VI SA/Wa 1511/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 13 października 2006 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezydenta W. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy Al. [...] odc. ul. [...] – ul. [...] w celu umieszczenia wolnostojącego dwustronnego nośnika reklamowego typu back light o wymiarach ekspozycji reklamowej 3 m x 6 m, o łącznej powierzchni reklamowej 36 m2 na okres od dnia 3 lutego 2007 r. do dnia 2 lutego 2008 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent W. odmówił w/w spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, motywując to względami bezpieczeństwa w ruchu pojazdów i pieszych, Organ podkreślił, iż pas drogowy Al. [...] pełni ważną rolę w układzie drogowym W. Ponadto na tej ulicy ma być wprowadzona zmiana stałej organizacji ruchu w zakresie dopuszczalnego limitu prędkości. Prędkość wynosić będzie 70 km/h. Poza tym, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, m.in. z protokołu kontroli w terenie oraz z opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów odległość wnioskowanej reklamy od krawędzi jezdni wynosi 3 m i jest mniejsza od odległości minimalnych określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poza tym reklama została umieszczona w odległości 31 m od znaków drogowych B-21 i F-10, natomiast z przywołanej opinii Instytutu wynika, że nie powinno się zezwalać na umieszczenie reklam w odległości mniejszej niż 40,0 m od znaków drogowych oraz, że należy usuwać urządzenia reklamowe umieszczone w pasie drogowym na obszarze zabudowanym, jeżeli limit prędkości jest równy bądź większy niż 70 km/h, gdyż stanowi to zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. W tym stanie rzeczy organ uznał, że kontynuacja zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa albowiem brak jest szczególnych okoliczności, o których mowa jest w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych warunkujących udzielenie zgody na odstępstwo od ogólnej zasady, wynikającej z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zakazane jest dokonywanie w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwa ruchu drogowego. Od powyższej decyzji spółka M. sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. G. F. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6 k.p.a. poprzez nadużycie prawa do odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pomimo braku zmiany stanu faktycznego, które to działanie zmierza do usunięcia "z dnia na dzień" nawet do 90% wszystkich reklam w pasie drogowym należących do skarżącej oraz innych firm, 2) art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie w sprawie, 3) art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie, 4) art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, 5) art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji zajęcia stanowiska co do dowodów i materiałów zebranych przez organ I instancji, 6) art. 7, 77 i 81 k.p.a. poprzez zebranie i uwzględnienie tylko dowodów niekorzystnych dla skarżącej z pominięciem innych dowodów poprzez uwzględnienie jako dowód opinii L. K., co do której skarżąca nie mogła wypowiedzieć się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, 7) art. 79 k.p.a. poprzez niezastosowanie, 8) art. 84 k.p.a. poprzez przyjęcie do akt sprawy opinii, która nie została sporządzona przez biegłego powołanego w trybie przewidzianym przez k.p.a., 9) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe naruszenie, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania radcy prawnego G. F, pełnomocnika A. S.A. w W. od decyzji wydanej w I instancji orzekło w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w jej uzasadnieniu. Organ II instancji stanął na stanowisku, że zarzuty, podnoszone w odwołaniu odnośnie m.in. nienależytego wyjaśnienia sprawy oraz dotyczące naruszenia ustawy o drogach publicznych są całkowicie bezzasadne. Zdaniem Kolegium organ I instancji zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie, do którego obszernie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowo zastosował art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2008 r. A. S.A. z siedzibą w P., reprezentowane przez r.pr. G. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie był i nie jest stroną postępowania. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Kolegium wyjaśniło, że decyzja została skierowana na ręce r.pr. G. F., który reprezentował spółkę M. Sp. z o.o. Na skutek pomyłki pisarskiej w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r., wydanej w sprawie [...] omyłkowo błędnie wpisano nazwę firmy A. S.A. W związku z powyższym organ dokonał sprostowania tej omyłki postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Decyzja SKO nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. dotyczy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Al. [...] odc. ul. [...] – ul. [...] w W. firmie M. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Z uwagi na to, że skargę wniosła A. S.A., reprezentowana przez r.pr. G. F., która nie jest stroną w sprawie, organ wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż zaskarżona decyzja dotyczyła M. Sp. z o.o., która złożyła wniosek w niniejszej sprawie, zaś decyzja organu I instancji była do niej skierowana. Ta sama spółka złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2007 r., w następstwie którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Z uwagi na to, iż organ popełnił oczywistą omyłkę pisarską w nazwie podmiotu odwołującego się, wydane zostało postanowienie z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], którym Kolegium sprostowało w/w omyłkę w trybie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez podanie prawidłowej nazwy podmiotu, reprezentowanego przez r.pr. G. F. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga spółki A. S.A. z siedzibą w P. jest niedopuszczalna, albowiem skarżąca nie posiadała legitymacji do jej wniesienia. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż radca prawny G. F., złożył pełnomocnictwo do działania w imieniu A. S.A., natomiast w aktach sprawy brak jest jego upoważnienia do działania w imieniu i na rzecz M. Sp. z o.o. W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.