VI SA/Wa 1536/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Daria Czerkawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. działając na podstawie art.138 § 1 ust.1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221), po rozpatrzeniu odwołania Pana M. G. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 1999 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. wydał M. G. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W związku z prawomocnym skazaniem M. G. przez Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia [...] lipca 2004 r. (sygn. akt [...]) za czyn z art. 178a § 2 k.k.( kierowanie rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości) na karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku, (za wyjątkiem prawa jazdy kategorii B) oraz zapłatę kwoty 100,00 zł świadczenia pieniężnego na rzecz [...] Hospicjum [...] w L., Komendant Wojewódzki wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W dniu [...] maja 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. działając w oparciu o art. 30 ust. 1 w związku z art. 31 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 - tekst jednolity) oraz art.104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 - tekst jednolity z późn. zm.) cofnął M. G. licencję pracownika ochrony drugiego stopnia.. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż przepis art. 31 ust.2 pkt. 1 ustawy o ochronie osób i mienia nakazuje organowi cofnięcie licencji jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy. W wypadku skarżącego miało miejsce skazanie prawomocnym orzeczeniem przez Sąd Rejonowy w B. Od tej decyzji M. G. wniósł w ustawowym terminie odwołanie, wskazując iż czyn, za który został ukarany uległ zatarciu bowiem w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dokument "zapytanie o karalność" i na dokumencie tym noszącym datę [...] marca 2006 r. widnieje napis "Nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego". Zdaniem skarżącego zatarcie skazania nastąpiło automatycznie na podstawie art. 76 § 2 k.k. Skarżący podnosi, że skazanie - z mocy samego prawa w myśl art. 106 k.k. stało się niebyłe i tego zatarcia nie może wzruszyć nawet decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. ponieważ w chwili wszczęcia postępowania o cofnięciu licencji oraz w chwili wydania decyzji o cofnięciu licencji wyrok Sądu Rejonowego w B., na który powołuje się organ pierwszej instancji nie istniał, a zatem w związku z zatarciem skazania przepis art. 31 ust. 2 pkt. 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt.5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nie może stanowić podstawy prawnej cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Ten stan prawny uzasadnia umorzenie postępowania w oparciu o art. 105§ 1 k.p.a. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji stwierdził, że niezaprzeczalnym jest, iż p. M. G. został ukarany przez Sąd Rejonowy w B. za czyn z art. 178a § 2 k.k., a więc za przestępstwo umyślne, karą grzywny w wymiarze 30 stawek po 20 zł, środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczeniem pieniężnym w kwocie 100 zł. Wyrok ten wydany w dniu [...] lipca 2004 r. uprawomocnił się [...] lipca 2004 r. W tej sytuacji skarżący przestał spełniać przesłankę określoną w art. 27 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. O wydanie nowej licencji pracownika ochrony będzie mógł się ubiegać w ponownym postępowaniu - po spełnieniu innych warunków określonych przepisami ustawy o ochronie osób i mienia - nie wcześniej niż po zatarciu skazania. Organ wskazał, że zgodnie z art. 107 § 4 k.k. w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. W przypadku p. M. G. jak wynika z akt sprawy, zatarcie skazania dotąd nie nastąpiło. Na zmianę stanowiska organu odwoławczego nie mogą więc wpłynąć argumenty strony zawarte w odwołaniu, iż jej nazwisko w marcu 2006 r. nie figurowało w kartotece Krajowego Rejestru Karnego bowiem organ Policji dysponuje uwierzytelnionym odpisem wyroku Sądu Rejonowego w B. i ten dokument jest dla niego wiążący dla ustalenia czy spełniona została dyspozycja przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, a nie wyłącznie informacja z Krajowego Rejestru Karnego. Ustalenie natomiast z jakich powodów informacja o skazującym wyroku sądu nie została umieszczona w Krajowym Rejestrze Karnym nie stanowi przedmiotu