VI SA/Wa 1525/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] marca 2021 r. [...], na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 z późn. zm., dalej: "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpatrzeniu na rozprawie [...] marca 2021 r. sprawy z wniosku O. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Uczestnik"), przeciwko P. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: "Uprawniony", "Strona", "Skarżący"), stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze R.[...] z dniem 12 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że 28 lutego 2020 r. do UP wpłynął wniosek Wnioskodawcy o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem 15 mają 2019 r. prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze R.[...] udzielonego na rzecz Uprawnionego. Organ wyjaśnił, że na rozprawie przeprowadzonej [...] marca 2021 r. Wnioskodawca podtrzymał swoje żądanie. Uprawniony natomiast prawidłowo powiadomiony nie stawił się na rozprawie i nie zajął stanowiska w sprawie. UP wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte 28 lutego 2020 r., czyli po nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615). Zgodnie ze znowelizowanymi przepisami w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca nie musi legitymować się posiadaniem interesu prawnego. Organ wskazał następnie, że w świetle art. 169 ust. 6 P.w.p., ciężar przeprowadzenia dowodu w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego spoczywa na uprawnionym z rejestracji znaku, który powinien wykazać, że znaku używał lub jeśli znaku nie używał miał ku temu ważne powody. Używanie znaku, aby wyłączało możliwość postawienia zarzutu niewykonywania obowiązku używania znaku towarowego musi mieć miejsce na obszarze Polski, musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną. Rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu w określonym przez wnioskodawcę przedziale czasowym. W przedmiotowej sprawie Uprawniony nie przedłożył do akt żadnych dokumentów świadczących o rzeczywistym i poważnym używaniu spornego znaku towarowego na terytorium Polski. Organ wyjaśnił, że art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat. Bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., będzie rozpoczynał się po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego przy niepodjęciu w ogóle używania znaku lub od dnia zaprzestania jego używania. Zatem w przypadku braku dowodów na używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy może najwcześniej nastąpić w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawą ochronnego. Decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze R.[...] wydana została [...] czerwca 2014 r. Pierwszym dniem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p. jest dzień 12 czerwca 2014 r. Wobec powyższego UP uznał za zasadne żądanie Wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na przedmiotowy znak zgodnie z wnioskiem tj. z dniem 12 czerwca 2019 r., bowiem w tym dniu upłynęło 5 lat po dacie udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a Uprawniony nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność używania tego znaku towarowego na terenie Polski, ani też nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego w zakresie w jakim stwierdzono jego wygaśnięcie. Pismem z 30 kwietnia 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] marca 2021 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez wydanie decyzji pomimo braku podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, 2) art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, polegające na wydaniu decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze R.[...], mimo poinformowania organu przez Uprawnionego o prowadzeniu z Wnioskodawcą rozmów w celu ugodowego zakończenia sprawy, 3) art. 169 ust. 6 P.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie obowiązek Uprawnionego z tytułu prawa ochronnego do wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku, zwalnia organ z obowiązku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z obowiązku zebrania materiału dowodowego w sprawie. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z 24 dokumentów załączonych do skargi dla wykazania faktu używania przez Skarżącego znaku towarowego "[...]" o numerze R.[...] od dnia uzyskania przez Uprawnionego prawa ochronnego na ten znak. