VI SA/Wa 1519/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 1519/14 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a), h) i s), art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) – także jako u.t.d., lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.11. lp. 54. Lp. 6.3.7, lp. 6.1.4, lp. 6.3.12, lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy, art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego i uchylającego rozporządzenia w nim podane (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13 ust. 3 lit. a) rozdziału VI załącznika nr I, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, po. 295), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakładającą na Z. T. karę pieniężną w kwocie 15000 zł. Decyzje wydano w następujących ustaleniach; Po zawiadomieniu Z. T. pismem z dnia [...] marca 2013 r. o zamiarze przeprowadzenia kontroli, inspektorzy [...] WITD na podstawie okazanych upoważnień, przeprowadzili w dniach [...] kwiecień – [...] maja 2013 r. kontrolę w przedsiębiorstwie T. w D., z której sporządzono protokół podpisany przez kontrolowanego. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia dotyczące następujących kierowców: M. R.: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny; 3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny, za każdą rozpoczętą godzinę; 4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę; D. Z.: 1. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny, za każdą następną godzinę; 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut; 3. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę; A. P.: 1. nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu, za każdy dzień; 2. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę. Ponadto stwierdzono, iż przedsiębiorca dopuścił się następujących naruszeń: 1. wykonywania przewozu pojazdem wyposażonym w tachograf bez sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; 2. nieokazanie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu, za każdy dzień;; 3. naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, za każdy dzień. Naruszenie te dotyczyły różnych dni objętych kontrolą, różnych przewozów, pojazdów i kierowców. W czasie kontroli przedsiębiorca został przesłuchany w charakterze strony, przedstawiając uwagi oraz dokumenty (w tym płyty CD) na poparcie swoich stwierdzeń. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. zawiadomiono Z. T. o wszczęciu postępowania administracyjnego z przedstawieniem stwierdzonych naruszeń oraz informując o prawach przysługujących stronie. Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. organ stwierdził dodatkowe naruszenie – dopuszczenie do wykonywania przewozu kierowcy nieposiadającego własnej ważnej karty w dniu [...] marca 2013 r. i w dniu [...] marca 2013 r. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Z. T. wskazał organowi adres dla doręczeń – [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2013 r. poinformowano Z. T. o zakończeniu postępowania informując pismem z tej samej daty o podaniu przez przedsiębiorcę niewłaściwego adresu dla doręczeń, na który kierowano pisma. W tych ustaleniach [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję administracyjną nakładającą na Z. T. karę pieniężną w kwocie 133 350zł ograniczając, na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., wysokość kary do kwoty 15000zł. Opisując przebieg postępowania, ustalenia kontroli i przepisy powołane w decyzji organ administracji stwierdził następujące naruszenia: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 minut (kara 150 zł). Naruszenie to stwierdzono w odniesieniu do kierowcy M. R. za okres od godz. [...] do godz. [...] września 2013 r. – przekroczenie wynosiło 22 minuty; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny (kara 100zł). Naruszenie to stwierdzono w stosunku do tego samego kierowcy za okres od godz. [...] marca do godz. [...] marca 2013 r. – skrócenie wynosiło 49 minut; 3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 min. do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę (kara 300zł). Naruszenie to stwierdzono w stosunku do tego samego kierowcy za okres od godz. [...] marca do godz. [...] marca 2013 r. – skrócenie wynosiło 1 godz. i 48 minut; 4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy, za każdego kierowcę (kara 1500zł). Naruszeni to dotyczyło tego samego kierowcy. Przedsiębiorca przesłuchany w charakterze strony podał, że nie dokonywał odczytów z jego karty, by następnie przedstawić dane z płyty CD. Organ stwierdził, że kierowca był zatrudniony od [...] stycznia 2013 r. a jego karta była odczytana w dniu [...] kwietnia 2013 r. Zatem przedsiębiorca nie odczytał jej za dni [...] i do dnia [...] kwietnia 2013 r.; 5. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny, za każda rozpoczętą godzinę (kara 250zł). Naruszenie dotyczyło kierowcy D. Z. w okresie od godz. [...] października 2012 r. do godz. [...] listopada 2012 r. – skrócenie wynosiło 2 godz. i 43 minuty; 6. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min., za każde następne rozpoczęte 30 minut (kara 550zł). Naruszenie dotyczyło kierowcy D. Z. w okresie od godz. [...] do godz. [...] w dniach [...] października do [...] grudnia 2012 r. i wynosiło 1 godz. i 7 min.; 7. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę (kara 7000zł). Naruszenie dotyczyło kierowcy D. Z. zatrudnionego od [...] marca 2012 r. Z przesłanej przez przedsiębiorcę płyty CD wynikało, że pierwszego odczytu z karty kierowcy przedsiębiorca dokonał [...] stycznia 2013 r. o drugi [...] maja 2013 r. Stwierdzono więc brak odczytów do dnia [...] kwietnia, [...] maja, [...] maja, [...] czerwca, [...] lipca, [...] sierpnia, [...] września, [...] października, [...] listopada, [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia, [...] lutego, [...] marca i [...] kwietnia 2013 r.; 8. nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu, za każdy dzień – 56 dni (kara 28000zł). Naruszenie dotyczyło kierowcy A. P. W czasie kontroli przyjęto do analizy okres jego zatrudnienia od [...] października do [...] grudnia 2012 r. Przedsiębiorca w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. podał, że kierowca porzucił pracę i pomimo wezwań nie przekazał swoich kart kierowcy. Stwierdzono więc, że karta tego kierowcy powinna być odczytana do dnia [...] listopada 2012 r. i następnie do dnia [...] grudnia 2012 r.; 9. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za każdego kierowcę (kara 1000zł). Naruszenie dotyczyło kierowcy A. P. W czasie kontroli przyjęto do analizy okres jego zatrudnienia od [...] października do [...] grudnia 2012 r. Przedsiębiorca w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. podał, że kierowca porzucił pracę i pomimo wezwań nie przekazał swoich kart kierowcy. Stwierdzono więc, że karta tego kierowcy powinna być odczytana do dnia [...] listopada 2012 r. i następnie do dnia [...] grudnia 2012 r.; 10. wykonywanie przewozu pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez jego sprawdzenia okresowego, badań kontrolnych lub kalibracji (kara 1000zł). Podczas kontroli nie przedstawiono danych z tachografu zamontowanego w pojeździe nr rej. [...]. Przesłuchany przedsiębiorca podał, że nie odczytywał danych z tego tachografu od dnia [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. przesyłając w dniu [...] maja 2013 r. płytę CD, z której wynikało, że odczytu dokonano [...] kwietnia 2013 r. Z zapisów danych technicznych wynikało, że ostatnie badanie techniczne tachografu przeprowadzono [...] stycznia 2011 r., a kierowca M. R. prowadził wymieniony pojazd w okresie od [...] stycznia do [...] marca 2013 r. Zatem przekroczono okres dwóch lat od ostatniej kontroli tachografu.; 11. Nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu, za każdy dzień - 171 dni (kara 85500zł). Podczas kontroli nie przedstawiono danych z tachografu zamontowanego w pojeździe nr rej. [...]. Przesłuchany przedsiębiorca podał, że nie odczytywał danych z tego tachografu od dnia [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. przesyłając w dniu [...] maja 2013 r. płytę CD, z której wynikało, że odczytu dokonano [...] kwietnia 2013 r. Z analizy danych wynikało, że plik odczytany z pojazdu nie zawierał danych związanych z czynnościami kierowcy/kierowców na zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Wobec tego stwierdzono nieokazanie danych z tego tachografu za wymieniony okres; 12. Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, za każdy pojazd (kara 2000zł). Dane dotyczyły tachografu z pojazdu, jak w pkt 11 i tych samych ustaleń. Z przesłanej przez przedsiębiorcę płyty CD wynikało, że poprzedni odczyt z tachografu nastąpił [...] lipca 2010 r. Stwierdzono więc, że nie dokonano odczytu w wymaganym terminie od dnia [...] czerwca, [...] września, [...] grudnia 2012 r. i do dnia [...] marca 2013 r.; 13. Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, za każdy pojazd (kara 2000zł). Dane dotyczyły tachografu z pojazdu nr rej. [...] za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] marca 2013 r. Z analizy przedstawionych danych wynikało, że poprzedni odczyt nastąpił [...] listopada 2010 r., a więc przedsiębiorca nie dokonał odczytu z tego tachografu w wymaganym terminie do dnia [...] maja, [...] sierpnia, [...] listopada 2012 r. i do dnia [...] kwietnia 2013 r.; 14. Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, za każdy pojazd (kara 2000zł). Dane dotyczyły tachografu z pojazdu nr rej. [...] za okres od [...] stycznia do [...] marca 2013 r. Z analizy przedstawionych przez przedsiębiorcę danych na płycie CD nadesłanej [...] maja 2013 r. wynikało, że pierwszego odczytu dokonano [...] stycznia 2013 r., a drugiego [...] kwietnia 2013 r. Poprzedni odczyt z tego tachografu nastąpił [...] lutego 2011 r. W związku z tym stwierdzono brak odczytów do dnia [...] maja, [...] sierpnia, [...] listopada 2012 r. o do dnia [...] kwietnia 2013 r.; 15. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy (kara 1000zł). Naruszenie dotyczyło pojazdu nr rej. [...] i dnia [...] marca 2013 r.; 16. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy (kara 1000zł). Naruszenie dotyczyło pojazdu nr rej. [...] i dnia [...] marca 2013 r. Przedsiębiorca zawiadomiony, w toku postępowania administracyjnego, o stwierdzonych naruszeniach i o przysługujących prawach strony, nie wypowiedział się co do powyższych naruszeń. Od decyzji Z. T. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania (art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i art. 6 k.p.a.) podkreślając, że pracownikom obowiązki były znane, a organizacja działalności przedsiębiorstwa była właściwa, czego organ administracji w prowadzonym postępowaniu nie wyjaśnił i nie ustalił, nie uzasadniając decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.; - art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. przez niewyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy od stwierdzonych naruszeń popełnionych przez jego pracowników; - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której przedsiębiorca na stwierdzone naruszenia powstałe wskutek zdarzeń i okoliczności, nie miał żadnego wpływu, gdyż naruszenia zostały popełnione wyłącznie przez kierowców. Pracownicy ci, chociaż prawidłowo przeszkoleni, nie reagowali na polecenia przedsiębiorcy porzucając pracę. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń zdaniem skarżącego organ administracji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego dowolnie przyjmując odpowiedzialność przedsiębiorcy za przekroczenie przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu i skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku. Kierowcy ci byli zatrudnieni na umowach o prace będąc zobowiązani do wykonywania poleceń pracodawcy i do przestrzegania właściwych przepisów. Jednakże pracownicy ci, szczególnie M. R. i D. Z., notorycznie i świadomie przekraczali obowiązujące normy chociaż, jak np. M. R. w dniu [...] stycznia 2013 r. otrzymał pisemne polecenie służbowe o przestrzeganiu czasu pracy kierowcy i je podpisał. Organ jednak tych okoliczności nie wziął pod uwagę nie stosując do przedsiębiorcy art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Kierowcy, pomimo żądania skarżącego, notorycznie nie okazywali kart tłumacząc to za każdym razem innymi okolicznościami, a próba wyegzekwowania przez przedsiębiorcę tych kart kończyła się niepowodzeniem. Pracodawca dowiedziawszy się o podstępnym działaniu kierowców, w szczególności A. P., rozwiązał z nim umowę o prace bez wypowiedzenia. Kierowcy nie stawiali się do pracy, przez co przedsiębiorca nie mógł wykonać zamówień. Dowodem luźnego traktowania swoich obowiązków są m.in. SMS M. R. Wskazując na zarzut dopuszczenia do wykonania przewozu przez kierowcę nieposiadającego ważnej karty kierowcy (pojazd nr rej. [...], [...] marca i [...] marca 2013 r.) skarżący stwierdził, że zgodnie z przepisami to na kierowcy ciąży obowiązek wyrobienia i przestrzegania ważności karty. Przedsiębiorca wielokrotnie upominał kierowców, aby okazywali karty lecz bezskutecznie. W stosunku do A. P. wystosował w dniu [...] grudnia 2012 r. pismo wzywające do sczytania karty lecz bezskutecznie. W ocenie skarżącego karygodne i podstępne zachowania kierowców były zaplanowane po to, by narazić przedsiębiorcę na odpowiedzialność. Zdaniem skarżącego uzasadnienie decyzji narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 6 k.p.a. Organ ograniczył uzasadnienie do przedstawienia przewinień przedsiębiorcy i do określenia wysokości kar, bez omówienia zastosowanych przepisów i stanów faktycznych oraz bez pouczenia przedsiębiorcy (działającego wówczas bez profesjonalnego pełnomocnika) o możliwości z art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d. Tymczasem przedsiębiorca wykazał dołożenie należytej staranności, aby zatrudnieni kierowcy przestrzegali obowiązujące przepisy. W stosunku do naruszających je przedsiębiorca zastosował zwolnienia dyscyplinarne – A. P., natomiast dwaj pozostali, uprzedzając takie działanie pracodawcy, porzucili pracę. W przekonaniu skarżącego organ nie powinien wszczynać postępowania, a jeżeli już je wszczął, powinien zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. postępowanie to umorzyć. W jego ocenie nie miał wpływu na powstałe naruszenia, gdyż nastąpiły z powodu zdarzeń i okoliczności, których firma nie mogła przewidzieć. Brak wpływu uzasadniał zatrudnieniem kierowców posiadających ważne karty i wprowadzonym obowiązkiem ich okazywania. Natomiast nie mógł przewidzieć, że pracownicy ci (pomimo upominania) nie będą przestrzegać poleceń służbowych, permanentnie oszukując przedsiębiorcę. Decyzją wymienioną na wstępie Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną. Opisując stwierdzone naruszenia, zarzuty podnoszone w odwołaniu oraz cytując powołane w decyzji przepisy organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych naruszeń stwierdzając, że przekroczenie przez kierowcę M. R. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 22 minuty zostało prawidłowo wykazane, tak jak w stosunku do kierowcy D. Z. o 1 godz. i 7 minut, stąd nałożone kary pieniężne (odpowiednio 150zł i 550zł) były zasadne. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną godzinę przez kierowcę M. R., także nie budziło wątpliwości. Kierowca ten w dniach wskazanych w zaskarżonej decyzji skrócił dzienny czas odpoczynku o 50 minut ([...]marzec 2013 r.), za co nałożono karę pieniężną 100zł i o 1 godz. 48 minut ([...]marzec 2013 r.) za co nałożono karę pieniężną 300zł. Cytując właściwe przepisy mające zastosowanie w sprawie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowcy, za każdego kierowcę, organ odwoławczy (wskazując na przepis lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) uznał nałożenie kary pieniężnej w kwocie 300zł za każdego kierowcę za zasadną. Z analizy karty kierowcy M. R. wynikało, że za okres kontrolny dane z karty tego kierowcy zostały sczytane [...] kwietnia 2013 r., a był on zatrudniony od [...] stycznia 2013 r. Zatem z przedstawionego przez przedsiębiorcę jednego pliku z danymi tego kierowcy wyprowadzono wniosek, iż nie pobrano danych z karty tego kierowcy za 28 dni. Kierowca D. Z. był zatrudniony od [...] lutego 2012 r. a z dwóch plików z danymi tego kierowcy przedstawionych przez przedsiębiorcę wynikało, że sczytania z karty tego kierowcy dokonano [...] stycznia 2013 r. i w dniu [...] maja 2013 r. W związku z tym nie sczytano danych z karty tego kierowcy za 28 dni. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnych plików z danymi kierowcy A. P. za okres zatrudnienia od [...] października do [...] grudnia 2012 r. , dlatego stwierdzono, że nie pobrano z jego karty danych za 28 dni. Z tych względów, na podstawie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., łączna kara pieniężna za niepobranie danych z kart tych kierowców wyniosła 1500zł, a nie 9500zł, jak błędnie ustalił organ I instancji. Jednakże, jak podkreślał organ odwoławczy, to nieprawidłowe naliczenie kary nie miało wpływu na wysokość kary sumarycznej – 15000zł. Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę przez kierowcę D. Z. zostało prawidłowo ustalone przez organ I instancji. Kierowca ten od godz. [...] października 2012 r. do godz. [...] listopada 2012 r. powinien pobrać minimum 45 godzin, jednakże odpoczynek ten został skrócony o 2 godz. i 43 minut. Stąd na podstawie lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. prawidłowo nałożono karę pieniężna w kwocie 250zł. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie przez kierowcę pojazdu, za każdy dzień organ odwoławczy, cytując odpowiednie przepisy stwierdził, że ustalenia organu I instancji dawały podstawę do nałożenia na przedsiębiorcę, na podstawie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., kary pieniężnej w kwocie podanej w zaskarżonej decyzji, gdyż kara ta jest nakładana w kwocie 500zł za każdy dzień dotyczący nieokazania dokumentu stwierdzającego nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę. Kierowca A. P. był zatrudniony w okresie od [...] października do [...] grudnia 2012 r. Przedsiębiorca podał w czasie kontroli, że nie sczytywał danych z tachografu samochodu nr rej. [...] od [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r., jak i nie sczytywał danych z kart kierowców A. P. i M. R.. Jak stwierdził, nie posiadał żadnych wykresówek, list obecności, ewidencji czasu pracy i innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanych czynności przez tych kierowców. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził nieokazanie przez przedsiębiorcę dokumentów potwierdzających nieprowadzenia przez A. P. pojazdu za okres 56 dni. W sumie więc przedsiębiorca nie okazał do kontroli danych sczytanych z tachografu samochodu nr rej. [...] za okres 171 dni, co przekładało się na wysokość orzeczonej kary pieniężnej za to naruszenie w wysokości 113500zł. W czasie kontroli stwierdzono także, iż w pojeździe nr rej. [...] zamontowany był tachograf, co do którego ostatnie badania kontrolne przeprowadzono [...] stycznia 2011 r. w związku z tym kolejne badanie tego urządzenia powinno nastąpić w dniu [...] stycznia 2013 r. Kontrolę przeprowadzono w dniu [...] kwietnia 2013 r. stwierdzając brak tych badań. Z tych względów na podstawie lp. 6.1.4 załącznika do u.t.d. nałożono kare pieniężna w kwocie 1000zł. Kolejnym stwierdzonym naruszeniem było niedopełnienie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego, za każdy pojazd, a nie, jak ustalił to organ I instancji co podkreślał organ odwoławczy, za każde 90 dni niepobrania danych z urządzenia rejestrującego. Przedsiębiorca dysponował pojazdami zgłoszonymi do licencji nr [...] trzema pojazdami o nr rej. [...],[...] i [...], przedstawiając za okres objęty kontrolą jeden plik nie zawierający jednak żadnych danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...]