VI SA/Wa 1541/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Ministra Środowiska z [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wydobywania kopaliny postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym Skarżący – Z. Z., pismem z 1 marca 2012 r. (k. 581 akt) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) zażalenie na postanowienie Sądu z 1 lutego 2012 r. (k. 570 akt), którym odrzucono zażalenie skarżącego (k. 512 akt) na postanowienie Sądu z 25 lutego 2011 r. (k. 499 akt), oddalające wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów. Wezwaniem z 12 marca 2012 r. (k. 585 akt) skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od ww. zażalenie, w terminie 7 dni, w kwocie 100 złotych. Wezwanie to skarżący odebrał 3 kwietnia 2012 r. (z.p.o. k. 589 akt). W otwartym terminie do uiszczenia ww. wpisu skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od uiszczenia wpisu od rzeczonego na wstępie zażalenia (k. 587 akt). Wobec tego referendarz sądowy dnia 27 kwietnia 2012 r. (k. 590 akt) wezwał skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni wypełnionego, urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF – dalej formularz PPF), nadając rygor pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to skarżący odebrał 22 maja 2012 r. (z.p.o. k. 592 akt). W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał żądanego formularza, ale wniósł o ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego lub adwokata, który pomógł by mu wypełnić ów druku formularza PPF, ponieważ sam nie potrafi (k. 593 akt). Wobec tego referendarz sądowy zarządzeniem z 4 lipca 2012 r. (k. 595 akt) pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to skarżący odebrał 30 lipca 2012 r. (z.p.o. k. 601 akt). Dnia 6 sierpnia 2012 r. skarżący w terminie nadał na adres Sądu sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sadowego (k. 603 akt). W uzasadnieniu podał, że nie potrafił wypełnić samodzielnie urzędowego formularza PPF, dlatego też wniósł o ustanowienie dla niego adwokata. Uznał, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania, bez udzielenia mu adwokata "stanowiło naruszenie wszystkich norm prawnych obowiązujących w RP". Sąd ponownie przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i wezwał do jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie skarżący odebrał osobiście dnia 11 września 2012 r. Jak wynika z akt wezwanie to do chwili obecnej pozostało bez odpowiedzi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przepis ten jasno wskazuje, że pomocy prawna następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem ciężar dowodu - obowiązek wykazania podanych powyżej okoliczności, spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek taki składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący został zobowiązany - najpierw przez referendarza sądowego, a po sprzeciwie przez Sąd, do wypełnienia formularza PPF i odesłania go do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pomimo wezwania nie został złożony ów formularz. Sąd stwierdza przy tym, że z treści pisma skarżącego z 29 maja 2012 r. oraz ze sprzeciwu wynika, że nie potrafił on wypełnić tego formularza i oczekuje od Sądu na ustanowienie na jego rzecz profesjonalnego pełnomocnika, który pomógłby mu wypełnić ów druk. W ocenie Sądu, okoliczność wskazywana przez skarżącego – nieumiejętność wypełnienia ww. formularza, nie usprawiedliwia jego bezczynności w złożeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Przede wszystkim zauważyć należy, iż do tej pory skarżący samodzielnie prowadził przedmiotową sprawę, tj. wniósł skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; składał liczne wnioski o wyłączenie sędziów oraz zażalenia, a co najważniejsze w sierpniu 2007 r. skarżący osobiście w całości wypełnił i złożył do Sąd urzędowy formularz PPF (k. 248 akt), nie podając wówczas, że nie potrafi go wypełnić. Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący nie jest osobą nieporadną, której brak wiedzy prawniczej uniemożliwia podejmowanie jakichkolwiek czynności w postępowaniu sądowym, a zwłaszcza, która nie potrafi wypełnić w sposób dostateczny formularza PPF. Wypełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wymaga posiadania szczególnej wiedzy, w tym wiedzy prawniczej. Wnioskodawca obowiązany jest bowiem do wskazania swoich danych osobowych, aktu, czynności lub bezczynności organu, które są przedmiotem skargi, wskazania zakresu wniosku oraz opisania stanu rodzinnego, a także podania wysokości dochodów i składników majątku. Jeżeli skarżący miał jednak trudności w zrozumieniu poleceń zawartych w formularzu, to mógł zwrócić się o pomoc w jego wypełnieniu do pracowników Wydziału Informacji Sądowej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, kierownika sekretariatu wydziału, w którym jego skarga jest rozpatrywana, ewentualnie do pracowników ośrodka pomocy społecznej, czy też członków rodziny lub innych osób. Skoro skarżący ubiegał się o przyznanie mu prawa pomocy, a przyznanie tego prawa wiązało się z koniecznością wypełnienia omawianego druk, to powinien on wykazać się należytą starannością w dokonywaniu czynności procesowych i przesłać do Sądu ten formularz uzupełniony chociażby częściowo, w takim zakresie, w jakim potrafił go wypełnić. W takim wypadku Sąd mógłby ewentualnie wezwać skarżącego w trybie art. 255 p.p.s.a. do podania dodatkowych informacji oraz nadesłania dokumentów źródłowych koniecznych do rozpoznania wniosku. Mając powyższe na uwadze oraz w związku z tym, że skarżący nie spełnił nałożonego na niego obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, Sąd orzekł o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania, czyniąc to na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 p.p.s.a.