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja oparta została wyłącznie na braku przedstawienia przez Uprawnionego dowodów potwierdzających rzeczywiste używanie przez Skarżącego znaku "[...]". Organ nie podjął poza tym żadnych kroków zmierzających do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ przyjął, że art. 169 ust. 6 P.w.p., uprawnia go do zrezygnowania z podjęcia kroków zmierzających do zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego, pozwalającego na wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy. Skarżący nie zgodził się z taką interpretacją art. 169 ust. 6 P.w.p., który Jego zdaniem reguluje wyłącznie kwestię rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego między jego stronami. Przepis ten przewiduje, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wskutek jego nieużywania, stroną postępowania zobowiązaną do wykazania faktu używania (lub usprawiedliwionego nieużywania) znaku jest uprawniony. Zwalnia on tym samym wnioskodawcę z obowiązku wykazania nieużywania znaku przez podmiot uprawniony. Omawiany przepis nie uchyla w żadnym stopniu obowiązku organu do podejmowania, również z urzędu, czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie ogranicza on również obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego. W ocenie Skarżącego, organ, w przypadku braku przedstawienia przez Skarżącego dowodów potwierdzających używanie znaku "[...]" powinien przeprowadzić odpowiednie dowody z własnej inicjatywy lub przynajmniej skierować do Skarżącego dodatkowe, ostateczne, wezwanie do zajęcia pisemnego stanowiska w sprawie. Rezygnując z tych działań, organ doprowadził do sytuacji, w której zaskarżona decyzja wydana została w istocie bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Skarżący dodał, że fakt posługiwania się przez Uprawnionego znakiem "[...]" w okresie relewantnym z punktu widzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, mógł być z łatwością ustalony przez organ, o ile podjąłby on odpowiednią, wymaganą przez przepisy K.p.a., inicjatywę dowodową. W zasadzie wszystkie informacje pozwalające na ustalenie, że po uzyskaniu prawa ochronnego Skarżący używał znaku "[...]" w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym, są bowiem powszechnie dostępne. Organ dysponował możliwością dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego w sprawie, którą jednak niesłusznie odrzucił. Zdaniem Skarżącego, organ dopuścił się również naruszenia wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., zasady zaufania do władzy publicznej. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego do znaku "[...]" została bowiem wydana pomimo przekazania organowi przez Skarżącego informacji o prowadzeniu rozmów ugodowych z Wnioskodawcą, co nastąpiło w drodze pisma z 2 listopada 2020 r. Organ przedłużył wówczas co prawda czas na złożenie przez Skarżącego odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego do znaku "[...]" w drodze informacji z 4 listopada 2020 r., jednak po upływie tego terminu niezwłocznie wydał decyzję, bez jakichkolwiek dalszych prób umożliwienia jej ostatecznego zajęcia stanowiska. W piśmie z 2 listopada 2020 r. Skarżący wyraźnie wskazał, że nie przedstawił dotychczas stanowiska ani dowodów w sprawie wyłącznie ze względu na zainicjowanie przez Wnioskodawcę negocjacji zmierzających do polubownego załatwienia sprawy. Organ posiadał zatem wiedzę na temat rzeczywistych przyczyn braku złożenia przez Skarżącego ww. stanowiska. Mimo to, w zaskarżonej decyzji potraktował on brak przedstawienia dowodów używania znaku "[...]" jako podstawę stwierdzenia nieużywania przez nią tego znaku nieprzerwanie przez okres 5 lat. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W przedmiotowej sprawie zaskarżona jest decyzja UP stwierdzająca wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w związku z tym, że Uprawniony nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność używania tego znaku towarowego na terenie Polski w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, ani też nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego w zakresie w jakim stwierdzono jego wygaśnięcie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i ust. 6 P.w.p. Zgodnie z tymi przepisami prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania (ust. 1 pkt 1). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, UP na wniosek każdej osoby wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy (ust. 2). W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego (ust. 6). Z powyższej regulacji prawnej jednoznacznie wynika, że podstawą faktyczną wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest nieużywanie zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty do oznaczania, w tym przypadku towarów i usług, objętych prawem ochronnym i jednocześnie brak istnienia ważnych powodów nieużywania tego znaku. Fakt nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty, musi trwać w sposób nieprzerwany przez okres pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Wnioskodawca w świetle art. 169 ust. 2 P.w.p., nie musi legitymować się interesem prawnym wnosząc o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, na podstawie art. 169 ust. 1 P.w.p. Przez rzeczywiste używanie znaku towarowego należy rozumieć nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu lub oznaczanie świadczonych na rynku usług. Nie chodzi tu też o jednorazowe, sporadyczne czy też okazjonalne używanie znaku towarowego, jak również pozorne używanie znaku towarowego, podejmowane