. Przedstawił także jeden plik z danymi z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...] wskazujący na sczytanie danych z tachografu w dniu [...] stycznia 2013 r. i dwa pliki wskazujące na sczytanie danych z tachografu w pojeździe nr rej. [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. i w dniu [...] kwietnia 2013 r. W tych ustaleniach stwierdzono brak pobierania danych z urządzeń rejestrujących znajdujących się w tych pojazdach raz na 90 dni, co skutkowało karą pieniężną, zgodnie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., w kwocie 1500zł. Organ I instancji błędnie ustalił dla tego naruszenia karę w kwocie 6000zł, jednakże błąd ten, w ocenie organu odwoławczego, nie miał wpływu na sumaryczną karę orzeczoną w kwocie 15000zł. Następnym stwierdzonym naruszeniem było dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf przez kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy. W toku kontroli stwierdzono, że w dniu [...] marca 2013 r. A. P. został dopuszczony do prowadzenia pojazdu nr rej. [...] nie posiadając ważnej karty kierowcy. W związku z tym zasadnie organ I instancji za to naruszenie, na podstawie lp. 6.1.5 załącznika do u.t.d., nałożył karę pieniężną w kwocie 1000zł. W tych naruszeniach łączna kara pieniężna wyniosła 119 850zł i na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 została ograniczona do kwoty 15000zł. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył przepisów postepowania powołanych w odwołaniu. Zebrany materiał dowodowy wskazywał na liczne naruszenia przez przedsiębiorcę dotyczące także prawidłowości prowadzenia dokumentacji przez przewoźnika odnoszącej się do czasu pracy zatrudnionych kierowców. Przedsiębiorca tego obowiązku nie wypełnił, co potwierdził także swoimi zeznaniami. Wskazywany w odwołaniu przepis art. 92b u.t.d. ma zastosowanie jedynie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynków, dlatego nie miał zastosowania do naruszeń określonych w lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 6.3.7 i lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przedsiębiorca nie wykazał braku wpływu na stwierdzone naruszenia. Ten brak wpływu musi zaistnieć realnie, a w ocenie organu odwoławczego przedsiębiorca nieprawidłowo organizował pracę kierowców, co doprowadziło do powstania stwierdzonych naruszeń. Przedsiębiorca nie może zwolnić się od odpowiedzialności przez przeniesienie obowiązku prawidłowej organizacji wykonywania działalności gospodarczej na kierowców. Same zapisy w umowach o pracę, nakładające na kierowców pewne obowiązki, nie zwalniają przedsiębiorcy od tej odpowiedzialności. Ustalenia organu administracji wskazują, że przedsiębiorca miał wpływ na stwierdzone naruszenia, w związku z tym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów art. 92b i srt. 92c u.t.d., gdyż same wyjaśnienia strony nie zostały potwierdzone właściwymi dowodami. Od decyzji Z. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania (art. 7, art. Art. 77, art. 80 i art. 138 k.p.a.) przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w świetle konfliktu przedsiębiorcy z zatrudnionymi kierowcami, którzy nie stosowali się do poleceń pracodawcy; 2. przepisów prawa materialnego (art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym) przez ich niezastosowanie. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy powielił błędy organu I instancji nie wyjaśniając dokładnie stanu faktycznego, a jedynie określając zasadność nałożonych kar pieniężnych na podstawie powoływanych przepisów. Tymczasem właściwa ocena działań pracowników skarżącego pozwoliłaby organowi na zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności. Pracownicy ci byli zatrudnieni na podstawie umów o pracę określających ich prawa i obowiązki, nie wykonując tych obowiązków. Jeżeli więc pracownicy nie wykonywali nałożonych umowami obowiązków, to wyłącznie oni (w szczególności M. R. i D. Z.) powinni ponosić odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Skarżący podkreślał, że pracownikom były wydawane polecenia, jednak nie stosowali się do nich, czego organ administracji nie wziął pod uwagę. Organ administracji nie ustalił także sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, który wydawał pracownikom polecenia służbowe i nakładał na nich kary dyscyplinarne, jednakże spotykał się z coraz większym nieposłuszeństwem ze strony kierowców, co spowodowało, jak w przypadku D. P., rozwiązanie bez wypowiedzenia stosunku pracy. Odnosząc się do zarzutu dopuszczenia kierowcy do wykonania przewozu bez ważnej karty kierowcy skarżący stwierdził, że karta kierowcy jest osobistym dokumentem kierowcy i tylko na nim ciąży obowiązek dbania o jej aktualność. Skarżący wielokrotnie żądał okazywania kart przez kierowców, napotykając w tym zakresie na ich opór. W rezultacie w czasie kontroli kierowcy nieprzestrzegający obowiązków porzucili pracę. Te okoliczności organ administracji w obu decyzjach zmarginalizował, a były to okoliczności kluczowe dla zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności. Skarżący natomiast nie mógł przewidzieć, że zachowanie kierowców doprowadzi w rezultacie do powstania naruszeń wykazanych w czasie kontroli. