VI SA/Wa 1543/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych i nałożenia kary pieniężnej oddala skargę F. z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca", "Fundacja") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2014 roku nr [...], którą Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej też jako "GIF") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...], który: "I. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w zakresie nakazania w drodze decyzji zaprzestania przez F. z siedzibą w W. prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w L. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w O. przy ul. [...], w G. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], za pomocą gazetki "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków" II. na podstawie art. 94a ust. 2 i 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 -3 k.p.a. stwierdził naruszenie zakazu reklamy apteki o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez F. z siedzibą w W. poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej w W. przy ul. [...] oraz jej działalności za pomocą gazetki "Folder Informacyjny. Program Pomocy Finansowej przy zakupie leków i suplementów diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu informującego o możliwości korzystania z pomocy finansowej przy zakupie leków i nakazał zaprzestanie jej prowadzenia, III. nadał decyzji w pkt II rygor natychmiastowej wykonalności, IV. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) z tytułu naruszenia zakazu reklamy aptek poprzez prowadzenie reklamy działalności aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w L. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w O. przy ul. [...] , w G. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], za pomocą gazetki "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków" . Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 i 3, art. 129 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) – dalej jako "P.f." oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej też jako k.p.a. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny pismem z dnia [...] lutego 2012 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia art. 94a P.f., polegającego na prowadzeniu reklamy aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych na terenie województwa [...] za pomocą folderu informacyjnego F. oraz umieszczenia w witrynach aptek plakatu "Program pomocy finansowej przy zakupie leków". W toku postępowania organ wezwał między innymi kierowników szeregu aptek do złożenia wyjaśnień, czy w lokalu kierowanej przez nich apteki jest rozpowszechniany Folder Informacyjny F. oraz plakat "Program pomocy finansowej przy zakupie leków". W odpowiedzi, kierownik apteki w W. poinformował, że w aptece D. przy ul. [...] dostępny jest Folder Informacyjny F. oraz znajdują się plakaty informujące o możliwości skorzystania z pomocy finansowej przy zakupie leków, którą zapewnia Fundacja. Kierownicy pozostałych aptek odpowiedzieli, że w aptekach przez nich kierowanych nie jest dostępny plakat, a personel apteki nie zajmuje się kolportażem folderu. W dniu dnia [...] czerwca 2013 roku [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W. wydał decyzję, którą: 1. umorzył postępowanie w zakresie nakazania w drodze decyzji zaprzestania przez skarżącą prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w L., W., O., G., M., M., W. i W. za pomocą gazetki "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków", 2. stwierdził naruszenie art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne przez F. z siedzibą w W. poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej D. przy ul. [...] w W. oraz jej działalności za pomocą gazetki ""Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu informującego o możliwości skorzystania z pomocy finansowej przy zakupie leków nakazując zaprzestania jej prowadzenia, 3. nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 20 000 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca wydawała "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety", plakat "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków" oraz gazetkę oznaczoną jako "Folder Informacyjny. Program Pomocy Finansowej przy zakupie leków i suplementów diety". Organ zwrócił uwagę na okoliczność, że Fundacja sama przyznała, że informuje pacjentów za pośrednictwem folderu informacyjnego, gdzie i jakie dofinansowanie pacjent może otrzymać w danym miesiącu. W ocenie organu, czytelnik ww. materiałów dowiaduje się z nich o cenie produktów (po dofinansowaniu przez Fundację), która obowiązuje we wskazanych aptekach. Tymczasem zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego informowanie w gazetkach o cenach w aptekach stanowi zabronioną reklamę apteki, gdyż dyspozycja tego przepisu wyraźnie i jednoznacznie wskazuje, że reklamy nie stanowi informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Taki zapis oznacza, że każda informacja, która nie jest informacją o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego, jest reklamą, bez znaczenia jest sposób udostępniania (rozpowszechniania) materiałów reklamowych. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego zarzucając rażące naruszenie następujących przepisów: - art. 129b w zw. z art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej za prowadzenie reklamy wskazanych w decyzji aptek za pomocą Folderu Informacyjnego Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety w sytuacji braku stwierdzenia w tym zakresie naruszenia art. 94a ust. 1 lub 1a ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz braku nakazu zaprzestania prowadzenia takiej reklamy, - art. 129b ustawy - Prawo farmaceutyczne poprzez brak rozstrzygnięcia w decyzji o karze pieniężnej pomimo stwierdzenia naruszenia przez F. art. 94 a ust. 1 u.p.f. poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w W., - niewłaściwe zastosowanie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego w sprawie, - niewłaściwe zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w sytuacji, gdy wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe, gdyż działalność w niej opisana nie była w dacie wydania decyzji prowadzona. W uzasadnieniu wskazano, że organ zebrał niepełny materiał dowodowy, który nie dawał podstawy do stwierdzenia, że strona prowadziła reklamę aptek wskazanych w sentencji decyzji. Ponadto, organ nie był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej przy jednoczesnym umorzeniu postępowania w przedmiocie nakazania prowadzenia reklamy ośmiu aptek. Co więcej, organ zaniechał ukarania strony pomimo, że nakazał zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki zlokalizowanej w W.. Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że art. 94 a ust. 1 P.f. wprowadza całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych. Podmioty prowadzące działalność handlową prezentują swoją ofertę poprzez wydawanie katalogów, gazetek w których umieszczane są adresy poszczególnych placówek, w których można nabyć prezentowane w gazetce towary. Kwestionowana gazetka nie odbiega w formie od tego modelu i tak jest postrzegana przez przeciętnego konsumenta. Informacja dotycząca dofinansowania zakupu produktów leczniczych i suplementów diety jest niczym innym jak ofertą rabatową i ma na celu zachęcenie konsumentów do skorzystania z usług aptek, w których dostępna jest oferta. Zdaniem organu, powyżej opisany "Folder" jest zatem reklamą aptek, których adresy zostały umieszczone na ostatniej stronie, a działania strony, które polegają na dofinansowaniu osobom najuboższym zakupu leków ma jedynie na celu obejście ustawowego zakazu reklamy aptek. Dofinansowanie obowiązuje jedynie w aptekach działających pod nazwą [...] - czyli taką samą jak nazwa Fundacji, co w ocenie organu odwoławczego, ma na celu spowodowanie u konsumentów skojarzenia treści folderu [...] z ofertą handlową aptek, działających pod nazwą [...] i zachęcenie ich do skorzystania z usług tych aptek. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że dofinansowanie ma na celu niesienie pomocy najuboższym, gdyż oferta obniżenia ceny jest skierowana do wszystkich pacjentów apteki, zarówno ubogich jak i zamożnych. Jego zdaniem działania Fundacji polegające na informowaniu o obowiązującej ofercie dofinansowania do zakupu leków i suplementów diety należy uznać za prowadzenie reklamy aptek wymienionych w folderze. Za działania reklamowe należy również uznać wywieszanie w witrynie apteki plakatu, informującego o możliwości nabycia leków i suplementów diety po obniżonych cenach, określanych jako dofinansowanie. Główny Inspektor Farmaceutyczny za niezasadny uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 129 b w zw. z art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, poprzez nałożenie kary pieniężnej przy jednoczesnym braku nakazaniu zaprzestania prowadzenia reklamy. