strona dokonała przelewu na rachunek WITD w wysokości 1,00 PLN. Strona wskazała, że była przekonana, że przeprowadzona procedura odwoławcza spowoduje, że w jej następstwie zostanie wydany werdykt o zatarciu skazania. Tymczasem GITD zweryfikował tylko kwestie terminowości dokonania wpłaty i na tej podstawie wydał decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez stronę. Na etapie prowadzonego postępowania skarżąca składała wyjaśnienia oraz przedstawiała dowody podjętych kroków i procedur naprawczych. Skarżąca podniosła, że ostatecznie i dogłębnie nie rozpoznano sprawy pod względem wpływu strony na stwierdzone uchybienia kierowcy i nieposługiwanie się swoją kartą kierowcy. Organ, zdaniem strony, nie przeprowadził czynności dowodowych w przedmiocie wykazania braku wpływu strony na wystąpienie naruszenia, naruszając jej gwarancje procesowe w kwestii możliwości wykazania w toczącym się postępowaniu administracyjnym niezasadności obciążenia jej odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenia. Dlatego też strona wniosła do Sądu o nakłonienie organu do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które spowoduje właściwe ustalenie terminu zaksięgowania kwoty kary na rachunku WITD. W ocenie strony zaistniała sytuacja (rzekoma niedopłata kary w wysokości 0,65 zł) stanowi elementarną podstawę do tego aby przyjąć, że w takim przypadku, zasada sprawiedliwości społecznej nie przemawia za nałożeniem jakiejkolwiek kary administracyjnej na przewoźnika. Nie sposób bowiem uznać, że w interesie społecznym jest nakładanie tak dotkliwej kary, jak w tej sprawie, tj. na uczciwego przewoźnika, który przez niedopatrzenie urzędników, mógł dopuścić się neutralnych – z punktu widzenia interesów Państwa i społeczeństwa - uchybień. Strona uważa również, że zastosowana kara w przedmiotowej sprawie, kłóci się z zasadą proporcjonalności (adekwatności). Dlatego też skarżąca wniosła o zwrócenie uwagi na wagę i skutki wymierzonej kary w stosunku do stwierdzonej nieprawidłowości (niewłaściwie ustalona wysokość niedopłaty), którą uważamy, że jest absolutnie niesłuszna, nieadekwatna, niesprawiedliwa i mocno ją krzywdząca. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GITD oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), do postępowań administracyjnych w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o których mowa w art. 7d ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1935). Do postępowań, o których mowa w ust. 1, wszczętych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w związku z naruszeniami powstałymi wyłącznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem art. 3 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 4 pkt 22 lit. d utd, użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz Rozporządzenia. W myśl art. 3 ust. 1 Rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich, b) cieszyć się dobrą reputacją, c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Zgodnie z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b. Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (i) prawo handlowe; (ii) prawo upadłościowe; (iii) place i warunki zatrudnienia w zawodzie; (iv) prawo o ruchu drogowym; (v) odpowiedzialność zawodowa; (vi) handel ludźmi lub narkotykami oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: (i) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; (ii) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; (iii) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; (iv) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; (v) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; (vi) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; (vii) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; (viii) praw jazdy; (ix) dostępu do zawodu; (x) transportu zwierząt. Zgodnie z załącznikiem nr IV do Rozporządzenia najpoważniejsze naruszenia dla celów art. 6 ust. 2 lit. a oznaczają: 1. a) Przekroczenie maksymalnych sześcio- lub czternastodniowych okresów prowadzenia pojazdu o co najmniej 25 %. b) Przekroczenie, w rozliczeniu dziennym, o co najmniej 50 % maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy lub czasu odpoczynku trwającego nieprzerwanie przynajmniej 4,5 godziny. 