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Zgonie z ustaleniami organu administracji kierowca M. R., z naruszeniem art. 12 i art. 8 ust. 1 do 5 i ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w dniu 20 lutego 2013 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu powyżej 15 minut do 30 minut (o 22 minuty), natomiast D. Z. przekroczył w dniu [...] listopada 2012 r. dzienny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godz. i 7 minut. M. R. skrócił w dniach [...] marca i [...] marca 2013 r. dzienny czas odpoczynku o 50 minut, a w dniach [...] marca i [...] marca 2013 r. o 1 godz. i 12 minut. Stosownie zatem do lp. 5.2 i lp. 5.3 załącznika nr 3 do ut.d. zostały za te przekroczenia nałożone kary pieniężne w kwotach 150zł, 550 zł,100 zł i 300 zł. Wymienione naruszenia, w świetle ustaleń kontroli i organu odwoławczego, nie budzą wątpliwości. Skarżący również nie przedstawił żadnych dowodów na odmienność tych ustaleń. Zatem należało przyjąć, ze odpowiadają one stanowi faktycznemu, który został przez organ administracji prawidłowo zakwalifikowany, jako naruszenia wymienionych przepisów, co z kolei skutkowało nałożeniem kar pieniężnych w oparciu o wskazane przepisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę stwierdził także naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart kierowców. Niedopełnienie tego obowiązku naruszało przepisy art. 10 ust. 5 lit. a) i), ii) rozporządzenia 561/2006, jak i § 4 do § 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia 561/2006 i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego oraz zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne /art. 10 ust. 5 lit.a rozporządzenia nr 5461/2006/. Minister Transportu wymienionym rozporządzeniem, odwołując się w § 2 pkt 2 do rozdziału I lit. s) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, określił w § 4 minimalną częstotliwość wczytywania tych danych na 28 dni wskazując w § 5 i § 6 rozporządzenia, że przedsiębiorca powinien dane te przechowywać przez co najmniej 12 miesięcy, z możliwością sporządzenia z nich kopii. Z ustaleń organu administracji wynikało, że z karty kierowcy M. R. przedsiębiorca przedstawił kontroli tylko jeden plik danych sczytanych [...] kwietnia 2013 r., a kierowca ten był zatrudniony od [...]stycznia 2013 r. W związku z tym nie sczytano danych z karty tego kierowcy za 28 dni. Podobnie nie sczytano (nie przedstawiono do kontroli) danych z karty kierowcy D. Z. za 28 dni. Kierowca ten był zatrudniony od [...] lutego 2012 r., a z jego karty kierowcy przedsiębiorca sczytał dane za [...] stycznia 2013 r. i za [...] maja 2013 r. Także dane z karty kierowcy A. P. nie zostały sczytana za okres 28 dni. Kierowca ten była zatrudniony, w okresie objętym kontrolą, od [...] października 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. i przedsiębiorca nie przedstawił żadnych sczytanych danych z jego karty kierowcy. W tych okolicznościach organ odwoławczy zasadnie (prostując w tym zakresie błędne naliczenie przez organ I instancji kary pieniężne), na podstawie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., określił za te naruszenia łączną karę pieniężną w kwocie 1500zł. Stwierdzono także skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku do jednej godziny i powyżej (za każdą następną rozpoczętą godzinę). Właściwe odbieranie odpoczynku tygodniowego regulują przepisy art. 8 ust. 1 i ust. 6 do 9 oraz art. 4 lit. h) oraz i) rozporządzenia nr 561/2006, jako odpoczynek trwający co najmniej 45 godzi, który można skrócić w określonych warunkach do nie mniej niż 24 godziny. Organ ustalił, że D. Z. w dniu [...] października 2012 r. skrócił odpoczynek tygodniowy do 24 godzi więc następny odpoczynek w wymiarze 45 godzin powinien odebrać [...] listopada 2012 r., jednakże odebrał ten odpoczynek w wymiarze 42 godzin i 17 minut, zatem skrócił go o 2 godziny 43 minuty. Z tych względów, na podstawie lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. zasadnie została nałożona kara pieniężna w kwocie 250 zł. W czasie kontroli nie okazano dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdu przez kierowców A. P. i M. R. Chodziło o nieprowadzenie pojazdu nr rej. [...] wyposażonego w urządzenie rejestrujące czynności kierowcy. Jak ustalono, kierowca A. P. był zatrudniony (w okresie objętym kontrolą) od [...] października 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. czyli łącznie 56 dni i za ten okres przedsiębiorca nie okazał dokumentów potwierdzających nieprowadzenie przez tego kierowcę pojazdu, wymaganych art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821 /85. Zgodnie natomiast z art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorca jest obowiązany prowadzić dokumentację czasu pracy kierowców i jest obowiązany tę dokumentację przechowywać przez okres trzech lat. Tymczasem przedsiębiorca nie okazał za okres użytkowania wymienionego pojazdu, tj. od [...] października 2012 r. do [...] marca 2013 r. (171 dni), żadnych danych z