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 94a ust. 3 P.f. w razie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy, wojewódzki inspektor farmaceutyczny nakazuje w drodze decyzji zaprzestanie jej prowadzenia. W treści zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, że strona dopuściła się naruszenia zakazu reklamy aptek, jednakże z uwagi na fakt, że zaprzestała jej prowadzenia co do części aptek, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też zasadnym było jego umorzenie na podstawie art. 105 §1 k.p.a. w tej części w zakresie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy. Niemniej w toku postępowania takie działanie stwierdzono, bowiem strona za pomocą Folderu Informacyjnego F. Program Pomocy Finansowej przy Zakupie Leków oraz plakatu informującego o możliwości skorzystania z dofinansowania, wywieszonego w witrynach apteki prowadziła reklamę aptek wymienionych w folderach. Ponadto organ ustalił w trakcie postępowania, że nadal jest prowadzona reklama apteki zlokalizowanej w W., dlatego zasadnym było nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy tej apteki. Organ odwoławczy wskazał, że nakładając na stronę karę pieniężną organ pierwszej instancji wskazał, że została ona nałożona za prowadzenie reklamy wszystkich 9 aptek wymienionych w sentencji decyzji, również apteki zlokalizowanej w W. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem o braku materiału dowodowego potwierdzającego prowadzenie reklamy, gdyż organ I instancji zgromadził kilka wydań gazetki zawierającej ofertę aptek [...]. Ponadto w materiale dowodowym znajduje się "Umowa pośrednictwa w zakresie usług świadczonych przez F.". Z treści umowy niezbicie wynika, że oferta na dofinansowanie zakupów obowiązuje jedynie w aptekach sieci [...] (§2 pkt 4 umowy). Z treści pisma z dnia [...] marca 2012 r. przesłanego przez stronę do Ministerstwa Zdrowia wynika również, że Fundacja informuje o obniżonych cenach towarów sprzedawanych w aptekach [...] za pomocą Folderu Informacyjnego. Odnosząc się do wysokości nałożonej kary pieniężnej Główny Inspektor Farmaceutyczny uznał jej wysokość za adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Zgodnie z art. 129b ust. 2 P.f. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny ustalając wysokość kary winien brać pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. W niniejszej sprawie stwierdzono prowadzenie przez stronę reklamy dziewięciu aptek zlokalizowanych na terenie województwa [...], co najmniej od 1 marca 2012 r. do końca lutego 2013r. Stwierdził, że podwyższenie kary uzasadnia fakt, że strona dopuściła się uprzednio naruszenia art. 94a ust. 1 P.f., co zostało stwierdzone w decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2013 r. Ocenił, że strona już po wydaniu decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nakazującej zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki z rygorem natychmiastowej wykonalności nadal prowadziła reklamę, co świadczy o lekceważeniu przez nią zarówno obowiązujących przepisów prawa jak i wydanych wobec niej decyzji administracyjnych. W świetle powyższego Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że uzasadniona jest wysokość nałożonej na stronę kary pieniężnej w kwocie 20 000 zł. Na powyższą decyzję Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: - rażące naruszenie art. 129b w zw. z art. 94a Prawa farmaceutycznego poprzez nałożenie na F. kary za prowadzenie reklamy w stosunku do aptek, co do których organ nie stwierdził naruszenia przepisu art. 94a Prawa farmaceutycznego, braku nakazu zaprzestania prowadzenia takiej reklamy, ewentualnie braku umorzenia w tym zakresie postępowania; - niewłaściwe zastosowanie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego materiału dowodowego w sprawie; - niewłaściwe zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania odnośnie apteki w W. w sytuacji, gdy wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe, gdyż działalność w niej opisana nie była w dacie wydania decyzji prowadzona; - błędną wykładnię art. 94 a § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że reklamą aptek jest jakakolwiek zachęta do zakupu produktów leczniczych, a także niezasadne przyjęcie, że orzecznictwo sądów administracyjnych definiujące zakaz reklamy aptek na gruncie poprzedniego brzmienia art. 94 a § 1 Prawa farmaceutycznego definiuje również pojęcie reklamy aptek w obecnym stanie prawnym; - błędną wykładnię art. 94a § 1 Prawa farmaceutycznego poprzez brak uwzględnienia w procesie interpretacji tego przepisu reguł konstytucyjnych i wspólnotowych, które nakazują uważać za reklamę na gruncie art. 94 a § 1 Prawa farmaceutycznego wyłącznie reklamę sensu stricte; - błędną wykładnię art. 94a § 1 Prawa farmaceutycznego poprzez przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy - folder F. stanowi reklamę apteki w świetle w/w przepisu; - niewłaściwe zastosowanie art. 129b ust. 2 Prawa farmaceutycznego poprzez użycie błędnych przesłanek przy miarkowaniu kary. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, a nadto rozpatrzenie skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie jej w całości. W pierwszej kolejności skarżąca zwróciła uwagę na różnice w działaniach objętych przez organ jedną kwalifikacją, pomimo, że nie są to te same działalności, gdyż po pierwsze inaczej się nazywają. Po wtóre organ umieścił je w różnych punktach sentencji decyzji. Tym samym odmawiając jednego zbiorczego rozstrzygnięcia, organ nadał ww. aktywnościom przymiot samodzielnych i autonomicznych. Co najważniejsze w uzasadnieniu decyzji I Instancji, organ sam wyraźnie wskazuje, że są to rozbieżne aktywności. Stąd też, zaskarżoną decyzją F. została ukarana za działania, co do których brak jest jakiegokolwiek pozytywnego, bądź negatywnego rozstrzygnięcia. Natomiast za przypisane działania F. ukarana nie została. Już chociażby z tych powodów decyzja nie może się ostać. Stan faktyczny, zdaniem skarżącej, winien zostać oparty o materiał dowodowy, który pozwoli przypisać F. zarzucaną działalność trwającą co najmniej od 1 marca 2012 roku do końca lutego 2013 roku. Ustalenie stanu faktycznego nie może mieć charakteru hipotetycznego. Ramy czasowe winny być określone precyzyjnie. Organ posłużył się tymczasem jakimś zupełnie nieuprawionym domniemaniem, niejako automatycznie przypisując skarżącej zabronioną działalność w całym okresie trwania postępowania i we wszystkich aptekach w województwie. Zdaniem skarżącej niniejsze postępowanie charakteryzuje brak dowodów. I tak chociażby pismo z 19 marca 2012 roku skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w R., w którym strona sama przyznała, że "o swej działalności informuje pacjentów za pośrednictwem Folderu Informacyjnego, który wskazuje, gdzie i jakie dofinansowanie pacjent może otrzymać w danym miesiącu". Dotyczyło konkretnego postępowania, a w szczególności apteki w S. Informacja udzielona więc tamtym pismem dotyczyła tylko jednej placówki i tylko okresu do 19 marca 2012 roku. Nie można więc, niejako automatycznie, rozszerzać tezy tego pisma (dotyczącego jednej Apteki i okresu ledwie 19 dni przedmiotowego postępowania) na okres 16 miesięcy i 9 Aptek położonych w innym województwie. Jeżeli nawet coś jest wykonywane przez 19 dni w jednej Aptece to nie znaczy, że działalność ta jest także wykonywana w innym czasie i miejscu. Co więcej, z materiału dowodowego nie wynika, że jest to ta sama działalność. Odnosząc się do dokumentacji fotograficznej apteki w L., obrazuje ona jedynie stan faktyczny na dzień jej sporządzenia. Organ nie ustalił, czy zobrazowane "aktywności" były dziełem F., w szczególności czy były dokonane w oparciu o jakąś współpracę. Nie można bowiem wykluczyć, że był to zwykły eksces przedsiębiorcy prowadzącego aptekę, lub działanie podjęte bez zgody i wiedzy F. Organ nie ustalił nadto, że wszystkie działalności były permanentnie prowadzone w całym województwie, przez cały okres objęty decyzją. Również mechanizm działania F. nie jest — na gruncie przedmiotowego postępowania — zdefiniowany. Nie wiadomo nawet jak i po co działa F.. Czy dopłaty są rzeczywiście udzielane i w jakiej wysokości — co czyni stan faktyczny niepełnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy organ administracji prawidłowo ustalił i ocenił zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy uznając, że F. z siedzibą w W. naruszyła zakaz reklamy aptek, określony w art. 94a ust. 1 P.f. poprzez to, że prowadziła - za pomocą Folderu Informacyjnego F. Program Pomocy Finansowej przy Zakupie Leków - reklamę aptek sieci [...] - wymienionych w folderach oraz za pomocą plakatu, wywieszanego w witrynach aptek, informującego o możliwości skorzystania z dofinansowania. Podstawa materialnoprawna odpowiedzialności skarżącej, wskazana w zaskarżonej decyzji, oparta jest o art. 94a ust. 1 P.f. Ustawodawca określił w nim wprost, że "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego." Innymi słowy, zakaz skierowany jest do wszystkich, a jedyne wyłączenie dotyczy informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Należy wskazać, że przepis w tej formie zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy działalności aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Z zakresu pojęcia reklamy apteki wyłączono jedynie informację o lokalizacji i godzinach pracy apteki. Powyższe zmiany uzasadniano koniecznością zwiększenia ochrony pacjentów oraz finansów publicznych przed negatywnymi skutkami reklamy aptek, wskazując, że "cele przedsiębiorców prowadzących apteki, w tym dążenie do maksymalizacji zysku, muszą być podporządkowane