rozpatrywanej sprawy i wykracza poza kompetencje organu odwoławczego. Przywoływany przez stronę przepis art. 76 k.k. ma zastosowanie co do osób, w stosunku do których sąd zastosował instytucje zawieszenia wykonania kary na okres próby. Strona nie należy do tej kategorii osób, bowiem została skazana na karę grzywny. Podstawę zatarcia jej skazania stanowi art. 107 § 4 k.k. i zatarcie tego skazania w dacie wydania decyzji organu I instancji nie nastąpiło. W świetle prawa p. M. G. pozostaje osobą karaną za przestępstwo umyślne, a tym samym przestał on spełniać istotny warunek do zachowania licencji pracownika ochrony fizycznej. Ponadto przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. Organ Policji jest zatem związany przywołaną wyżej normą, ponieważ ustawodawca nie ustalił w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. wniósł o uchylenie obu decyzji organów Policji i podtrzymał wcześniejsze zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Zaskarżonym decyzjom obu instancji zarzucił błąd w ustaleniach stanu faktycznego przez przyjęcie, że skarżący jest w dalszym ciągu skazany prawomocnym wyrokiem, kiedy faktycznie kara uległa zatarciu z mocy prawa i skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Zdaniem skarżącego organy obu instancji błędnie przyjęły, że skarżący w dniu wszczęcia postępowania i w datach wydania obu decyzji był karany za przestępstwo umyślne z art. 178a § 2 k.k. Organ I i II instancji nie wykonały obowiązków wynikających z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez to, że w sposób wybiórczy i jednostkowy oceniły zebrany materiał dowodowy. Dały wiarę jednemu dowodowi a podważyły prawdziwość treści dowodu wystawionego przez inny organ państwowy właściwy w tym zakresie. Jest to sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej. Dlatego też organy naruszyły przepisy art. 7 k.p.a, art. 75 § 1, art. 76 § 1,2,3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wyjaśnił, iż w trakcie postępowania ustalono, że skarżący nie składał wniosku o wcześniejsze zatarcie skazania, natomiast zatarcie jego skazania nastąpi w 2009 r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżone decyzje pod tym kątem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani procesowego wymagającego uwzględnienia skargi i uchylenia obu decyzji. Podstawą prawną do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia był przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia stanowiący, iż Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. W myśl art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Z cytowanych przepisów wynika, jak słusznie przyjęły organy Policji, że o cofnięciu licencji decyduje fakt skazania za przestępstwo umyślne prawomocnym orzeczeniem sądu. Wbrew zarzutom skarżącego brak adnotacji o skazaniu w Krajowym Rejestrze Karnym w żaden sposób nie przesądza o tym, iż skarżący nie był karany lub też skazanie uległo zatarciu. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 z późn. zm.) w rejestrze gromadzi się dane o osobach m.in. prawomocnie skazanych za przestępstwa, a zatem Krajowy Rejestr Karny pełni rolę informacyjną. Brak wpisu do rejestru osoby skazanej za przestępstwo, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, pozostaje bez wpływu na fakt popełnienia przestępstwa i fakt skazania, skoro organ Policji dysponował prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. skazującym skarżącego za przestępstwo umyślne. Nie można też podzielić zarzutów skargi dotyczących zatarcia skazania bowiem wobec skarżącego nie orzeczono okresu próby, a zatem nie ma do niego zastosowania przepis art. 76 § 1 k.k., który mówi, iż skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Natomiast powoływany w skardze przepis art. 76 § 2 k.k. nie ma zastosowania do skarżącego ale jedynie do osób, w stosunku do których sąd orzekł o zawieszeniu wykonania kary na okres próby. W ocenie Sądu uzasadnione jest stanowisko organu, iż w przypadku skarżącego znajduje zastosowanie art. 107 § 4 k.k. zgodnie z którym w razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat. W chwili wydawania decyzji przez organy Policji żaden z tych okresów jeszcze nie upłynął. Wbrew argumentom skarżącego Sąd nie dopatrzył się też innych sugerowanych w skardze wad formalnych i materialnych powodujących konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.