VI SA/Wa 1537/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 25 marca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123, dalej: "P.r.d."), art. 4 pkt 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.5 oraz 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z 14 grudnia 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1300 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u,t.d. oraz niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. GITD wskazał, że 4 kwietnia 2022 r. w W. około godziny 10:20 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki T. o nr rej. [...], którym kierował S.K.(obywatel Gruzji) przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką. Pojazd był oznakowany jako taksówka i wyposażony w lampę z napisem TAXI. Kierowca okazał identyfikator kierowcy taksówki i wypis z licencji nr [...] wydany Spółce. Podczas kontroli uzyskano informację od urzędnika Urzędu m.st. Warszawy, iż poddany kontroli pojazd nie jest przypisany do licencji. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...]. Następnie protokół kontroli z całą dokumentacją z kontroli został przekazany do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. celem dalszego rozpoznania. GITD wskazał następnie, że pismem z 3 czerwca 2022 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu. W odpowiedzi strona złożyła wyjaśnienia pismem z 14 czerwca 2022 r. GITD wyjaśnił dalej, że na podstawie informacji z organu licencyjnego tj. Urzędu m.st. Warszawy z 31 sierpnia 2022 r. ustalono, że Strona na dzień kontroli 4 kwietnia 2022 r. posiadała licencje nr: [...], [..], [...], [...], [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielone przez Prezydenta m.st. Warszawy. Pojazd marki T. o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...], która została cofnięta decyzją z 29 grudnia 2021 r. i stała się ostateczna 24 marca 2022 r. W związku z powyższym pismem z 12 października 2022 r. MWITD zawiadomił Stronę, że po analizie materiału dowodowego stwierdzono naruszenia Ip. 1.5 i 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi, o przystąpieniu do sprawy zawiadomił pełnomocnik Strony, który złożył wyjaśnienia pismem z 15 listopada 2022 r. i wnioski dowodowe. GITD wskazał, że postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD decyzji administracyjnej z 14 grudnia 2022 r. [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1300 złotych tj. 800 złotych z tytułu Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., a także 500 złotych z tytułu Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Przedmiotowa decyzja doręczona została pełnomocnikowi 23 grudnia 2022 r. Strona pismem z 28 grudnia 2022 r. nadanym 29 grudnia 2022 r. złożyła odwołanie od decyzji zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji, dodając, że organ I instancji zwrócił się w toku prowadzonego postępowania do organu licencyjnego tj. Urzędu m.st. Warszawy o udzielenie informacji dotyczących posiadania przez stronę uprawnień do wykonywania przewozu osób taksówką, a także informacji dotyczących pojazdu poddanego kontroli. Na podstawie pisma informacyjnego z 31 sierpnia 2022 r. ustalono, że Spółka na dzień kontroli 4 kwietnia 2022 r. posiadała licencje nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielone przez Prezydenta m.st. Warszawy. Jednocześnie pojazd marki T. o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...], która została cofnięta decyzją z 29 grudnia 2021 r. i stała się ostateczna 24 marca 2022 r. GITD stwierdził, że z powyższego wynika, że na dzień kontroli tj. 4 kwietnia 2022 r. Strona posiadała uprawnienia do wykonywania przewozu osób taksówką na obszarze m.st. Warszawy. Jednocześnie poddany kontroli pojazd był zgłoszony do uprawnienia, które zostało cofnięte przed kontrolą i nie było ważne w momencie kontroli. Informacja z organu licencyjnego została sporządzona 31 sierpnia 2022 r. i na ten dzień pojazd nie był zgłoszony do posiadanych przez Stronę uprawnień. Tym samym okazany przez kierowcę wypis z licencji był nieważny, ponieważ licencja została cofnięta i nie obowiązywała na dzień kontroli. Jednocześnie kierowca nie okazał do kontroli innego ważnego uprawnienia do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką uprawniającego do wykonywania przewozu na terenie Warszawy, gdzie był wykonywany przedmiotowy przewóz. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 87 ust. 4 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zgodnie z art. 87 ust. 4 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli: "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji." (przepis zmieniony ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2023 r. poz. 1123; otrzymał brzmienie: Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji). Uwzględniając powyższe, GITD stwierdził, że słusznie organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. Ip. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy za niewyposażenie kierowcy w wypis ww. licencji. GITD dodał, że stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2) ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich postania. Kontrola miała miejsce 4 kwietnia 2022 r., natomiast do 31 sierpnia 2022 r., jak wynika z informacji z organu licencyjnego Strona nie zgłosiła pojazdu marki [..] o nr rej. [...] do uprawnienia, a jednocześnie od dnia kontroli upłynął termin 28 dni. Uwzględniając powyższe, GITD stwierdził, że słusznie organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. i Ip. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie Strona nie wykazała podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 3 kwietnia 2024 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 25 marca 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce, 3) art. 92 a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., polegające na uznaniu, że Skarżący wykonywał przejazd pojazdem niezgłoszonym organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż w dniu kontroli 28-dniowy termin na wpis pojazdu jeszcze nie upłynął. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że materiał sprawy jest niepełny. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy kierującym pojazdem oraz Spółką by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Przede wszystkim nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie faktu, że Spółkę można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. Możliwym jest, iż kierowca wykonując usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby tak się okazało, to kierowca ponosi odpowiedzialność za zrealizowany przewóz. Skarżący podkreślił, że okoliczność, że Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz. Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie. Skarżący podkreślił, że w dniu kontroli 28-dniowego terminu na dokonanie wpisu pojazdu do licencji jeszcze nie upłynął, natomiast zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym przez sądy administracyjne, przedsiębiorca uprawniony jest do wykonywania transportu pojazdem przed dokonaniem jego zgłoszenia, w okresie 28 dni przypadających na zgłoszenie odpowiedniej zmiany. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, 4 kwietnia 2022 r. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [...]. Kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką. Pojazd był oznakowany jako taksówka i wyposażony w lampę z napisem TAXI. Kierowca okazał identyfikator kierowcy taksówki i wypis z licencji nr [...] wydany Spółce, jednak z ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego (pismo z 31 sierpnia 2022 r. nr [..]) wynika, że Skarżący na dzień kontroli 4 kwietnia 2022 r. posiadał licencje nr: [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielone przez Prezydenta m.st. Warszawy. Sporny pojazd marki T. o nr rej. [...], co prawda był zgłoszony do licencji nr [...], został ona jednak cofnięta decyzją z 29 grudnia 2021 r., która stała się ostateczna 24 marca 2022 r. W dniu kontroli zatem kierowca okazał nieważny wypis z licencji nr [...]. Powyższe ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości w sprawie, nie kwestionuje ich Skarżący, który zarzuca organom, iż nie ustaliły w sposób wyczerpujący, czy kierowca dokonywał w dniu kontroli przewozu taksówką w imieniu i na rzecz Skarżącego. W świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wśród danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie natomiast z ust. 4 tego artykułu, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji. Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł. Ponadto niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3). W świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, Sąd stwierdza, że organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówkę poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącego za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za brak zgłoszenia spornego pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji i niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącego licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżący. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wpisu pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji oraz wyposażenie kierowcy w wypis tej licencji. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego, zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy kierowcą i Skarżącym by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał przewozu osób taksówką, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Nie ulega również wątpliwości, że Skarżący podnosząc, że na zgłoszenie przedmiotowego pojazdu do posiadanej licencji miał 28 dni i w dniu kontroli drogowej termin ten nie upłynął, powinien wykazać tę okoliczność w postępowaniu administracyjnym, jest to bowiem okoliczność z której Skarżący wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne i w jego gestii pozostaje możliwość wiarygodnego wykazania tej okoliczności. Skarżący jednak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających stanowisko Skarżącego w tej kwestii. Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie. W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1300 zł. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.