VI SA/Wa 1545/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej sportowej centralnego zapłonu oddala skargę D.D. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej sportowej centralnego zapłonu. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. wydaną na podstawie art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) Komendant Policji zezwolił D. D. na posiadanie broni sportowej palnej w związku z jego przynależnością do klubu sportowego oraz czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego. W oparciu o to zezwolenie D. D. nabył jedną jednostkę broni sportowej tj. pistolet CZ 122 seria A nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2008 r. do Komendy Policji wpłynął wniosek D. D. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni sportowej palnej centralnego zapłonu, w związku ze zbyciem przez stronę dotychczas posiadanej broni palnej sportowej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanym na podstawie art. 219 i art. 268a k.p.a. Komendant Policji odmówił wydania D. D. zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej sportowej centralnego zapłonu. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w związku z wejściem w życie z dniem 20 marca 2000 r. nowej ustawy z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń wydane na podstawie dotychczasowej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., o broni, amunicji i materiałach wybuchowych zachowały swą ważność w zakresie broni już posiadanej. W związku z tym, że w dniu wejścia w życie nowej ustawy D. D. posiadał pistolet sportowy marki CZ 122, kal. 5,6 mm nr A [...], zachował prawo do posiadania jednej sztuki broni palnej sportowej bocznego zapłonu (pistolet lub rewolwer). Zdaniem organu w ramach posiadanego przez stronę zezwolenia nie jest możliwe wydanie zaświadczenia do nabycia innej broni, niż broń krótka bocznego zapłonu. W zażaleniu na to postanowienie wniesionym do Komendanta Głównego Policji D. D. zarzucił, iż organ I instancji naruszył art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 217 k.p.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, iż w art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która uchyliła ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, ustawodawca zagwarantował zachowanie ważności pozwoleń na broń oraz legitymacji noszących nazwę "pozwolenie na broń" wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Tym samym jego uprawnienie przyznane na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy zostało zachowane, co oznacza, że nadal ma uprawnienie do posiadania broni sportowej palnej. Pod pojęciem broni sportowej należy natomiast rozumieć zarówno broń bocznego zapłonu, jak i broń centralnego zapłonu. W jego ocenie organ I instancji samowolnie ograniczył przyznane mu decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. uprawnienie uznając, iż po zbyciu dotychczas posiadanego pistoletu sportowego może nabyć jedynie inną broń krótką bocznego zapłonu. Według skarżącego stanowisko to nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, należy je uznać za bezprawną i nielogiczną interpretację art. 52 ustawy o broni i amunicji. Rozpoznając powyższe zażalenie, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Policji. Przytaczając stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, iż pod rządami ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych skarżący uzyskał pozwolenie na broń i w jego ramach zakupił jeden egzemplarz broni. Ówcześnie obowiązujące przepisy nie obligowały organów Policji do określenia rodzaju broni, której dotyczyło pozwolenie. Stąd też wydana stronie w 1999 r. decyzja przyznała jej prawo do posiadania broni sportowej bez konkretyzacji jej rodzaju. Z dokumentów znajdujących się w aktach wynika jednak, że w dacie wydania tej decyzji D. D. nie miał uprawnień do strzelania z broni centralnego zapłonu, a tym samym oczywistym jest, iż mógł uzyskać pozwolenie wyłącznie na broń bocznego zapłonu. Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zobowiązuje natomiast organy Policji do konkretyzowania decyzji przyznających pozwolenie na broń poprzez określenie w nich celu, w jakim zostało wydane pozwolenie, rodzaju broni oraz liczby jej egzemplarzy. Ponadto przepisy wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń określają, na jakie rodzaje broni można uzyskać pozwolenie do celów sportowych. Z tego względu nie jest możliwe wydanie osobie posiadającej pozwolenie na broń bocznego zapłonu, zaświadczenia uprawniającego ją do zakupu broni centralnego zapłonu, czy też strzelby śrutowej. Dokonując - na podstawie orzecznictwa NSA - interpretacji art. 52 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji organ odwoławczy stwierdził, iż pozwolenia wydane przez organy Policji na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów są ważne i uprawniają do posiadania broni do celów w nich określonych, jednakże dotyczy to tylko rodzajów broni i ich ilości według stanu na dzień wejścia w życie ustawy z 1999 r. Konsekwencją powyższego jest konieczność rozpatrywania uprawnień strony do kolejnych egzemplarzy broni bądź jej rodzaju na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących. Oznacza to, że skarżący będą posiadaczem jednego egzemplarza broni sportowej bocznego zapłonu, po dokonaniu sprzedaży tego egzemplarza, może otrzymać zaświadczenie wyłącznie na zakup broni tego samego rodzaju. Wydanie takiego zaświadczenia nie ingeruje bowiem w zakres decyzji wydanej pod rządami ustawy z 1961 r. i nie stoi w sprzeczności z nową ustawą z 1999 r. o broni i amunicji. W skardze na to postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego D. D. zarzucił organowi naruszenie: 1). art. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 6, poz. 35 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549) – poprzez imputowanie w tym artykule istnienia innej definicji broni sportowej niż wskazano w tym ustępie; 2). § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalenia wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji (Dz. u. Nr 76, poz. 452 ze zm.) – poprzez rozszerzenie opisu broni sportowej na broń centralnego zapłonu i broń bocznego zapłonu, nieznanych ustawie z dnia 31 stycznia 1961 r. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, iż ustawa z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nie przewiduje innej definicji broni palnej sportowej, jak tylko "broń palną sportową". Również przepisy wykonawcze do tej ustawy , w tym § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalenia wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji nie przewidują szerszej klasyfikacji broni palnej sportowej, ograniczając się do terminu "broń palna sportowa". Dlatego też usiłowanie zarówno organu I, jak II instancji, zmierzające do określenia, że dotychczas posiadane pozwolenie na broń sportową dotyczy jedynie "broni sportowej bocznego zapłonu", jest w ocenie pełnomocnika skarżącego, nieuzasadnionym zawężaniem dyspozycji cytowanych wyżej przepisów. Według niego w obszarze pojęciowym dotychczasowego pozwolenia na broń skarżącego mieści się również nowa kolejna cecha broni sportowej palnej, tj. broń sportowa palna centralnego zapłonu. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie naruszają prawa. D. D. uzyskał pozwolenie na broń sportową palną w grudniu 1999 r., pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. W decyzji tej, zgodnie ze stanem prawnym wynikającym z tej ustawy i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, nie określono liczby egzemplarzy broni tylko w sposób ogólny jej rodzaj "broń sportowa". Skarżący we wniosku z dnia 19 listopada 1999 r. sprecyzował jednak, że chce uzyskać pozwolenie na broń sportową palną krótką (kaliber 0.22 LR). W dacie składania wniosku skarżący posiadał licencję B na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych (z wyłączeniem strzelań z broni centralnego zapłonu), a Związkowy Klub Strzelecki przy ul. M. [...] w W., którego był członkiem posiadał licencję uprawniająca do udziału we współzawodnictwie sportowym w strzelectwie sportowym w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych (z wyłączeniem strzelań z broni centralnego zapłonu). Podstawą do nabycia przez skarżącego konkretnego egzemplarza broni było, stosownie do obowiązującej wówczas praktyki wydawane przez organ, który udzielił pozwolenia na broń, zaświadczenie o uzyskaniu pozwolenia na broń, w oparciu o które skarżący nabył jedną jednostkę broni sportowej tj. pistolet CZ 122 seria A nr [...]