VI SA/Wa 1520/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie : Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Piotr Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "E.’’ Sp. z o.o. z siedzibą w M. o wymierzenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2004r. (sygn. akt 6 II SA 2229/03) w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia wymierza Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywnę w wysokości 800 (osiemset) złotych Na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżąca PPHU "E." Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o wymierzenie Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2004r. (sygn. akt 6 II SA 2229/03) w kwocie 8000 zł. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ mimo terminu określonego w ustawie, nie rozpoznał sprawy w postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego z dnia 1 września 2004r. Skarżąca wezwała organ do wydania decyzji przesyłając jednocześnie wyrok z dnia 1 września 2004r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Wyrokiem z dnia 1 września 2004 r. sygn. akt: 6 II S.A. 2229/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad decyzję z dnia [...] września 2001 r. znak: [...] oraz decyzję z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] w sprawie naliczenia Skarżącej Spółce opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W wyroku Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Z uzasadnienia wyroku wynika, że przepisy podstawy prawnej wydanych decyzji, w szczególności przepisy § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie opłat drogowych /Dz. U. nr 51 poz. 607/ zakwestionowane zostały przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2002r. z powodu niezgodności z Konstytucją Kwota główna zobowiązania, obciążająca Spółkę na mocy wydanych decyzji, w wysokości 3.586,66 zł. ściągnięta została w postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] marca 2003 r. W sytuacji, gdy opłata została skutecznie wyegzekwowana od zobowiązanego, Organ administracji nie mógł dokonać jej zwrotu z uwagi na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w pkt. II sentencji oraz w pkt 9 uzasadnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r. sygn. akt: P.6/02 /Dz.U. nr 214, poz. 1816/ stwierdził, że "uznając niekonstytucyjność § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2002 r. w sprawie opłat drogowych /Dz. U. nr 51 poz. 607/ z art. 92 ust. 1 Konstytucji uznaje jednocześnie, że nie podlegają zwrotowi opłaty pobrane na podstawie tychże przepisów". Pismem z dnia [...] stycznia 2005r. Spółka wezwała Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] do zwrotu wyegzekwowanej od niej uprzednio kwoty głównej wraz z odsetkami. W odpowiedzi Spółka poinformowana została pismem z dnia [...] stycznia 2005r. znak: [...], że żądanie nie może zostać zaspokojone i przywołała stanowisko zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002r. Również kolejne pismo Spółki z dnia [...] lutego 2005 r. - dotyczące wydania decyzji na podstawie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 września 2004r. - nie mogło zostać pozytywnie rozpatrzone z uwagi na brak możliwości stosowania przepisów, które zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. Podstawy takiej nie stanowiły także przepisy o naliczaniu kar pieniężnych, które umieszczone zostały w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Umorzenie postępowania także nie wchodziło w rachubę, ponieważ wiązałoby się ze zwrotem wyegzekwowanej kwoty, co z kolei - w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002r. - nie było możliwe. Stanowisko Organu administracji zostało podtrzymane przez Ministerstwo Infrastruktury Departament Dróg Publicznych, w odpowiedzi na skargę PPHU E. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Ministerstwo Infrastruktury - badając skargę - stwierdziło w piśmie z dnia 2 maja 2005 r. zarzut bezczynności za bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Wyrokiem z dnia 1 września 2004r. sygn. akt 6 II 2229/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2001r. znak [...] oraz decyzję z dnia [...] maja 2003r. znak [...] w sprawie naliczenia Spółce PPHU "E." opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Taka sytuacja w ocenie Sądu powoduje, że organ Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powinien w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 35 § 3) zakończyć ponownie postępowania w przedmiocie opłaty drogowej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Pomimo upływu ustawowych terminów do wydania decyzji (art. 35 § 3 k.p.a.), Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wydał nowej decyzji w sprawie. Nie został zatem wykonany powołany wyrok z dnia 1 września 2004r. sygn. akt 6 II SA 2229/03. Skarżąca – pismem z dnia [...] lutego 2005r. (data wpływu [...] lutego 2005r.) – wezwała Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez ponowne rozstrzygnięcie sprawy (k. 7 z akt administracyjnych i k. 8 akt sądowych). Spełniony zatem został procesowy warunek dopuszczalności skargi w tym zakresie określony w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ze względu na okoliczność, że pomimo upływu ustawowych terminów organ orzekający w sprawie nie załatwił sprawy (co potwierdził na rozprawie w dniu [...] listopada 2005 r. pełnomocnik organu), Sąd uznał skargę PPHU ,,E.’’ Sp. z o. o. za zasadną i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 154 § 6 powołanej ustawy. Wymierzając grzywnę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie brał pod uwagę treść art. 154 § 6 p.p.s.a. z którego wynika, że Sąd wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.