w celu uniknięcia zarzutu nieużywania znaku, lecz o używanie w celu prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego, którą jest zapewnienie konsumentowi i końcowemu użytkownikowi możliwości identyfikacji pochodzenia towarów lub usług, poprzez umożliwienie mu, bez żadnych możliwości pomyłki, odróżnienie towarów lub usług od innych mających odmienne źródło pochodzenia (vide: wyrok TSUE z 11 marca 2003 r. w sprawie Ansul BV przeciwko Ajax Brandbeveiliging BV, C-40/01, EU:C:2003:145, pkt 36, 37, wyrok NSA z 12 marca 2009 r., II GSK 762/08, LEX nr 531545). Ważnymi powodami usprawiedliwiającymi nieużywanie znaku towarowego, jak wskazuje się w doktrynie są przede wszystkim zdarzenia, które można określić mianem siły wyższej (vis maior), czyli takie, które są nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia i zewnętrzne względem podmiotu uprawnionego do znaku, takie jak trzęsienie ziemi, powódź, wojna itp. (vide: J. Sitko, Prawo własności przemysłowej, Komentarz do art. 169, Lex 2015, za E. Wojcieszko-Głuszko, Ustanie prawa ochronnego..., s. 294; M. Trzebiatowski, Obowiązek używania znaku towarowego w prawie..., s. 111). W pozostałych przypadkach należy oceniać okoliczności subiektywne istniejące po stronie uprawnionego do znaku w zakresie podstaw usprawiedliwiających nieużywanie znaku (vide: J. Sitko, Prawo własności przemysłowej, Komentarz do art. 169, Lex 2015, za E. Wojcieszko-Głuszko, Ustanie prawa ochronnego..., s. 294; M. Trzebiatowski, Obowiązek używania znaku towarowego w prawie..., s. 111). Obowiązek natomiast, wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Uprawniony w związku z tym, w celu oddalenia przez UP przedmiotowego wniosku Wnioskodawcy, powinien przedstawiając odpowiednie dowody wykazać rzeczywiste używanie spornego znaku towarowego do oznaczania towarów i usług objętych przedmiotowym prawem ochronnym po 12 czerwca 2014 r. (decyzja o udzieleniu Skarżącemu prawa ochronnego na sporny znak towarowy wydana została [...] czerwca 2014 r.) do 12 czerwca 2019 r., ewentualnie wykazać istnienie ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie tego znaku lub w świetle treści art. 170 ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 2 P.w.p., wykazać rozpoczęcie bądź wznowienie takiego używania tego znaku towarowego przed 28 lutym 2020 r., a więc przed złożeniem przez Wnioskodawcę wniosku o stwierdzenie wygaśnięcie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 169 ust. 6 P.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie obowiązek Uprawnionego z tytułu prawa ochronnego do wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku, zwalnia organ z obowiązku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z obowiązku zebrania materiału dowodowego w sprawie, jak również zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez wydanie decyzji pomimo braku podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że w świetle art. 255 ust. 1 pkt 3 P.w.p., sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadkach określonych w art. 169, rozstrzygane są w trybie postępowania spornego, które cechuje się kontradyktoryjnością. Oznacza to, że spór w tym trybie postępowania toczy się między stronami i do nich należy zgłaszanie argumentów na poparcie swego stanowiska. W orzecznictwie wskazuje się, że nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 P.w.p. wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązków UP w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 P.w.p., jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów K.p.a. (vide: wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II GSK 350/06 LEX nr 322819). W powyższym wyroku NSA wskazał, że nie wyklucza to aktywności UP przy zbieraniu dowodów pod warunkiem, że mieszczą się one w ramach danej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym. W niniejszym przypadku jest to sprawa o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadku określonym w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p. W tej sprawie natomiast ustawodawca w jednoznaczny sposób określił w art. 169 ust. 6 P.w.p., że obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Przyjęcie, że w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, w przypadku określonym w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., UP obowiązany jest do samodzielnego poszukiwania i gromadzenie materiału dowodowego potwierdzającego rzeczywiste używanie przez uprawnionego znaku towarowego, w sytuacji gdy uprawniony nie podejmuje działań zmierzających do wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku, zaprzeczałoby kontradyktoryjnemu charakterowi postępowania spornego na skutek tego, że organ w istocie rzeczy działałby w interesie uprawnionego z tytułu prawa ochronnego w opozycji do strony przeciwnej – wnioskodawcy. Takie działanie organu godziłoby w istotę postępowania spornego uregulowanego w art. 255 P.w.p. oraz naruszałoby art. 169 ust. 6 P.w.p. W niniejszej sprawie organ stosując się do wniosków Skarżącego wstrzymał się z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę dając Uprawnionemu czas na przedstawienie dowodów wykazujących używanie znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku i po upływie wyznaczonego terminu, podjął zgodne z prawem zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez UP art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, polegające na wydaniu decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, mimo poinformowania organu przez Uprawnionego o prowadzeniu z Wnioskodawcą rozmów w celu ugodowego zakończenia sprawy. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z 28 lutego 2020 r., zakończone natomiast decyzją z [...] marca 2021 r. Skarżący miał zatem rok czasu na zgromadzenie dowodów wykazujących używanie znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku. UP ponadto uwzględnił wnioski Skarżącego o przedłużenie postępowania. Pierwsza rozprawa w niniejszej sprawie odbył się 2 października 2020 r., na której Uprawniony wniósł o jej odroczenie z powodu panującej pandemii i problemów z uzyskaniem pełnego materiału dowodowego dla sprawy. Organ postanowił zakreślić Uprawnionemu termin 1 miesiąca do przedłożenia do akt sprawy dowodów na okoliczność rzeczywistego używania spornego znaku towarowego. Pismem z 2 listopada Skarżący wniósł o kolejne przedłużenie terminu na złożenie odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w celu umożliwienia podjęcia rozmów ugodowych pomiędzy stronami postępowania. Organ pismem z 4 listopada 2020 r. poinformował Uprawnionego o przedłużenie postępowania o dodatkowe dwa miesiące. Skarżący w tym terminie nie przedstawił dowodów wykazujących używanie znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku, jak również nie poinformował organu o wyniku toczących się rozmów ugodowych pomiędzy stronami postępowania. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że organ niezwłocznie po upływie powyższego terminu wydał zaskarżoną decyzję. UP wyznaczył bowiem termin następnej rozprawy na [...] marca 2021 r. o czym Uprawniony został zawiadomiony pismem z 22 stycznia 2021 r. Również w tym terminie Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na używanie spornego znaku towarowego, jak również nie poinformował organu o wyniku toczących się rozmów ugodowych pomiędzy stronami postępowania. Ponadto, na rozprawie przed UP [...] marca 2021 r. za Uprawnionego nikt się nie stawił, Wnioskodawca natomiast wyjaśnił, że co najmniej dwukrotnie zwracał się do Uprawnionego o ugodowe rozstrzygnięcie sprawy bez odpowiedzi drugiej strony. Skarżący pomimo roku od wszczęcia postępowania i przedłużania przez UP terminu rozstrzygnięcia sprawy, nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących używanie spornego znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie oraz nie podjął rozmów ugodowych w sprawie z Wnioskodawcą. Trudno w związku z tym uznać, że organ naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przy całkowitej bierność Uprawnionego w postępowaniu w niniejszej sprawie. Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącego zawarty w skardze, dotyczący 24 dokumentów załączonych do skargi mających wykazać używanie przez Skarżącego spornego znaku towarowego. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i jednocześnie, jeśli nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślenia wymaga, że obowiązek przeprowadzenia prawidłowego postępowania administracyjnego obciąża organ administracyjny, dlatego dowody, które może przeprowadzać sąd administracyjny na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., nie mają na celu zastępowania organu w prawidłowym wywiązaniu się z tego obowiązku. Nie mają one zatem zmierzać do prawidłowego ustalania przez sąd stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i wydania decyzji, lecz jedynie do dokonania przez sąd "kontroli działalności administracji publicznej", tj. oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (vide: wyrok NSA z 10 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1653/21). Skarżący wniósł w skardze o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów, które zobligowany był przedstawić w postępowaniu przed UP. Dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów wnioskowanych przez Skarżącego, prowadziłoby w istocie do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd w miejsce UP. Jednocześnie, dowody te nie mogą być podstawą uwzględnienia skargi i proceduralnego uchylenia zaskarżonej decyzji w celu ich rozpoznania przez UP, ponieważ Skarżący był zobligowany do ich przedłożenia w postępowaniu przed UP, czego nie uczynił pomimo rocznego okresu od momentu wszczęcia postępowania w sprawie do wydania przez UP zaskarżonej decyzji oraz podejmowanych przez organu działań umożliwiających Skarżącemu przedłożenie tych dowodów. Nie można w związku z tym uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.