VI SA/Wa 1546/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o nałożeniu na firmę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 5 lit. a, b i c, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., zwaną dalej: utd ) oraz lp. 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do ww. ustawy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2009 r. w W. w [...] kontroli drogowej poddano pojazd marki M. o numerze rejestracyjnym [...]. W toku prowadzonych czynności, kierujący pojazdem – M. B., okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzieloną na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie o spełnianiu wszystkich wymagań określonych ustawą, wystawione przez ww. przedsiębiorcę oraz paragon z kasy fiskalnej na rzecz S. Sp. z o.o. W trakcie kontroli sporządzono protokół nr [...] w którym stwierdzono, że na dachu zatrzymanego pojazdu umocowany był baner z dwustronnym napisem "[...]". Na boku pojazdu widoczny był napis "[...]". Na tylnej prawej szybie była umieszczona naklejka informacyjna "taryfa 1 dzienna 1km: 2,80 zł", z tyłu na samochodzie znajdował się napis: [...],, z przodu na masce zaś napis"[...]" W pojeździe zamontowany był drogometr marki [...] połączony z kasą fiskalną. Funkcjonariusze WITD wykonali zdjęcia pojazdu, które stanowią załącznik do w.w. protokołu kontroli. W dniu [...] października 2009 r. inspektor WITD C. P. wykonał telefon pod numer znajdujący się na kontrolowanym pojeździe. Zgłosiła się "[...]. Na powyższą okoliczność została sporządzona notatka służbowa (k. 32 odwr. akt adm) . Pismem z [...] października 2009 r. organ zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego, z urzędu, postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Poinformowano stronę o prawie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawie zgłoszenia żądań (art. 10 k.p.a). W załączeniu przesłano kopię protokołu kontroli. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu [...] października 2009r. (k. 29 akt adm.) Decyzją z [...] lutego 2010 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Podstawę nałożenia kary stanowiło wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Uzasadniając nałożenie kary organ podniósł, iż stwierdzone w trakcie kontroli oraz poparte dowodami naruszenia w pełni wypełniają dyspozycję art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym i jako takie dają podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła o jej uchylenie oraz wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 7 i art. 77 kpa oraz naruszenie art. 108 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem odwołującej się, organ nie dokonał procesu subsumcji i nie wykazał jakie urządzenie i dlaczego uznał je za wypełniające znamiona "urządzenia technicznego", o którym stanowi art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Ponadto podniesiono, iż oznaczenie "[...]" nie jest numerem telefonu, lecz adresem strony internetowej. Strona podkreśliła, iż nie ma takiego numeru telefonu, istnieje natomiast strona internetowa o adresie: "[...]"a nie jest zabronione umieszczanie na pojeździe adresu strony internetowej. Dodatkowo strona podkreśliła, iż zamontowane w pojeździe urządzenie firmy "[...]" nie jest taksometrem. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego oddalił wniosek spółki o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010r Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2010r. W uzasadnieniu organ odwoławczy ponowił argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji WITD. Odnosząc się do podnoszonej przez spółkę kwestii błędnego uznania przez organ I instancji, że umieszczone na dachu urządzenie nie było urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podkreślił, iż nie jest zasadne utożsamianie urządzenia technicznego z lampą, a także twierdzenie, że lampa powinna być podłączona do instalacji elektrycznej. GITD zaakcentował, że w przepisie art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym nie ma definicji pojęcia "urządzenie techniczne", dlatego też konieczne jest posłużenie się wykładnią językową a także celowościowo – funkcjonalną. Organ podkreślił, iż w celu ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne wprowadzać w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu. Wskazał, że przepis art. 18 ust.5 utd ma za zadanie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką. W ocenie organu, umieszczone przez spółkę, na dachu kontrolowanego pojazdu urządzenie służyło ww celom i niewątpliwie upodabniało zatrzymany pojazd do taksówki. Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa "[...]" nie pokrywa się z firmą przewoźnika. Organ podkreślił, że art. 18 ust. 5 lit. b) utd nie wymaga, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem firmy, które to pojęcie ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. W ocenie GITD faktu, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu, nie zmieni okoliczność, że w wymienionym ciągu cyfr znajduje się napis "[...]", co stanowi również adres strony internetowej skarżącego. Nie ma bowiem znaczenia umieszczenie dodatkowych znaków graficznych, skoro wzmiankowany ciąg znaków zawierał w sobie numer telefonu, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób. Czynność taka została wykonana i udokumentowana za pomocą notatki urzędowej. Odnosząc się do zarzutu, iż w pojeździe zainstalowany był drogomierz, a nie taksometr organ wskazał, że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit a) pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany przejazd. Na powyższą decyzję spółka S. wniosła skargę do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: -przepisów postępowania: art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przez błędne ustalenie i przyjęcie, iż w momencie kontroli pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny; art. 73 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez utrudnianie stronie zapoznania się z aktami, - prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit. a, b i c utd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także art. 55 utd polegające na przeprowadzeniu czynności kontrolnych pod nieobecność przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej, Ponadto strona zarzuciła, że postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji narusza art. 93 utd oraz 124 § 2 kpa poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto podniosła, że przedmiotowe postanowienie nie zawierało pouczenia, że jest ostateczne i przysługuje na nie skarga do sądu, w przypadku przyjęcia, iż nie przysługuje na nie zażalenie. Ponadto powtórzono w całości argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaznaczono, że spółka nie została zawiadomiona o przeprowadzonej kontroli i nie została wezwana do udziału w ww. czynności, co jej zdaniem, pozbawiło stronę możliwości obrony swoich praw. Wskazano, iż pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżąca wezwała organ do udostępnienia akt przedmiotowej sprawy w siedzibie w [...], na co nie uzyskała odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że w chwili kontroli S. sp z o.o. z siedzibą w W. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), lit b) i lit. c) u.t.d. Skarga nie jest uzasadniona. Ze względu na sformułowane w skardze zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak i przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności rozpatrzone będą zarzuty natury procesowej. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 10 kpa. Pismem z dnia [...] października 2009 r., które zostało doręczone skarżącej w dniu [...] października 2009 r. spółka została zawiadomiona o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego oraz o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów (k. 29 akt administracyjnych). Ze swojego prawa nie skorzystała. Przedstawione w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem przez pełnomocnika skarżącej pismo strony o udostępnienie akt przedmiotowej sprawy, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie stanowi dowodu, że strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Należy zwrócić uwagę, że powyższe pismo opatrzone jest datą [...] maja 2010r. i zostało skierowane do organu I instancji listem poleconym nadanym [...] maja 2010r. a zatem po wydaniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji ostatecznej. Co prawda strona dowiedziała się o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero w dniu [...] maja 2010r. (v. z.p.o. decyzji z dnia [...] maja 2010r. - k.10 akt adm) ale wypada zauważyć, że spółka przynajmniej od 1 kwietnia 2010r miała wiedzę, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazał akta administracyjne do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z odwołaniem strony. Na powyższe wskazuje treść pisma opatrzonego tą datą skierowanego do organu odwoławczego przez pełnomocnika skarżącej (v. k.13 akt administracyjnych). W piśmie tym pełnomocnik odnosi się do postanowienia GITD z dnia [...] marca 2010r. o odmowie uwzględnienia wniosku zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Dlatego skierowanie w dniu [...] maja 2010r do organu I instancji wniosku o udostępnienie akt niniejszej sprawy do wglądu może budzić istotne wątpliwości. Ze względu na to, że spółka nie powołuje się na inną okoliczność wskazującą, iż organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z aktami a w nadesłanych aktach brak jest również takiego dowodu, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasady określonej w art. 10 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących wyżej wymienionego postanowienia GITD z dnia [...] marca 2010r Sąd wskazuje, że myli się skarżąca twierdząc, iż postanowienie organu odmawiające wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji podlega kognicji sądu i w konsekwencji przysługuje na to postanowienie skarga do sądu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotowe postanowienie nie mieści się we wspomnianym wyżej katalogu, ze względu na treść przepisów art. 135 i 141 § 1 kpa. Nie można także podzielić argumentacji skarżącej, że organ naruszył przepis art. 124 § 2 k.p.a. i art. 93 ust. 1, 2, 3 ustawy o transporcie drogowym. Wadliwie skarżąca pojmuje treść art. 93 ust.3 i 4 utd wywodząc, że rygor natychmiastowej wykonalności nadawany jest decyzjom wydanym wyłącznie wobec zagranicznych przewoźników. Na mocy art. 93 ust. 3 u.t.d. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności niezależnie od tego czy wydana jest wobec podmiotu krajowego czy też zagranicznego. Przy czym, biorąc pod uwagę treść art. 93 ust. 4 u.t.d., termin uiszczenia kary pieniężnej przez przedsiębiorcę krajowego wynosi 21 dni od daty doręczenia mu decyzji. Natomiast przedsiębiorca zagraniczny powinien uiścić nałożoną karę pieniężną niezwłocznie, ponieważ do czasu uiszczenia kary pieniężnej pojazd jest kierowany na parking strzeżony (por. art. 95 ust. 1 pkt 1 utd.) Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej dotyczącego zarzutu naruszenia art. 55 ust. 1a u.t.d. Przepis ten precyzuje uprawnienia inspektora inspekcji transportu drogowego i w konsekwencji odpowiadające im obowiązki kontrolowanego w trakcie prowadzonych przez inspektora czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 55 ust.1 b) utd kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego przemieszczającym się środkiem transportu. W tej sprawie, co wynika z protokołu kontroli, przeprowadzono kontrolę wzmiankowanych dokumentów zażądano bowiem od kierowcy okazania wypisu z licencji, zaświadczenia /oświadczenia o spełnieniu warunków których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661), Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor transportu drogowego dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli. Postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę (podmiot wykonujący przewóz drogowy) reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi właśnie protokół kontroli. Protokół kontroli podpisują inspektor i kontrolowany, chyba że ten ostatni odmówi podpisania protokołu (art. 74 ust. 1 i 2 u.t.d.), co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie (v. protokół kontroli (k. 30 akt adm.). Kopię sporządzonego protokołu kontroli doręczono stronie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego, dlatego należy uznać, że znała poczynione w trakcie kontroli ustalenia. Za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Jak już wyżej wspomniano, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej subsumcji pod normy zawarte w art. 18 ust.5 lit a,b,c utd W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Według ustaleń dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka S. sp z o.o. posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (v. znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] - k. 33). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d., przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d. Na gruncie powołanych przepisów, umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, iż samochód m-ki [...] nr rej. [...] był wyposażony w urządzenie umocowane na dachu pojazdu, przypominające urządzenie charakterystyczne dla pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką. W ocenie Sądu, dla wyjaśnienia użytego przez ustawodawcę pojęcia "urządzenie techniczne" zamieszczonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. konieczne jest sięgnięcie nie tylko do wykładni językowej lecz również celowościowej i funkcjonalnej. Jak już wspomniano, celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby pojazdy wykonujące przewozy okazjonalne nie były upodobnione oznakowaniem do taksówek i przez to oznakowanie nie wprowadzały w błąd potencjalnych klientów, co do rodzaju przewozu. Biorąc pod uwagę powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że umieszczone na dachu pojazdu należącego do skarżącej urządzenie służyło wymienionym celom i niewątpliwie upodobniało zatrzymany pojazd do pojazdów przewoźników wykonujących transport drogowy osób taksówką. W tym stanie rzeczy organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości określonej jest w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją lp. 2.9 pkt 3 tj. 5000 zł za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. W pojeździe poddanym kontroli był zamontowany drogometr [...] połączony z kasą fiskalną, co wynika wprost z protokołu kontroli w tym również zdjęcia na k. 37-37odwr.wykonanego przez kontrolującego. Powyższego ustalenia strona w żaden sposób nie zakwestionowała, podała jedynie swoją interpretację przepisu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz), a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd podziela. Sąd stwierdza ponadto, iż organ słusznie nałożył na skarżącą karę pieniężna za wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy uznając, że uwidoczniony na pojeździe numer telefonu [...] był numerem telefonu pod którym można było zamówić przewóz wykonywany przez skarżącą. Świadczy o tym notatka służbowa z dnia [...] października 2009 r., z której wynika, że pod wybranym numerem telefonu zgłosiła się skarżąca. Odnosząc się do zarzutu strony, iż napis znajdujący się na kontrolowanym pojeździe nie jest oznaczeniem przedsiębiorcy, Sąd zauważa, iż art. 18 ust. 5 lit. b) utd nie wymaga, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. W treści omawianego przepisu ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. Na marginesie zaznaczyć należy, że dla przyjęcia, iż została wypełniona dyspozycja przepisu art. 18 ust. 5 lit. b utd wystarczy, że na pojeździe umieszczone jest jedno z oznaczeń wymienionych w tym przepisie. W tej sprawie ustalono zaś bezspornie, że umieszczony został numer telefonu przedsiębiorcy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ nie naruszył art. 18 ust. 5 lit. a,b,c utd, stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.