VI SA/Wa 1510/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. M. M. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej też jako Komisja lub organ) z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Powyższą decyzją organ utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 50 000 złotych za rażące naruszenie przez spółkę D. S.A. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"), w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółki D. S.A. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, zgodnie z którym to przepisem, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wszczęcie postępowania administracyjnego w stosunku do M. M. było konsekwencją wydania w dniu [...] października 2011 r., na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, decyzji administracyjnej nakładającej na D. S.A. karę pieniężną w wysokości 200 000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją organu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], na którą to decyzję D. S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjna wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. VI SA/Wa 882/12 oddalił skargę spółki, która następnie wniosła od tego wyroku skargę kasacyjną. Organ podniósł, że wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, musi zostać poprzedzone ostateczną decyzją Komisji w sprawie nałożenia kary pieniężnej na emitenta na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Komisja na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie nałożyła na D. S.A. karę pieniężną w wysokości 200 000 złotych, za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. Komisja zaznaczyła przy tym, że prowadząc postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, dokonała ustaleń stanu faktycznego w zakresie naruszeń spółki D. S.A. w oparciu o ustalenia dokonane w ostatecznej decyzji dotyczącej ww. spółki. W tym zakresie Komisja nie prowadziła postępowania dowodowego, ani też nie dokonywała nowych ustaleń faktycznych, lecz oparła się na ustaleniach dokonanych w ostatecznej decyzji w sprawie nałożenia sankcji na D. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana zarówno z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a.), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach, gdy zaskarżona decyzja (inny akt) została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, zawiesić dokonywanie kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu (p. Małgorzata Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. LEX, 2011 rok). Taka też sytuacja występuje na gruncie niniejszej sprawy, bowiem nałożenie kary pieniężnej na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, możliwe jest wyłącznie w przypadku uprzedniego nałożenia kary na samą spółkę w oparciu o przepis art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, przy czym kara nakładana na członka zarządu nakładana jest za to samo naruszenie obowiązków, za które uprzednio ukarano samą spółkę. Co więcej, jak wskazał sam organ w odpowiedzi na skargę, zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia naruszeń obowiązków przez samą spółkę D. S.A. oparte zostało o stan faktyczny przyjęty w decyzji organu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], bowiem w tym zakresie Komisja nie prowadziła postępowania dowodowego. Tym samym stwierdzić należy, że prawidłowość nałożenia kary na samą spółkę na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w ewidentny sposób rzutować będzie na zasadność nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu tej spółki w oparciu o art. 96 ust. 6 cyt. ustawy o ofercie. W przypadku bowiem ewentualnego uchylenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego decyzji nakładającej karę na spółkę na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, odpadnie też podstawa do ukarania członka zarządu tej spółki. Podkreślić przy tym należy, że nałożenie na skarżącego kary ma charakter następczy wobec ukarania samej spółki a jego podstawę stanowią ustalenia poczynione w tym poprzedzającym je postępowaniu prowadzonym wobec spółki D. S.A. Tym samym, w sytuacji w której spółka D. S.A. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 882/12 oddalającego skargę spółki wniesioną na decyzję nakładającą na D. S.A. karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym samym z pełni uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej D. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 882/12.