wymogom wynikającym z konieczności ochrony zdrowia pacjentów" (uzasadnienie do projektu w/w nowelizacji, druk sejmowy VI.3491). Podmioty prowadzące apteki, farmaceuci prowadzący apteki, jako osoby wykonujące zawód zaufania publicznego, zostali objęci ustawowym zakazem reklamy działalności apteki, podobnie jak inni wykonujący wolne zawody zaufania publicznego: lekarze, adwokaci, radcy prawni, przy czym zakaz skierowany jest do wszystkich. Należy dodać, że już na tle wcześniejszego, mniej restryktywnego, unormowania art. 94a ust. 1 p.f. (Zabroniona jest reklama działalności aptek lub punktów aptecznych skierowana do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach) w orzecznictwie wyrażano stanowisko, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10). Na tym gruncie pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., w sprawie sygn. akt II CSK 289/07 (LEX nr 341805) wyjaśniając, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. (...) Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany". Podobne stanowisko wyraża także doktryna, np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki.", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3. Stanowiska te dotyczą wcześniejszego, mniej restryktywnego brzmienia art. 94a P.f., zatem tym bardziej pozostają aktualne na gruncie nowej regulacji zawartej w art. 94a ustawy – Prawo farmaceutyczne przewidującej, jak wyżej wskazano, całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, za jednym wyjątkiem, że nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Oznacza to, że zakaz z art. 94a P.F. został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności. Oznacza to, wbrew zarzutom skargi, że nie można zarzucić organowi błędnej wykładni art. 94a ust. 1 P.f. W aktualnym, na gruncie niniejszej sprawy, stanie prawnym ustawodawca – jak i poprzednio - także nie zawarł definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczynił w art. 52 ust. 1 Prawa farmaceutycznego – w zakresie reklamy produktu leczniczego. Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych, za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (vide Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003). Oznacza to, że także na gruncie niniejszej sprawy reklamą apteki może być także każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Objęcie zakazem "każdego działania" wyłącza z tej dyspozycji tylko jeden stan faktyczny, określony w zdaniu 2 art. 94a ust.1 Prawa farmaceutycznego – kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że F. z siedzibą w W. naruszała zakaz reklamy aptek, określony w art. 94a ust. 1 P.f. poprzez to, że wydawała gazetkę "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" (tzw. "Program") oraz plakat "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków". Czytający te materiały uzyskiwał w nich informację, gdzie i jakie "dofinansowanie" w aptekach sieci [...] pacjent może otrzymać w danym miesiącu. Fundacja sama potwierdziła, że informuje pacjentów za pośrednictwem folderu informacyjnego, gdzie (czyli w aptekach sieci [...]) i jakie dofinansowanie (przez F.) pacjent może otrzymać w danym miesiącu. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że w konsekwencji powyższego osoba czytająca powyższe materiały dowiaduje się z nich de facto o obniżonej cenie produktów sprzedawanych przez wskazane apteki sieci [...] (po "dofinansowaniu" przez F.). Nie budzi zatem zastrzeżeń ocena, że taka forma reklamy działalności aptek sieci [...] – poprzez ich "dofinansowanie" przez skarżącą - zachęcała klientów do skorzystania z usług aptek wymienionych w folderze i plakacie. Powyższe działanie oznacza, że skarżąca nie stosuje się do zakazu, o którym mowa w art. 94a P.f. - skierowanego do wszystkich, zatem także do skarżącej jako Fundacji. Bez względu na to jakie cele statutowe realizuje, obowiązana jest do respektowania obowiązujących norm prawa. Tymczasem prowadząc działalność prezentującą swoją ofertę poprzez wydawanie katalogów, gazetek w których umieszczane są adresy poszczególnych aptek sieci [...], w których można nabyć prezentowane w gazetce towary, zachęca klientów do skorzystania z usług tych aptek dlatego, że "dofinansuje" im zakupione tam towary. W ocenie Sądu, informacja dotycząca "dofinansowania" przez skarżącą zakupu produktów leczniczych i suplementów diety sprowadza się de facto do przekazu o ofercie rabatowej i ma na celu zachęcenie konsumentów do skorzystania z usług aptek, w których dostępna jest oferta Fundacji. Należy zgodzić się z organem, że powyżej opisany "Folder" jest reklamą wymienionych w nim aptek, których adresy zostały umieszczone