VI SA/Wa 1517/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. G. kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca – J. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W podstawie swojej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2009 r. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...] należący do J. G., którym kierował D. D.. W toku kontroli ustalono, że właścicielka pojazdu uprawniona była, na podstawie licencji nr [...] wydanej [...] października 2006 r. przez Starostę P. i okazanego do kontroli wypisu nr [...] z tej licencji do wykonywania transportu drogowego osób. Ponadto stwierdzono, że na bokach pojazdu oraz na jego przedniej i tylnej szybie umieszczono nr telefonu firmy G. w postaci [...], a na drzwiach pojazdu dodatkowo napis "przewóz osób". Na dowód, że numer ten był numerem telefonu firmy przeprowadzono rozmowę telefoniczną z jej operatorem. Z kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu kontroli kierowca pojazdu zeznał, że kontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz drogowy osób zlecany przez wymienioną firmę. Na potwierdzenie tej okoliczności zabezpieczono paragon fiskalny wystawiony na J. G. podający Numer Identyfikacji Podatkowej wykonywanej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą "G.". Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 5.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, tj. z naruszeniem zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako "utd.") stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zakazu wymienionego w podanym wyżej przepisie ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazał, w toku kontroli ustalono, że kontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący na wykonywanie nim przewozu osób. Sprawdzono również, że pod numerem podanym na pojeździe można telefonicznie zamówić usługę przewozową. Zdaniem organu, decydującym kryterium, dla oceny, czy doszło do naruszenia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) utd. była dostępność usługi przewozowej pod wskazanym numerem. Umieszczenie tego numeru na pojeździe upodabniało go do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy na podstawie licencji taksówkowej, co jest dla przewoźników posiadających wyłącznie licencję na przewóz osób, niedozwolone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r. oddalającym skargę J. G. na powyższą decyzję przyjął za bezsporną okoliczność, że na kontrolowanym pojeździe zostały umieszczone napisy: "przewóz osób" oraz podana została domena internetowa spełniająca jednocześnie funkcję numerem telefonu. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że pod wskazanym numerem stwierdzono gotowość wykonania usługi przewozu osób. Zauważono również, że chociaż wskazana domena internetowa (numer telefonu) nie należała do skarżącej, lecz do innego przedsiębiorcy – A. G. - wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą A., to jednak pod tym numerem telefonu (domeny internetowej) możliwe było złożenie zlecenia na wykonanie przewozu co najmniej także przez skarżącą. W ocenie Sądu, umieszczenie na pojeździe numeru domeny internetowej (odpowiadającego również numerowi telefonu) wskazuje na współpracę skarżącej z posiadaczem tej domeny internetowej (telefonu), co należy uznać za naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b) utd., gdyż celem tego zakazu jest zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony osób nie mających stosownej licencji. Sąd podkreślił, że ograniczenie w zakresie oznakowania pojazdów do przewozu osób wykonywanego na podstawie licencji uzyskanej stosownie do art. 5 ust. 1 utd. wynika z faktu odmienności tej licencji od licencji udzielanej na podstawie art. 6 ust. 1 utd. dla przewozów "taksówkowych". Tylko pojazdy wykonujące przewozy na podstawie licencji uzyskanej zgodnie z art. 6 ust. 1 utd. mogą posiadać oznakowania, w tym na przykład numery, za pomocą których można wydać zlecenie przewozowe, natomiast pojazdy, którymi wykonywane są tzw. przewozy okazjonalne takich oznaczeń posiadać nie mogą. Zdaniem Sądu, oklejenie kontrolowanego pojazdu taką informacją powodowało umożliwienie skarżącej dysponowaniem pojazdem w identyczny sposób, w jaki dysponują podmioty uprawnione do wykonywania przewozów na podstawie licencji uzyskanych zgodnie z art. 6 ust. 1 utd. na przewóz osób taksówkami. Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt b) utd., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające między innymi na przyjęciu, że dla ustalenia, czy skarżąca dopuściła się deliktu administracyjnego wystarczy, aby na pojeździe, którym wykonywany jest przewóz okazjonalny na licencji skarżącej, znajdował się ciąg cyfr, które umożliwiają połączenie telefoniczne, pod którym zbierane są zlecenia na rzecz dowolnego przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 7 Kpa. w związku z art. 77 § 1 Kpa. w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez przyjęcie i przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych nieznajdujących należytego oparcia w materiale dowodowym i niewystarczających do zastosowania prawidłowo rozumianych unormowań zawartych w art. 18 ust. 5 pkt b) utd., jak i uznanie za udowodnione, że na pojeździe był zestaw cyfr, po wybraniu których możliwe było złożenie zlecenia na wykonanie przewozu "co najmniej także przez skarżącą" oraz, że skarżąca "współpracuje z posiadaczem domeny internetowej (numeru) umieszonego na pojeździe" w zakresie skutkującym naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 pkt b) utd. Skarżąca sformułował także zarzut naruszenia art. 144 § 4 p.p.s.a., poprzez niekonsekwentne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło, jej zdaniem, do stwierdzenia naruszenia przez skarżącą przepisu art. 18 ust. 5 pkt b) utd. oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła między innymi, że stanowisko wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnośnie do celu zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 pkt b) utd. jest niekonsekwentne. Na stronie 5 uzasadnienia stwierdzono, że celem tego zakazu jest zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców nie mających stosownej licencji, co podkreślano przy wykładni tego przepisu w orzeczeniach sądów administracyjnych. Na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zauważono natomiast, że przepis ten zabrania dla jakichkolwiek celów umieszczania na pojazdach wykonujących przewozy na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 5 ust. 1 utd. napisów z numerami domen internetowych odpowiadającym numerom telefonów, albowiem przepis ten nie określa jednoznacznie przyczyny, dla której umieszczenie na pojeździe takiego numeru jest zabronione. Powyższa niekonsekwencja nie pozwala, zdaniem skarżącej, w sposób prawidłowy wyjaśnić przyczyn, dla których Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł w swych rozważaniach do przekonania, że tylko pojazdy wykonujące przewozy na podstawie licencji uzyskanej zgodnie z art. 6 ust. 1 utd. mogą posiadać oznakowania, w tym na przykład numery, za pomocą których można wydać zlecenie przewozowe, natomiast pojazdy, którymi wykonywane są tzw. przewozy okazjonalne takich oznaczeń posiadać nie mogą. Skarżąca podniosła, że z żadnego przepisu ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby pojazdy wykonujące okazjonalny przewóz osób nie mogły wyróżniać się względem pozostałych. Na gruncie przepisów powołanej ustawy, pojazdy te mogą wyróżniać się w sposób dowolny, o ile nie narusza to szczegółowo określonych zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 utd. Z treści ustawy nie wynika, jak podała skarżąca, aby intencją ustawodawcy było uniemożliwienie przedsiębiorcom świadczącym usługi przewozów okazjonalnych zawieranie umów przewozu z osobami, które zatrzymają pojazd wykonujący takie przewozy. Przeciwnie, przedsiębiorcy wykonujący przewozy okazjonalne mogą świadczyć usługi przewozu każdemu, kto wyrazi wolę zawarcia z nimi umowy, a wola ta wyrażona może być w sposób dowolny, nie wyłączając zatrzymania pojazdu na ulicy, czy zatelefonowania pod numer, pod którym przyjmuje się stosowne zlecenia. Zdaniem skarżącej, przepis art. 18 ust. 5 pkt b) utd. nie zakazuje w sposób generalny znakowania pojazdów numerami telefonu, nawet jeśli pod takim numerem przyjmowane są zlecenia przewozu osób. Jeśli przyjąć za organami administracji, że decydujące znaczenie ma kryterium "dostępności" usługi przewozowej pod numerem umieszczonym na pojeździe, to nie chodzi tu raczej o generalną "dostępność" usługi przewozowej, lecz jedynie o dostępność usługi przewozowej świadczonej przez przedsiębiorcę, na którego ma zostać nałożona kara za naruszenie zakazu wynikającego z przepisu art. 18 ust. 5 pkt b) utd. Nie sposób, zdaniem skarżącej, przyjąć, aby powołany przepis zabraniał informowania potencjalnych nabywców usług przewozowych o numerze telefonu, pod którym inny przedsiębiorca przyjmuje zlecenia na przewóz osób. Skarżąca