VI SA/Wa 1525/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę Minister Sportu i Turystki postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity DP. U. z 2000 r. Nr 98, poP. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., po rozpatrzeniu zażalenia P., złożonego na postanowienie ww. organu z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiające wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie. Pismem z dnia 28 marca 2011 r. P.– dalej skarżący, zwrócił się do Ministra Sportu i Turystyki z wnioskiem o wydanie zaświadczenia: - o posiadaniu przez P. wyłącznego prawa do organizacji i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w tańcu Sportowym, a w szczególności w tańcu towarzyskim (LA - samba, cha cha cha, rumba, passo double, jive, ST - walc angielski, fango, walc wiedeński, fokstrot, quickstep), tj. rodzaju tańca będącym przedmiotem działalności International Dance Sport Federation, - o posiadaniu przez P. wyłącznego prawa do powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy w tańcu sportowym, a w szczególności w tańcu towarzyskim (LA - samba, cha cha cha, rumba, passo double, jive, ST -walc angielski, tango, walc wiedeński, fokstrot, quickstep), tj. rodzaju tańca będącym przedmiotem działalności International Dance Sport Federation, - o posiadaniu przez P. wyłącznego prawa do reprezentowania tańca sportowego, a w szczególności tańca towarzyskiego (LA - samba, cha cha cha, rumba, passo double, jive, ST - walc angielski, tango, walc wiedeński, fokstrot, quickstep), tj. rodzaju tańca będącym przedmiotem działalności International Dance Sport Federation w międzynarodowych organizacjach sportowych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Sportu i Turystyki odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia zgodnie z treścią ww. wniosku. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że brak jest w niniejszej sprawie przepisu prawa, który wymagałby od P. potwierdzenia faktu, posiadania przez P., dla przykładu, prawa do organizacji i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w tańcu sportowym. Organ podał, że zgodnie z treścią art. 218 § 1 Kpa. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa., czyli w sytuacjach, w których podmiot ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. W jego uzasadnieniu podał, że Minister Sportu i Turystyki "po raz kolejny" blokuje działania P. mające na celu stworzenie możliwości udziału kadry narodowej w Mistrzostwach Europy i świata organizowanych przez International Dance Sport Federation, co powoduje, że kadra narodowa od 15 lat nie może startować w Mistrzostwach Europy i świata organizowanych przez International Dance Sport Federation. Skarżący stwierdził nadto, że może skutecznie działać w wyżej wymienionej sprawie tylko wtedy, kiedy minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wyda mu zaświadczenie uwierzytelniające jego ustawowe kompetencje wobec International Dance Sport Federation. Zdaniem Ministra Sportu i Turystki, rozstrzygającego ponownie sprawę na skutek złożonego zażalenia, skarżący nie podał przepisów prawa, których naruszenia miał dopuścić się w niniejszej sprawie organ. Organ, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację wskazał, że prawa i obowiązki przynależne mocą przepisów prawa, w tym między innymi art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (DP. U. Nr 127, poP. 857 ze zm.), polskim związkom sportowym dotyczą również P. Brak jest w niniejszej sprawie, zdaniem organu, przepisu prawa, który wymagałby od niego potwierdzenia faktów, objętych wnioskiem skarżącego z dnia 28 marca 2011 r. Jak podkreślił organ, nie zachodzi w niniejszej sprawie sytuacja, w której ma miejsce potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się jego posiadaniu. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Ministrowi Sportu i Turystyki, jako organowi nadzoru nad działalnością P., że nie wydając zaświadczenia, w praktyce uniemożliwił P. działania, które mają na celu udział kadry narodowej w mistrzostwach Europy i świata w tańcach standardowych, w tańcach latynoamerykańskich i w 10 tańcach w ramach międzynarodowego współzawodnictwa organizowanego przez International Dance Sport Federation oraz członkostwo P.w tej organizacji. Skarżący stwierdził, że wydane postanowienia nie tylko nie mają oparcia w przepisach prawa, ale szkodzą interesowi prawnemu zarówno Związku, jak i obywateli polskich zainteresowanych powołaniem do kadry narodowej na mistrzostwa Europy i świata w wymienionych wyżej rodzajach tańca w ramach międzynarodowego współzawodnictwa organizowanego przez International Dance Sport Federation. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DP. U. Nr 153 poP. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zaświadczenie wydawane w trybie przepisów 217 i 218 Kpa., nie jest oświadczeniem woli organu, ale zaświadczeniem potwierdzającym istnienie określonego faktu na podstawie posiadanych przez ten organ danych. Zatem w tej formie nie można domagać się wydania opinii prawnej, czy wykładni prawa stosowanej przez organ, albo oświadczenia woli organu w danym przedmiocie. Dlatego z uwagi na treść żądanego zaświadczenia, wniosek P. z dnia 28 marca 2011 r. nie mieści się w administracyjnym trybie wydawania zaświadczeń, na który powołuje się skarżący. W istocie swojego wniosku skarżący domaga się bowiem od organu potwierdzenia sformułowanych przez siebie praw regulujących jego status jako P. Podnieść również należy, że wydawane w trybie przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego zaświadczenie, aby spełniało wymagania dokumentu urzędowego – zgodnie z art. 76 Kpa. – musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania danego organu, a więc musi to być organ właściwy w danej materii rzeczowo i miejscowo. Nadto, co w rozpatrywanej sprawie jest szczególnie istotne, zaświadczenie może dotyczyć jedynie danych będących w posiadaniu organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt 1 i 2 Kpa. zaświadczenie wydaje się w określonych tym przepisem warunkach, a mianowicie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W rozpoznawanej sprawie brak jest przepisu prawa, który wymagałby od skarżącego wykazania się zaświadczeniem o treści żądanej we wniosku, a także brak jest podstawy prawnej do wydania tego rodzaju zaświadczenia przez Ministra Sportu i Turystyki, albowiem nie zachodzi w przedmiotowej sprawie okoliczność wymieniona w art. 217 § 2 pkt 1 Kpa. Zgodnie natomiast z treścią art. 218 § 1 Kpa. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa., tj. w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Jednakże w niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Skarżący nie wykazał także interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia żądanej treści. W tych warunkach stwierdzić należy, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja wniosku o wydanie zaświadczenia nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem zaskarżone postanowienia należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie dopatrując się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DP. U. Nr 153, poP. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.