. W kwietniu 2008 r., gdy skarżący wystąpił do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie (na podstawie posiadanego pozwolenia na broń) zaświadczenia uprawniającego go do nabycia broni palnej sportowej centralnego zapłonu, w związku ze zbyciem dotychczas posiadanej broni palnej sportowej, obowiązywał nowy stan prawny tj. ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. W przepisach przejściowych tej ustawy, która uchyliła poprzednią ustawę z 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenie na broń" wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Podmioty, które otrzymały pozwolenia na broń pod rządami ustawy z 1961 r. zachowały więc prawo do legalnego posługiwania się bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi do czasu wejścia w życie nowej ustawy przepisami. Przepis art. 52 ustawy o broni i amunicji nie upoważnił jednak tych podmiotów do wykorzystywania uzyskanych na podstawie ustawy z 1961 r. pozwoleń na broń, do nabywania kolejnych egzemplarzy broni, czy też innego rodzaju broni niż dotychczas posiadana. Celem ustawodawcy było bowiem zachowanie praw nabytych konkretnych osób uprawnionych do konkretnych rodzajów i ilości broni, a nie dążenie do nieograniczonego w czasie przedłużania stosowania ustawy (jej instytucji i przewidzianych w niej trybów postępowania), która utraciła już moc obowiązującą. W konsekwencji, dopóki skarżący chciał posiadać i używać broń objętą "starym" pozwoleniem, tj. broń palną sportową bocznego zapłonu mógł to czynić legalnie na podstawie dotychczas posiadanego pozwolenia. Jednak zakup nowego rodzaju broni palnej sportowej centralnego zapłonu, po wejściu w życie ustawy z 1999 r. nie mógł zostać zrealizowany na podstawie "starego" pozwolenia, lecz wymagał uzyskania nowego pozwolenia, w trybie i na zasadach określonych przepisach ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji mają wobec uchylonych przez nie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych charakter bardziej restrykcyjny, poddając dostęp do broni i jej używanie znacznie ostrzejszej reglamentacji. Pozwolenie jest bowiem wydawane nie abstrakcyjnie na każdy rodzaj broni, lecz na konkretnie określony rodzaj i liczbę egzemplarzy (art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3). Zmieniony stan prawny charakteryzuje się też większymi wymogami do uzyskania pozwolenia na broń przejawiającymi się w konieczności uzyskiwania początkowych i okresowych badań lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 3-5), a także obowiązkiem zdawania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni i umiejętności posługiwania się nią. Wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją (art. 12 ust. 3). Dlatego też osoby, które otrzymały "stare" pozwolenia, po wejściu w życie nowej ustawy, ubiegając się o nabycie kolejnych egzemplarzy broni lub o nabycie innego rodzaju broni niż dotychczas posiadana, muszą spełnić warunki wynikające z aktualnie obowiązującej ustawy i uzyskać "nowe" pozwolenie na broń. Nie wprowadzono bowiem żadnych unormowań, które pozwalałyby na zmianę "starych" pozwoleń i dostosowanie ich treści do nowego stanu prawnego, w szczególności do art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni art. 52 ustawy o broni i amunicji wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie, że w oparciu o ten przepis nie ma podstaw do przekształcania wydanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 1961 r. pozwoleń na broń, jak również wykorzystywania ich do nabywania kolejnych sztuk broni, czy też nowego rodzaju broni. Prowadziłoby to bowiem w efekcie do nieograniczonego w czasie przedłużenia stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 15 listopada 2002 r. sygn. akt III SA 330/01, z dnia 5 listopada 2003 r. sygn. akt III SA 3124/01, z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1704/04). W niniejszej sprawie, w oparciu o uzyskane przez D. D. pod rządami ustawy z 1961 r. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, organ nie mógł więc wydać w trybie art. 217 k.p.a. zaświadczenia upoważniającego stronę do nabycia innego rodzaju broni sportowej niż dotychczas przez nią posiadana tj. broni palnej sportowej centralnego zapłonu. Wydanie zaświadczenia, o które wnioskował skarżący, doprowadziłoby de facto do modyfikacji pozwolenia na posiadanie broni sportowej palnej z dnia [...] grudnia 1999 r. wydanego pod rządami ustawy z 1961 r. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.