podniosła, że w rozpoznawanej sprawie brak jest choćby jednego dowodu na okoliczność jakiejkolwiek współpracy w zakresie świadczenia usługi przewozu osób między skarżącą, a przedsiębiorcą, do którego należy numer telefonu umieszczony na pojeździe. Bezspornym jest jedynie, że "A." nie jest tym samym przedsiębiorcą co "G.", a żaden przepis ustawy nie zabrania umieszczania na pojazdach wykonujących przewóz osób reklamy innego przedsiębiorstwa w postaci adresu jego strony internetowej, czy nawet numeru telefonu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wydanego wyroku NSA stwierdził, że nie przeprowadzono prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie dochowania przez organy administracji publicznej wymaganej procedury. Zdaniem NSA, Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów dotyczące naruszenia przez skarżącą zakazu, a którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b) utd., poprzez umieszczenie na pojeździe numeru telefonu wkomponowanego w adres strony internetowej, a także możliwości zamówienia przy wykorzystaniu tego numeru usługi wykonywanej przez skarżącą, nie biorąc pod rozwagę kwestii, że o naruszeniu zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) utd. nie można mówić w każdym przypadku umieszczenia na pojeździe oznaczeń zawierających numer telefonu. W związku z tym Sąd I instancji powinien rozważyć, w ocenie NSA, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sposób nie budzący wątpliwości wykazało, że umieszczony na pojeździe numer telefonu umożliwił zamówienie usługi świadczonej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając ponownie sprawę ze skargi J. G., Sąd orzeka o legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób określony w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie jednak do art. 190 p.p.s.a. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w przedmiotowej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r. Na wstępie dokonać należy wykładni przepisów prawa materialnego zawierających ograniczenia, odnoszące się do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Tylko prawidłowe rozumienie pojęć użytych w tych przepisach pozwoli oznaczyć zakres ustaleń koniecznych do wydania rozstrzygnięcia i ocenić, czy ustalenia poczynione przez GITD i uprzednio przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w niniejszej sprawie były wystarczające dla zastosowania przez organy administracji art. 18 ust. 5 lit. b) utd. Zgodnie z art. 5 ust. 1 utd. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 utd., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 utd. Zgodnie z art. 12 ust. 1b utd. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Analiza treści wymienionych przepisów wskazuje, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką. Podkreślić należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów jest wprowadzony art. 18 ust. 5 utd. zakaz umieszczania w pojazdach przeznaczonych do przewozu okazjonalnego osób wyposażenia i oznakowania właściwego dla taksówki (taksometr, oświetlony napis na dachu, numer telefonu i nazwa przedsiębiorcy). Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 utd., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 utd. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą być przekonani, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Przedstawiona wyżej wykładnia zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 5 lit. b) utd. prowadzi do wniosku, że istotne znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy umieszczenie na pojeździe adresu strony internetowej, stanowiącej jednocześnie numer telefonu można wiązać z przedsiębiorcą oraz czy oznaczenie pojazdu napisem "przewóz osób" było wystarczające dla odróżnienia go od taksówki. Zdaniem Sądu, organy obu instancji dokonując rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej nie dochowały wymaganej procedury, przesądzając o naruszeniu przez skarżącą zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b) utd., poprzez umieszczenie na pojeździe numeru telefonu wkomponowanego w adres strony internetowej, umożliwiające złożenie przy wykorzystaniu tego numeru zamówienia usługi wykonywanej przez skarżącą. Organy uznały, że umieszczony na pojeździe numer telefonu służy przedsiębiorcy – skarżącej do pozyskiwania klientów, a więc jest numerem telefonu tego przedsiębiorcy. Powyższe nie znajduje jednak oparcia w materiale dowodowym sprawy. Należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że