na jego ostatniej stronie. Należy zaznaczyć, że oferta "dofinansowania" przez Fundację skierowana jest do wszystkich klientów, którzy dokonają zakupu wyłącznie w tych aptekach. Potwierdza to § 2 pkt 4 Umowy pośrednictwa z 1 stycznia 2012r., z której wynika "pomoc finansowa" wyłącznie dla klientów aptek sieci [...], bowiem zeceniobiorcy działają poprzez apteki tej sieci. Zatem mija się z prawdą twierdzenie skarżącej w piśmie jej pełnomocnika z 19 marca 2012r., że Program otwarty jest dla innych aptek i na to pismo powołuje się także w piśmie z 10 maja 2012r. (do którego dołączono Umowę pośrednictwa). W ocenie Sądu, twierdzenie skarżącej, że jej działania polegają na dofinansowaniu zakupu leków osobom najuboższym, zostało prawidłowo przez organ ocenione jako mające na celu obejście ustawowego zakazu reklamy aptek. Poza sporem jest bowiem, że oferta obniżenia ceny skierowana jest do wszystkich pacjentów apteki, zarówno ubogich jak i zamożnych. Logiczna jest także uwaga organu, że skoro owo "dofinansowanie" obowiązywało jedynie w aptekach działających pod nazwą [...] - czyli taką samą jak nazwa Fundacji, niewątpliwie ma to na celu spowodowanie u konsumentów skojarzenia treści folderu F. z ofertą handlową aptek, działających pod nazwą [...], a w konsekwencji zachęcenie do skorzystania z usług tych aptek. Zdaniem Sądu, stwierdzone w toku postępowania administracyjnego działania Fundacji, polegające na informowaniu o obowiązującej ofercie dofinansowania do zakupu leków i suplementów diety należy uznać za prowadzenie reklamy aptek wymienionych w folderze. Za działania reklamowe należy również uznać wywieszanie w witrynie apteki plakatu, informującego o możliwości nabycia leków i suplementów diety po obniżonych cenach, określanych jako dofinansowanie. Wbrew zarzutom skarżącej, niesłuszny jest jej zarzut naruszenia przez organ art. 129 b w zw. z art. 94a P.f., poprzez nałożenie kary pieniężnej przy jednoczesnym braku nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy. Art. 94a ust. 3 P.f. w razie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy obliguje wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego do nakazania w drodze decyzji zaprzestania jej prowadzenia. Organ I instancji stwierdził naruszenie zakazu reklamy przez skarżącą w aptekach wymienionych w pkt 1, po czym – w toku prowadzenia postępowania w tej sprawie ustalił, że strona zaprzestała tego działania co do części aptek. W tej sytuacji prawidłowo stwierdził fakt naruszenia zakazu reklamy aptek, ale z uwagi na zaprzestanie co do części aptek, postępowanie w zakresie - "nakazania w drodze decyzji zaprzestania" - stało się bezprzedmiotowe. Z tego względu prawidłowe było umorzenie w tej części postępowania na podstawie art. 105 §1 k.p.a. Jednakże już sam fakt ustalenia, że w toku postępowania takie działanie miało miejsce, bowiem strona za pomocą Folderu Informacyjnego F. "Program Pomocy Finansowej przy Zakupie Leków" oraz plakatu informującego o możliwości skorzystania z dofinansowania, wywieszonego w witrynach apteki - prowadziła reklamę aptek wymienionych w folderach, uzasadniał uwzglednienie tej okoliczności przy nałozeniu kary pieniężnej. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił w trakcie postępowania i ocenił, że nadal jest prowadzona reklama apteki zlokalizowanej w W., dlatego zasadnym było nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy tej apteki. W konsekwencji nie budzi zastrzeżeń Sądu działanie organu odwoławczego, który zaaprobował nałożenie przez organ I instancji na stronę kary pieniężnej za prowadzenie reklamy wszystkich 9 aptek wymienionych w sentencji pkt III decyzji, w tym również apteki zlokalizowanej w W.. Wbrew zarzutom skarżącego organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, bowiem prowadzenie reklamy aptek zostało udowodnione poprzez zgromadzenie przez organ I instancji kilku wydań gazetki zawierającej ofertę aptek [...] i "Umowy pośrednictwa w zakresie usług świadczonych przez F." z dnia 1.01. 2012r. Jak wyżej wskazano, treść ww. umowy potwierdza, że oferta na dofinansowanie zakupów obowiązuje jedynie w aptekach sieci [...] (§2 pkt 4 umowy). Nadto z treści pisma z dnia 9 marca 2012 r. przesłanego przez stronę do Ministerstwa Zdrowia wynika również, że Fundacja informuje o obniżonych cenach towarów sprzedawanych w aptekach [...] za pomocą Folderu Informacyjnego. Jest to pismo przyznające de facto prowadzenie Programu i informowanie o nim za pośrednictwam folderu, gdzie i jakie dofinansowanie może pacjent otrzymać – poprzez wykaz aptek w folderze. Twierdzenie skarżącej, że informacja udzielona Ministerstwu dotyczyła innego postępowania i innej apteki nie jest wiarygodne, bowiem stosowany przez skarżącą mechanizm działania, co wynika z treści rozpowszechnianych materiałów, jest tożsamy z tym, który ma miejsce w niniejszej sprawie. Materiały reklamujące "dofinansowanie" w wymienionych w folderze aptekach sygnowane są w wielu miejscach nazwą skarżącej. Pacjenci wyjmuja foldery reklamowe ze skrzynek listowych. Sąd nie podziela także zarzutów skarzącej dotyczących wysokości nałożonej kary pieniężnej. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, prawidłowa jest ocena organu odwoławczego, że kwota 20 000 zł jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa w zakresie naruszenia zakazu reklamy 9 aptek wymienionych w sentencji pkt III decyzji. Należy uznać, że kara w tej wysokości nie jest znaczna, wobec możliwości jakie daje art. 129b ust. 1 P.f. W świetle tej normy karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu wyczerpywał zatem dostatecznie dyspozycję tej normy i została ona prawidłowo zastosowana. Należy bowiem wskazać, że stosownie do art. 129b ust. 2 P.f. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny ustalając wysokość kary winien brać pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. W ocenie Sądu, organ zatem prawidłowo, co do stopnia, okresu i okoliczności naruszenia ustalił i ocenił, że prowadzona przez stronę reklama dziewięciu aptek zlokalizowanych na terenie województwa [...] miała miejsce co najmniej od 1 marca 2012 r. do końca lutego 2013r. i polegała na naruszeniu "zakazu reklamy aptek poprzez prowadzenie reklamy działalności aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w L. przy ul. [...], w W. przy ul. [...] , w W. przy ul. [...], w O. przy ul. [...] , w G. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], za pomocą gazetki "Folder Informacyjny F. Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków i Suplementów Diety" oraz umieszczonego w witrynach apteki plakatu "Program Pomocy Finansowej Przy Zakupie Leków". Stwierdził ponadto, jako okolicznośc dodatkowo obciążajacą, że strona dopuściła się już uprzednio naruszenia art. 94a ust. 1 P.f. Powołał sie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2013 r. W tych okolicznościach, kolejne naruszenie zakazu reklamy aptek i jego zakres, obejmujące aż 9 aptek stanowiło, zgodnie z art. 129b ust. 2 P.f., przesłankę ustawową do podwyższenia kary. W ocenie Sądu, kara w wysokości 20 000 zł nie tylko jest karą adekwatną, ale i niewygórowaną, bowiem nie przekracza nawet połowy wysokości zagrożenia (50.000 złotych). Skarżąca już po wydaniu decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego nakazującej zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki - z rygorem natychmiastowej wykonalności - nadal prowadziła reklamę, co świadczy, jak trafnie ocenił organ, o lekceważeniu przez nią zarówno obowiązujących przepisów prawa jak i wydanych wobec niej decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu, nie ma racji skarżąca, że organ był zobowiązany do dokładnego ustalenia czasookresu prowadzenia zakazanej reklamy. Czasokres trwania działalności reklamującej apteki może mieć wyłącznie wpływ na podwyższenie bądź złagodzenie wysokości kary, a nie na fakt podważenia poczynionych prawidłowo ustaleń, co do samego faktu naruszenia przez skarżącą ustawowego zakazu reklamy. Należy zauważyć, że skarżąca, kwestionując co do zasady swoją odpowiedzialność, nie dowodziła nawet zaprzestania prowadzenia reklamy działalności apteki [...], a jej twierdzenia w tym zakresie były gołosłowne. Organ dał wiarę pismom złożonym przez kierowników aptek, nie sprawdzając ich wiarygodności. Natomiast sposób prowadzenia postępowania, ustalenia własne organu, żądania nadesłania dokumentów przez stronę, oznaczają tylko tyle, że na ich podstawie i na podstawie całokształtu działania strony – została dokonana prawidłowa ocena materiału dowodowego w ramach art. 80 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że kierownicy wymienionych w decyzji aptek byli dwukrotnie wzywani przez organ do wyjaśnienia, czy na terenie apteki jest rozpowszechniany "Folder informacyjny" i oprócz kierownika apteki z W. – nie odpowiedzieli na logicznie sformułowane pytanie. Oprócz kierownika apteki z G. – pozostali nadesłali identycznie brzmiące pisma unikające wprost odpowiedzi na pytanie organu. Zdaniem Sądu, nieporozumieniem jest twierdzenie – w świetle możliwości jakie daje ocena dowodów w ich całokształcie i przy uwzględnieniu materialnej podstawy odpowiedzialności, że organ musi mieć materialne dowody na każdy dzień prowadzenia przez stronę zakazanej działalności. Należy