2. Brak tachografu lub ogranicznika prędkości lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy. 3. Kierowanie pojazdem bez ważnego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, jeżeli taki dokument jest wymagany na mocy prawa wspólnotowego, lub z poważnym uszkodzeniem między innymi układu hamulcowego, kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia, które mogłoby stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 4. Transport towarów niebezpiecznych, których transport jest zakazany lub które są przewożone w sposób zakazany lub bez zezwolenia, lub bez oznaczenia ich w pojeździe jako towarów niebezpiecznych, i tym samym zagrożenie stanowienie zagrożenia życia lub środowiska w takim stopniu, że prowadziłoby to do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. 5. Przewóz osób lub towarów bez ważnego prawa jazdy lub przez przedsiębiorcę, który nie posiada ważnej licencji wspólnotowej. 6. Posługiwanie się przez kierowcę sfałszowana karlą kierowcy, karlą, której nie jest posiadaczem lub która otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. 7. Przewóz towarów przekraczających o 20 % lub więcej maksymalną dopuszczalną masę całkowitą w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton oraz przekraczających o 25 % lub więcej – w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 ton. Stosownie do treści art. 7d ust. 1 utd, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa wart. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a Rozporządzenia, wymienione w art. 5 ust. 2a; 2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c: a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: - najpoważniejsze naruszenie, - poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem 11 do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji. W myśl art. 7d ust. 4 utd przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych: 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego: 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Według art. 7d ust. 5 utd po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Zgodnie z art. 94b utd nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do Rozporządzenia lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Powołany przepis art. 3 ust. 1 lit. b Rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Natomiast warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 Rozporządzenia. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony. Także rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utraci. Przepisy te przewidują także możliwość uznania, że pomimo popełnienia czynu pozbawiającego dobrej reputacji podmiot jej nie straci, jeżeli pozbawienie reputacji stanowiłoby "nieproporcjonalną reakcję". Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Jednak art. 6 Rozporządzenia wskazuje na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób. Przepisem prawa krajowego regulującym zasady określone przepisami Rozporządzenia jest art. 7d utd. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał przedsiębiorcy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, niezwłocznie wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, w przypadku nałożenia sankcji wymienionej w art. 7d ust. 1 utd. Następnie organ ustała, czy przedsiębiorca nadal spełnia wymóg dobrej reputacji, przeprowadzając postępowanie zgodnie z art. 7d ust. 4 utd. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu są podstawą do wydania rozstrzygnięcia, w którym organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji lub wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w pkcie 6 załącznika nr IV do Rozporządzenia, tj. decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Naruszenie to polega na posługiwaniu się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów. Należy podkreślić, że jest to jedyna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana wobec strony, którą organ na etapie wydania skarżonej decyzji (tj. decyzji wydanej po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) mógł uwzględnić jako obciążającą stronę. Pozostałe decyzje należało bowiem uznać za niebyłe w rozumieniu art. 94b utd, gdyż upłynął ponad rok od dnia wykonania decyzji administracyjnych o nałożeniu kar pieniężnych, co zresztą jest niekwestionowane przez organ. Skarżąca konsekwentnie kwestionuje ustalenie organu, iż nie wykonała decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Uznanie, że skarżąca wykonała tę decyzję w [...] lipca 2018 r. (jak ona twierdzi) oznaczałoby, że także i tę decyzję uznać należałoby za niebyłą w rozumieniu art. 94b utd. Zdaniem Sądu ustalenia organu w tym postępowaniu, że skarżąca nie wykonała decyzji z [...] kwietnia 2018 r. są niepełne i niepotwierdzone stosownymi dowodami. Po pierwsze, w aktach sprawy znajduje się nieuwierzytelniona kopia decyzji z [...] kwietnia 2018 r., która nie może być uznana jako dowód z dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z 14 marca 2013 r., II OSK 2174/11, LEX nr 