umieszczony na samochodzie numer telefonu nie należy do skarżącej, lecz innego przedsiębiorcy, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A.". Ustalenie dotyczące wykorzystywania wspomnianego numeru telefonu przez skarżącą przy wykonywaniu przez nią usług przewozowych, zostało wyprowadzone z treści notatki służbowej sporządzonej w toku kontroli, w dniu [...] maja 2009 r. Ze wspomnianej notatki wynika, że po wybraniu numeru telefonu [...], zgłosiła się firma "G.". Inspektor kontroli drogowej sporządzający notatkę służbową nie podał danych pozwalających na identyfikację jego rozmówcy, ani nie wyjaśnił czy podjął próbę zamówienia w trakcie tej rozmowy usługi wykonywanej przez skarżącą. Wyłącznie na podstawie notatki służbowej ustalono, że niewątpliwie przy użyciu numeru umieszczonego na kontrolowanym pojeździe możliwe było złożenie zlecenia na wykonanie usługi przewozu przez skarżącą. W ocenie Sądu, ubogi materiał zgromadzony w postępowaniu administracyjnym budzi poważne wątpliwości co do poprawności ustaleń poczynionych w omawianym zakresie. Zdaniem Sądu, błędnie wyprowadzono na podstawie notatki służbowej z dnia [...] maja 2009 r. wnioski, w szczególności odnośnie do wykonywania przez skarżącą przewozów na podstawie zleceń przyjmowanych pod numerem telefonu umieszczonym na jej samochodzie. W tym miejscu podkreślić należy, że o naruszeniu zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) utd. nie można mówić w każdym przypadku umieszczenia na pojeździe oznaczeń zawierających numer telefonu. Nie chodzi tu bowiem o numer telefonu jakiegokolwiek przedsiębiorcy lecz tego, który wykonuje przewóz okazjonalny i na którego w związku z naruszeniem zakazu ma być nałożona kara administracyjna. W związku z tym, organy Inspekcji Transportu Drogowego powinny były przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w taki sposób, by móc jednoznacznie stwierdzić, że umieszczony na pojeździe numer telefonu umożliwiał zamówienie usługi świadczonej przez skarżącą. Jak już wspomniano, celem wprowadzenia zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 utd. było zapewnienie ochrony podmiotom wykonującym przewozy na podstawie licencji "taksówkowej" oraz potencjalnym klientom, by nie byli wprowadzeni w błąd co do rodzaju wykonywanego przewozu. Mając na uwadze przedstawioną wcześniej wykładnię art. 18 ust. 5 lit. b) utd. należy stwierdzić, że okolicznością istotną, z punktu widzenia odpowiedzialności skarżącej za naruszenie zakazu ustanowionego w powołanym przepisie, jest oznaczenie jej pojazdu napisami umieszczonymi na bokach pojazdu o treści "przewóz osób". Z materiału fotograficznego wynika, że oznakowanie pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób jest wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Organy obu instancji podały, że samochód skarżącej był oznaczony w opisany sposób, lecz okoliczność tę całkowicie pominęły przy ocenie wystąpienia w sprawie podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe numeru telefonu przedsiębiorcy. Tymczasem kwestia ta jest istotna, gdy się uwzględni, że umieszczenie wspomnianego oznaczenia może być traktowane jako zadośćuczynienie obowiązkowi odróżnienia pojazdów wykonujących przewóz osób na podstawie licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 utd. od pojazdów, którymi wykonywane są przewozy na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (art. 6 utd.). W przypadku, gdy pojazd wykonujący przewóz osób jest wyraźnie oznaczony, konieczne staje się rozważenie, czy w ten sposób nie został osiągnięty cel ustawy, a tym samym czy w istocie doszło do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) utd. Powyższe uszło uwadze organów orzekających w sprawie. Z powyższych względów stwierdzić należy, że materiał dowodowy zgromadzony w rozpatrywanej sprawie był niewystarczający dla oceny naruszenia przez skarżącą zakazu określonego treścią art. 18 ust. 5 lit. b) utd. i tym samym nie uzasadniał nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 2 i 4 utd. w związku z lp. 2.9 pkt 2 załącznika do tej ustawy. W konsekwencji uznać należy, że organy nie zbadały wyczerpująco wszystkich istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą oraz nie przeprowadziły w należyty sposób dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, naruszając tym samym przepisy art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O niewykonalności uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.