tachografu zainstalowanego w tym pojeździe dotyczących aktywności kierowców A. P. i M. R., gdyż przedłożony jeden plik danych tych nie zawierał. W ocenie Sądu w takich warunkach organ administracji zasadnie, na podstawie lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył za każdy dzień nieokazania wymaganych dokumentów karę pieniężną w kwocie po 500 zł. Jak bowiem zeznał przedsiębiorca przesłuchany w charakterze strony – w okresie od [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r. nie sczytywał danych z tachografu, ani z kart wymienionych kierowców. Skarżący przyznał, iż nie prowadził także innej dokumentacji dotyczącej czasu pracy tych kierowców, naruszył w związku z tym przepis art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o czasie pracy kierowców, co przełożyło się na konieczność orzeczenia kary pieniężnej za wszystkie dni nieprowadzenia tej dokumentacji w wymiarze po 500 zł za każdy dzień. Ustalenia organu administracji w tym zakresie były, w ocenie Sądu, prawidłowe a nałożona kara pieniężna odpowiadała co do wysokości wskazanej w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kolejnym stwierdzonym naruszeniem było nieprzeprowadzenie badań okresowych tachografu zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...], z naruszeniem art. 13 i z ust. 4 rozdziału VI załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Jak ustalił organ administracji ostatnie badanie okresowe tego urządzenia rejestrującego wykonano [...] stycznia 2011 r. więc kolejne jego badanie powinno zostać przeprowadzone do dnia [...] stycznia 2013 r. Tymczasem jeszcze w dniu kontroli ([...] kwietnia 2013 r.) urządzenie to nie było sprawdzone. Stąd na zasadzie lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ administracji miał podstawy do nałożenia za to naruszenie kary pieniężnej w kwocie 1000 zł. Zgodnie z powołanym już art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, rozdziałem I lit. s) załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, przedsiębiorca powinien wczytywać dane urządzenia rejestrującego z każdego pojazdu, lecz jak ustalono skarżący obowiązku tego nie dopełnił. Przedsiębiorca przedstawił jeden plik danych sczytanych z tachografu zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...] w dniu [...] stycznia 2013 r. i dwa pliki z tachografu zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...] o sczytaniu danych w dniach [...] stycznia 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r. Natomiast przedstawiony jeden plika z tachografu zainstalowanego w pojeździe nr rej. [...] nie zawierał żadnych wymaganych danych z tego urządzenia rejestrującego. Organ odwoławczy, poprawiając nieprawidłową wysokość nałożonej kary pieniężnej za to naruszenie przez organ I instancji, na podstawie lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. orzekł karę pieniężną w kwocie 1500 zł. Orzeczona kara pieniężna odpowiada stwierdzonym naruszeniom, zatem i w tym zakresie skład orzekający Sądu nie znalazł podstaw do stwierdzenia, by organ administracji naruszył wskazane przepisy. Przedsiębiorca, z naruszeniem art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 22 i art. 23 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, dopuścił do wykonania przewozu kierowcę nieposiadającego własnej ważnej karty kierowcy. Karta kierowcy jest jego dokumentem, co jednak nie zwalnia pracodawcy go zatrudniającego od sprawdzenia przed dopuszczeniem kierowcy do wykonania przewozu, czy kierowca posiada ważną własną kartę. W wyniku ustaleń organ stwierdził, że przedsiębiorca w dniu [...] marca 2013 r. dopuścił kierowcę A. P. do wykonania przewozu, chociaż ten kierowca nie posiadał ważnej karty kierowcy. Stąd na podstawie lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. na skarżącego zasadnie nałożono karę pieniężną w kwocie 1000 zł. Tłumaczenie skarżącego o "podstępnym" zapewnieniu przedsiębiorcy przez wymienionego kierowcę, iż miał ważną kartę oraz stwierdzenie przedsiębiorcy, że kierowca ten nie chciał okazać tej karty, w niczym nie umniejszało obowiązku skarżącego, jak pracodawcy, w domaganiu się okazania przez kierowcę przed wykonaniem przewozu przedmiotowej karty. Jeżeli więc skarżący dopuścił kierowcę do wykonania przewozu, pomimo tego, iż ten unikał okazania karty, okoliczności te nie mogły zwolnić pracodawcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Łącznie nałożone kary pieniężne zawarły się w kwocie 119 850 zł, jednak na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. organ administracji właściwie kare tę ograniczył do kwoty 15 000zł. Organ administracji wypowiedział się w kwestii braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia i Sąd w składzie orzekającym stanowisko organu w tym zakresie uznaje za zasadne. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów podanych w lit a-c (art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Należy jednak wskazać, że skarżący został ukarany karami pieniężnymi nie tylko za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców, lecz także za inne naruszenia wymienione w lp. załącznika nr 3 do u.t.d. Mianowicie: za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje równolegle danych dotyczących okresów aktywności kierowców prowadzących pojazd (lp. 6.1.4); za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (lp. 6.3.7); za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11); za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd (lp. 6.3.12). Już zatem zastosowanie w sprawie przez organ administracji do całej kary pieniężnej cytowanego przepisu nie było możliwe. Jednakże w ocenie Sądu brak było podstaw do uwolnienia skarżącego od kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców z tych względów, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. – zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Nie można bowiem przyjąć za spełnienie tego wymagania jedynie zawarcie z kierowcami umów o pracę określających ich prawa i obowiązki. Przedsiębiorca jest obowiązany na bieżąco kontrolować pracowników, czy obowiązki wynikające z zawartych umów są przez nich respektowane. Codzienna kontrola przestrzegania tych obowiązków, jak i kontrola przestrzegania przez kierowców przepisów obowiązujących w transporcie drogowym jest obowiązkiem przewoźnika – pracodawcy. Nie jest więc wystarczające wydawanie kierowcom poleceń, lecz koniecznym staje się sprawdzanie, czy polecenia te wykonują. To bowiem pracodawca ma wszelkie prawem dostępne środki w stosunku do pracowników, którymi ma możność dyscyplinowaniach ich w zakresie stosowania się przez kierowców do obowiązków na nich nałożonych. Nie można zatem przyjąć, że pracodawca staje się zwolniony od obowiązku przestrzegania właściwych przepisów prawa, nałożonych na niego z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej, tylko dlatego, że w ramach zorganizowanej działalności swojego przedsiębiorstwa nie jest w stanie wyegzekwować od swoich pracowników przestrzegania prawa. Dyscyplina pracy to jeden z najważniejszych elementów organizacyjnych działalności gospodarczej. Nie może być zatem tak, że przedsiębiorca, powołując się na bezsilność w stosunku do zachowań swoich pracowników, jednocześnie chce wywodzić z tego faktu brak własnej odpowiedzialności za naruszanie przepisów, które obowiązują również przedsiębiorcę. To bowiem nie pracownicy przewoźnika prowadzą jego przedsiębiorstwo transportowe, lecz to wyłącznie ich pracodawca (przewoźnik) wykonuje działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. W konsekwencji to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za wadliwe funkcjonowanie własnego przedsiębiorstwa, a jeżeli przyczyniają się do tego jego pracownicy, powinien wykazać, że szybko i właściwie na ich nieprawidłowe zachowania reagował i to w taki sposób, iż nie dopuszczał do powstawania naruszeń. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 do 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w pkt 2 i 3 cytowanego przepisu. Odwołując się także do wcześniejszych uwag dotyczących art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, lub że naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Z ustaleń organu, w znacznej mierze wywodzących się z wyjaśnień przedsiębiorcy wynikało, że nie sprawdzał w ogóle lub, że sprawdzał rzadko (niewystarczająco ze względu na powołane przepisy) wykresówki i karty pracy kierowców. Niedopełniając zatem obowiązków, które obciążały przedsiębiorcę, skarżący nie mógł powoływać się na brak wpływu na stwierdzone naruszenia. Jednocześnie będąc świadom tego, że kierowcy lekceważyli swoje obowiązki (na co wielokrotnie wskazywał w odwołaniu i w skardze) nie mógł odwoływać się do tego, że zdarzenia ujawnione przez organy administracji wynikły z okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Znane skarżącemu naganne zachowania jego pracowników powinny stanowić dla skarżącego, jako przedsiębiorcy i pracodawcy, istotny sygnał, iż mogą one doprowadzić do naruszeń, które w rezultacie zostały ujawnione w wyniku kontroli. W związku z tym mógł i powinien przewidzieć negatywne skutki tych nieprawidłowych zachowań swoich pracowników, które w rezultacie doprowadzą skarżącego do odpowiedzialności w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu w składzie orzekającym wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w świetle art. 78 k.p.a. i bezspornych ustaleń poczynionych przez organ administracji, nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ administracji wysłuchał skarżącego i te wyjaśnienia uwzględnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowaniem wymaganych przepisów szczegółowo opisując, jakiego rodzaju naruszeń dopuścił się przedsiębiorca. Organ administracji uzasadniając rozstrzygnięcie szeroko odwołał się do właściwych przepisów, których treść stanowiła opis ustalonych nieprawidłowości. W tych warunkach należało uznać za nietrafne zarzuty naruszenia przez organ administracji wskazanych w skardze przepisów procesowych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.