1340206: "Nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Nie oznacza to jednak, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego"). Po drugie, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu doręczenia skarżącej tej decyzji, a w skarżonej decyzji są dwie sprzeczne informacje na temat daty doręczenia decyzji. Otóż na s. 2 skarżonej decyzji GITD podniósł, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. została doręczona 21 maja 2018 r., a na s. 15 skarżonej decyzji organ podniósł, że decyzja ta "została stronie doręczona w dniu 23 kwietnia 2018 r.". Są to dwie wykluczające się informacje. Jest to o tyle istotne, że organ swoją argumentację buduje na tym, że z zapłaconej przez stronę kwoty 3.028,70 zł pokrył w pierwszej kolejności koszty upomnienia, następnie odsetki, a potem karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Zdaniem organu strona nie dopłaciła 0,65 zł (tj. 65 groszy) kary, przez co nie wykonała w pełni decyzji z [...] kwietnia 2018 r. Bez zawarcia w aktach sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji nie jest możliwe zweryfikowanie ani przez stronę, ani przez Sąd, czy organ prawidłowo wyliczył odsetki od kary, a tym samym niemożliwe jest uznanie, czy kara ta jest niebyła, tym bardziej wobec takich rozbieżności w ustalaniu przez organ daty doręczenia decyzji. Sąd musi mieć przy tym możliwość zweryfikowania nie tylko daty odbioru decyzji, ale także tego, czy decyzja została prawidłowo stronie doręczona, tj. z zachowaniem reguł kpa i czy na prawidłowy adres i właściwie umocowanej osobie. Bez dowodu doręczenia, którego nie ma w aktach administracyjnych sprawy, organ w ogóle nie wykazał, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. jest ostateczna i wymagalna ani od kiedy jest ostateczna i wymagalna, a jest to warunek wydania decyzji w przedmiocie utraty dobrej reputacji. Po trzecie, zarówno w aktach sprawy, jak i w samej skarżonej decyzji zawarte są sprzeczne informacje na temat daty wymagalności kary pieniężnej. Na s. 2 skarżonej decyzji GITD stwierdza bowiem, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. "w dniu [...] czerwca 2018 r. stała się wykonalna". Identyczna informacja znajduje się w korespondencji wewnętrznej ITD na karcie 9 akt administracyjnych. Z kolei na s. 15 decyzji GITD, powołując się na art. 93 ust. 2 utd, zgodnie z którym decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie, stwierdził, że "w przypadku wymienionej decyzji strona powinna ją była wykonać do 23 maja 2018 r.". Analogiczna informacja o wykonalności decyzji z dniem 23 maja 2018 r. znajduje się w korespondencji wewnętrznej organu na k. 115 akt administracyjnych. Skoro sam organ podaje w skarżonej decyzji sprzeczne daty odnośnie jej wykonalności, trudno uznać, aby prawidłowo ustalił tę okoliczność. Po czwarte, sporne jest w sprawie także to, kiedy strona wykonała tj. zapłaciła należność. W toku postępowania strona twierdziła, że było to 16 lipca 2018 r., na tę okoliczność do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączyła kopię przelewu z tej daty. Z kolei organ twierdzi, że strona wykonała sporną decyzję dopiero w dniu 17 lipca 2018 r. Przy różnicy 65 groszy znaczenie może mieć nawet 1 dzień różnicy we wpłacie. Organ nie wyjaśnił w treści decyzji, dlaczego uznał dopiero 17 lipca 2018 r. za datę wpłaty, mimo że na załączonym przelewie jako data operacji i data zaksięgowania w Banku [...] wskazany jest dzień 16 lipca 2018 r. Po piąte, GITD w skarżonej decyzji podnosi (s. 15), że: "Kwota wpłacona przez stronę została rozliczona zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.). Z kwoty wpłaconej przez stronę w pierwszej kolejności zostały pokryte koszty upomnienia, następnie należne odsetki, a pozostała kwota została zaliczona na poczet należności głównej, tj. kary pieniężnej nałożonej ww. decyzją". W myśl powołanego przez organ art. 115 § 1 upea "Z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności: 1) opłatę manipulacyjną; 1a) opłatę za czynności egzekucyjne; 1b) wydatki egzekucyjne; 1c) koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 1d) opłatę egzekucyjną; 1e) koszty upomnienia; 2) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim; 3) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu; 4) należności, do których stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, należności celne oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, o ile nie zostały zaspokojone w trzeciej kolejności; 4a) koszty egzekucyjne i koszty upomnienia powstałe w egzekucji należności celnej; 5) (uchylony); 6) inne należności i odsetki, z zastrzeżeniem § 2a i 3". Podnieść jednak należy, że przepis ten dotyczy "kwoty uzyskanej z egzekucji" a nie dobrowolnej wpłaty dłużnika, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zwrócił na to uwagę NSA, który w wyroku z 13 lutego 2014 r. sygn. II FSK 487/12 stwierdził, że: "Artykuł 115 u.p.e.a. stosuje jedynie organ egzekucyjny (a nie wierzyciel) i to w przypadku, gdy egzekucja administracyjna jest prowadzona na rzecz dwóch lub więcej wierzycieli albo gdy suma uzyskana z egzekucji nie wystarcza na zaspokojenie należności kilku egzekwujących wierzycieli oraz w przypadku wskazanym w art. 115b powołanej wyżej ustawy". W tymże wyroku NSA także wyraźnie rozróżnił dobrowolne wpłaty dłużnika od należności uzyskanych w wyniku zastosowania środków przymusu. NSA wskazał także, że: "Podział kwoty uzyskanej z egzekucji jest czynnością egzekucyjną, której dokonanie regulują przepisy art. 115 i nast. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. (...) Należy (...) podkreślić, że należność ściągniętą w drodze egzekucji rozlicza organ egzekucyjny (choć plan podziału sporządza tylko w ww. sytuacjach) a nie wierzyciel". Tymczasem w niniejszej sprawie art. 115 upea zastosował wierzyciel, a nie organ egzekucyjny i to w dodatku do dobrowolnej wpłaty, a nie egzekucji. Po szóste, GITD w skarżonej decyzji zajął się wyłącznie wpływem decyzji na rynek pracy w kontekście wyłącznie utraty pracy przez kierowców zatrudnionych przez stronę. Tymczasem strona podnosiła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że zatrudnia ona oprócz kierowców także innych pracowników, którzy po zakończeniu działalności przez spółkę pozostaliby bez pracy i środków utrzymania swoich rodzin. Ta argumentacja strony w ogóle nie została rozpatrzona przez organ, który naruszył tym samym art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w związku z art. 7d ust. 4 utd. Organ nie odniósł się także do twierdzeń urzędu pracy, że "zaprzestanie działalności przez kolejnego przedsiębiorcę i zwolnienie pracowników nie sprzyja stabilizacji sytuacji na lokalnym rynku pracy". Po siódme, trudno odmówić racji stronie twierdzącej, że zachowanie organu narusza podstawowe zasady konstytucyjne państwa prawa. Godzi się w tym kontekście przypomnieć, że art. 8 § 1 kpa stanowi, że: "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania". Wyciąganie wobec strony tak daleko idących konsekwencji prowadzących do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej z tego powodu, że (być może) nie dopłaciła w terminie 65 groszy kary pieniężnej, nieinformowanie strony (która nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) o tej niedopłacie w jasny sposób w toku postępowania (pomimo wysyłania do niej innych pism procesowych), może być, zdaniem Sądu, uznane za naruszenia zasady zaufania. Tym bardziej, że obecnie strona przy skardze "na wszelki wypadek" zapłaciła brakujące 1 zł. Powyższe skutkowało naruszeniem art. 7, 76a § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Organ, rozpoznając sprawę ponownie, winien zatem włączyć w poczet materiału dowodowego urzędowo poświadczoną decyzję z [...] kwietnia 2018 r i dowód jej doręczenia stronie. Następnie GITD powinien ustalić jednoznacznie, czy i kiedy ta decyzja została stronie doręczona, kiedy stała się ostateczna i kiedy należność z tytułu kary pieniężnej nałożonej tą decyzją stała się wymagalna. Potem GITD winien wskazać, jaki dzień (16 czy 17 lipca 2018 r.) uznaje za dzień dokonania wpłaty przez stronę. W razie niepodzielenia poglądu strony, że jest to dzień obciążenia jej konta, GITD winien wyjaśnić stronie podstawę prawną swojego działania. Następnie GITD winien wyjaśnić stronie, na jakiej podstawie prawnej dokonał zaliczenia wpłaconej przez nią kwoty na poszczególne tytuły należności (upomnienie, odsetki, kara). Odsetki powinny być wyraźnie wyliczone kwotowo z wykazaniem dat, za które są należne. Następnie, jeśli organ uzna, że decyzja z [...] kwietnia 2018 r. nie jest decyzją niebyłą w rozumieniu art. 94b utd, powinien rozważyć wpływ decyzji na rynek pracy nie tylko w kontekście wyłącznie utraty pracy przez kierowców zatrudnionych przez stronę, ale i innych pracowników. W uzasadnieniu decyzji organ winien odnieść się także do stosowania w sprawie zasady zaufania z art. 8 § 1 kpa. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni powyższe wskazania Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od SKO kwotę 200 zł, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 200 zł. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2021 r., wydane na mocy art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.)