przypomnieć, że organ I instancji w toku postępowania zebrał szereg folderów reklamowych F. i na tej podstawie ustalił, że są one wydawane cyklicznie. Oznacza to, że organy prawidłowo ustaliły na podstawie zebranego materiału dowodowego cykliczność ukazywania się folderu, co w konsekwencji stanowi o niejednorazowym jej prowadzeniu. “Dofinansowanie" pacjentów – tj. praktycznie wszystkich klientów, którzy skorzystają z oferty Programu – to nic innego jak reklama sprzedaży leków i produktów – wskutek “dofinansowania" dostępnych w wymienionych w nim aptekach [...] po niższych cenach niż w innych aptekach. Oznacza to, że statutowe działanie samej F. polegające na dofinansowaniu pacjentów odnosi się tylko do klientów sieci aptek [...], a nie do innych aptek. Nie można jednak zaaprobować za skarżącym, że był to zwykły eksces przedsiębiorcy prowadzącego aptekę, lub działanie podjęte bez zgody i wiedzy F.. W konsekwencji rozpowszechniane publicznie informacje o Programie stanowią formę feklamy działalności tej apteki, w której był prowadzony: w L. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w O. przy ul. [...], w G. przy ul. [...] [...], w M. przy ul. [...], w M. przy ul. [...], w W. przy ul. [...], w W. przy ul. [...]. W praktyce oznacza to zachęcanie, przyciaganie klientów do nabywania w tych aptekach leków i produktów farmaceutycznych (suplementów diety) po atrakcyjnych, obniżonych (poprzez “dofinansowanie") cenach. Wbrew zarzutom skarżącej, Sąd na gruncie niniejszej sprawy nie ocenia celów statutowych i działania Fundacji. Ocenia mechanizm i rzeczywisty skutek działania “Programu Pomocy Finansowej przy zakupie leków i suplementów diety", który propaguje określoną sieć aptek [...], gdzie każdy klient jest “dofinansowywany" przy zakupie leków i suplementów diety, o ile skorzysta z jej usług. Taka działalność – propagowana w ulotkach reklamowych, które są rozpowszechniane wśród mieszkańców wymienionych miekscowości – reklamuje wskazane w nim apteki i de facto zmierza do obejścia przepisu art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, stanowiącego o bezwzględnym zakazie reklamy aptek i ich działalności. Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia przepisów postępowania: art. 7 w zw. z art. 71 § 1 oraz art. 105 k.p.a., a tym bardziej normy prawa materialnego art. 94 a § 1 P.f. poprzez jej błędną wykładnię, co zarzuca skarżąca. Nie można organowi odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Podniesione w skardze normy prawa nie zostały zatem naruszone. Organy administracji (I i II instancji) obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa, a podejmując rozstrzygnięcie prawidłowo zastosowały właściwie przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie chodzi bowiem ani o wolę Fundacji ani rzeczywistą pomoc pacjentom, ale o prowadzenie działalności reklamującej apteki [...] wśród klientów, do których dostarczana jest gazetka reklamowa. Sąd podziela zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, że przedmiotowy Program jest jedną z form reklamy. Informacja o nim rozpowszechniana w gazetce sklepu [...] skierowana jest do wszystkich konsumentów, służy do ich przyciągnięcia, zachęcenia zakupu leków w konkretnej aptece, doprowadzenia do wzrostu jej sprzedaży. Stanowi narzędzie jej promocji. Co więcej, poprzez ofertę "Program Pomocy Finansowej przy zakupie leków i suplementów diety" sugeruje pomoc dla gorzej sytuowanych osób. Tymczasem, owa "pomoc finansowa" skierowana jest do wszystkich bez ograniczeń, czyli stanowi informację o niższych cenach leków w tej konkretnej aptece. Program taki zapewnia zatem nie tylko podniesienie sprzedaży, ale i często osłabienie pozycji konkurencji, która o "dofinansowaniu" nie informuje. Tym samym tworzy bezpłatną reklamę, gdyż przyciąga klientów do konkretnej apteki zachęcając ich w ten sposób do nabywania produktów leczniczych. Oferowany program poprzez zachętę do kupna produktów we wskazanych poprzez Internet aptekach ma na celu zwiększenie obrotów uczestniczących w nim aptek. Jednocześnie posiada również walor informacyjny. Adres apteki prowadzonej przez skarżącą, udostępniony jest w Internecie. Nie budzi zatem wątpliwości Sadu, że organ ocenił prawidłowo, że skarżąca przystąpiła do Programu w celu komercyjnym - zwiększającym sprzedaż. Oznacza to, że aprobata dla dopuszczenia organizowania takiego programu poprzez wskazywanie apteki, która bierze w nim udział, byłaby w ocenie Sądu, ominięciem zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 pf. Sąd nie dopatrzył się zatem nieprawidłowości w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.