VI SA/Wa 1549/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze. zm., dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] nakazującej rejestrację 1 używanego odbiornika radiofonicznego i 41 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 22.755,00 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] października 2012 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu "[...]." położonym przy ul. [...] w [...] użytkowanym przez L. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...].", dalej jako "skarżący". Kontrola została przeprowadzona w obecności E. K., żony skarżącego. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez E. K.. Do protokołu kontroli załączono też oświadczenie podpisane przez E. K.. W wyniku kontroli ujawniono w pomieszczeniu restauracyjnym sprawny odbiornik radiofoniczny, natomiast w recepcji odbiornik telewizyjny marki "[...]", który był w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (włączono Program 1 TVP). Ponadto na podstawie złożonego przez E. K. oświadczenia stwierdzono, że skarżący użytkuje także 40 innych odbiorników telewizyjnych, które umożliwiają natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z powodu rezerwacji pokoi hotelowych. Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego i odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącego według oświadczenia uczestniczącej w kontroli E. K. wynosił 5 lat. Organ I instancji pismem z dnia 22 listopada 2012 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do pisma załączono kopię protokołu kontroli oraz kopię oświadczenia E. K.. Skarżący w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. podniósł, że w trakcie kontroli ujawniono sprawny tylko jeden odbiornik telewizyjny i jeden odbiornik radiowy. Pozostałe odbiorniki telewizyjne w związku z zajmowaniem pokoi przez gości hotelowych nie były w czasie kontroli ujawnione, uruchomione czy tez sprawdzone pod względem sprawności, aby było możliwe ustalenie ustawowego obowiązku rejestracji tych urządzeń. Odbiorniki te z uwagi na ich wiek oraz stan techniczny, a także wobec postępującego procesu cyfryzacji telewizji na terenie kraju, znajdują się w stanie uniemożliwiającym natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych. Odbiór sygnału telewizyjnego w hotelu następuje w dalszym ciągu z tradycyjnej anteny telewizyjnej, która bez dodatkowych urządzeń w postaci dekodera bądź odpowiedniego osprzętu zamontowanego w tym samym telewizorze uniemożliwia odbiór jakiegokolwiek programu telewizyjnego. Ustosunkowując się do powyższego pisma skarżącego, organ w piśmie z dnia 7 grudnia 2012 r. wyjaśnił, że w trakcie kontroli jeden odbiornik telewizyjny znajdujący się restauracji po uruchomieniu przez E. K. umożliwiał natychmiastowy odbiór programu. Pozostałe 40 odbiorników telewizyjnych i 1 odbiornik radiofoniczny zgodnie z oświadczeniem E. K. były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ponadto zgodnie z oświadczeniem żony skarżącego okres użytkowania ww. odbiorników wynosi około 5 lat. Zdaniem organu potwierdzeniem powyższego jest oferta umieszczona w internecie o posiadaniu przez [...] co najmniej 38 pokoi wyposażonych w TV-SAT. Organ wyjaśnił, że ustalenie zdolności do natychmiastowego odbioru jest równoznaczne z tym, że odbiorniki są używane, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za ich używanie, biorąc pod uwagę fakt, iż stwierdzony okres używania odbiorników w ww. lokalu wyniósł więcej niż 14 dni. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Dyrektor [...] na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał rejestrację 1 używanego odbiornika radiofonicznego i 41 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 22.755,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Wszystkie jednostki centralne, przedsiębiorstwa, instytucje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do wnoszenia opłaty abonamentowej za każdy posiadany odbiornik telewizyjny i radiofoniczny, w tym również za odbiorniki w samochodach służbowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.o.a. oraz z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki te podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ wskazał, że strona nie dopełniła obowiązku rejestracji 1 używanego odbiornika radiofonicznego i 41 odbiorników telewizyjnych do dnia wydania przedmiotowej decyzji. Podniósł, że stwierdzony okres używania ww. odbiorników w lokalu zajmowanym przez skarżącego według oświadczenia uczestniczącej w kontroli E. K. wynosi około 5 lat. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub zmianę decyzji poprzez nakazanie zarejestrowania 1 odbiornika radiofonicznego i 1 odbiornika telewizyjnego i ustalenie opłaty za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiowego i 1 niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego. Skarżący ponownie podniósł, że przeprowadzona kontrola ujawniła tylko jeden odbiornik telewizyjny i jeden odbiornik radiowy. Pozostałe odbiorniki telewizyjne w związku z zajmowaniem pokoi przez gości hotelowych nie były w czasie kontroli ujawnione, uruchomione czy też sprawdzone pod względem sprawności. Skarżący podkreślił, że odbiorniki te z uwagi na ich wiek oraz stan techniczny uniemożliwiają natychmiastowy odbiór programów telewizyjnych. Skarżący podniósł ponadto, że oświadczenie E. K. w tym zakresie nie może stanowić podstawy wydania przez organ zaskarżonej decyzji, gdyż osoba, która złożyła takie oświadczenie nie była uprawiona do składania oświadczeń woli i wiedzy w imieniu skarżącego. Nie jest ona współwłaścicielem firmy czy też jej pracownikiem. Tym samym kontrola przebiegała pod nieobecność skarżącego i upoważnionych przez niego osób. Skarżący nie brał udziału w przeprowadzonej kontroli, nie był o niej poinformowany, nie składał żadnych oświadczeń co do ilości posiadanych odbiorników radiowych i telewizyjnych, nie upoważnił nikogo do zajmowania się sprawami firmy, nie udzielał w tym zakresie żadnych pełnomocnictw. Skarżący wskazał, że z pisma organu z dnia 7 grudnia 2012 r. wynika, że ilość oraz stan odbiorników ustalono m.in. na podstawie informacji umieszczonych na stronie internetowej firmy [...]. Zdaniem organu skarżący posiada co najmniej 38 odbiorników telewizyjnych, a z oświadczenia załączonego do protokołu kontroli wynika, że tych jest 41, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, albowiem skarżący jest właścicielem tylko jednego sprawnego odbiornika telewizyjnego i jednego odbiornika radiofonicznego. Zdaniem skarżącego organ nie mógł na podstawie informacji uzyskanej ze strony internetowej czy też oświadczeń osób postronnych ustalić, czy odbiorniki posiadane przez skarżącego znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a także faktycznej ilości posiadanych odbiorników. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazując, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak również na podstawie oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie wiedzy E. K.. Ustawodawca nie wyposażył kontrolerów Poczty Polskiej S.A. w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli, zwłaszcza w sytuacji, gdy obejrzenie pokoi nie było możliwe z powodu obecności gości hotelowych. Dlatego też okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą opierać się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli. Natomiast powszechnie znana jest informacja zamieszczona między innymi na stronie internetowej [...], iż skarżący oferuje w [...] "pokoje gościnne o wysokim standardzie z TV-SAT". Z doświadczenia wynika, że jeśli pokoje zostały wyposażone w odbiorniki, to po to aby goście mogli z nich korzystać, nie zaś w celach dekoracyjnych. Ponadto skarżący ma zainstalowaną telewizję satelitarną, a tym samym ma możliwość odbierania programu telewizyjnego. Natomiast okoliczność, że używane od 5 lat odbiorniki mogą wymagać wymiany nie zmienia ustaleń, że od co najmniej 5 lat skarżący używa niezarejestrowanych odbiorników, które zgodnie z oświadczeniem znajdowały się w pokojach hotelowych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Wskazano, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też aby ważność protokołu zależała od jego podpisania przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ, odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli pod nieobecność skarżącego wskazał, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania strony o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzenia jej w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Obowiązek taki nie wynika z przepisów ww. ustawy i byłby sprzeczny z celem kontroli. W przeciwnym razie byłoby niemożliwe sprawdzenie, czy określony podmiot respektuje swoje ustawowe obowiązki w zakresie rejestracji odbiorników i ponoszenia opłat abonamentowych. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję L. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części poprzez nakazanie skarżącemu zarejestrowania 1 odbiornika radiofonicznego i 1 odbiornika telewizyjnego i ustalenie w związku z powyższym opłaty za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego i 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz umorzenie postępowania w pozostałym zakresie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 4 u.o.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie założenia, iż używanie odbiorników radiowych i telewizyjnych jest równoznaczne z posiadaniem tych odbiorników w stanie, który umożliwia natychmiastowy odbiór programów i tym samym przyjęcie, że w niniejszej sprawie należy ustalić opłatę na poziomie 22.755 zł za używanie 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego, w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wymierzenie opłaty w takiej wysokości nie było możliwe ze względu na nieujawnienie przez organ prowadzący postępowanie odbiorników radiowych i telewizyjnych we wskazanej ilości, a ponadto nieustalenie, czy wskazane w decyzji odbiorniki znajdowały się w stanie, który obligowałby ich właściciela do zarejestrowania i uiszczenia opłat abonamentowych za ich używanie zgodnie z przepisami wskazanej ustawy; - naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i pominięcie udziału strony w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i tym samym pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw i dopuszczenie do udziału w kontroli osoby nieupoważnionej, niebędącej stroną postępowania; - naruszenie art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i tym samym zaniechanie przez organ przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego oraz zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, a co za tym idzie zebranie w sprawie niekompletnego i niewyczerpującego materiału dowodowego, który nie mógł jednocześnie służyć za podstawę do wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej, a także błędne przyjęcie że skarżący używa 41 odbiorników telewizyjnych oraz 1odbiornika radiofonicznego, a co za tym idzie błędne przyjęcie, że urządzenia w ww. ilości znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do przekonania, że skarżący jest w posiadaniu i używa tylko 1 odbiornika telewizyjnego i 1 odbiornika radiofonicznego, które to urządzenia umożliwiają natychmiastowy odbiór programów. W uzasadnieniu przedstawionych zarzutów strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. , nakazującą rejestrację j 1odbiornika radiofonicznego i 41 odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 1 niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 22.755,00 zł W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ miał uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za wszystkie wymienione w skarżonej decyzji niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiofoniczny. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy. Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu). Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, zgodnie z ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a. W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny), działając w oparciu o przepisy u.o.a., w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] października 2012 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej ustalił, że w jego użytkowaniu znajdują się 41 odbiorniki telewizyjne i 1 odbiornik radiofoniczny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez żonę skarżącego. W podpisanym przez nią protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że ww. odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiofoniczny są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ponadto zaprotokołowane zostało oświadczenie, że ujawnione odbiorniki są wykorzystywane od około 5 lat. Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u skarżącego powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych i odbiornika radiowego oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów. W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecną w kontrolowanym lokalu żonę skarżącego oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Jednocześnie brak jest przeszkód prawnych, by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli. Oprócz podpisania protokółu, w którym znajduje się zapis, że obecna podczas kontroli żona skarżącego została poinformowana o przepisach wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych, zostało do niego załączone własnoręcznie podpisane oświadczenie żony skarżącego obrazujące stan liczbowy posiadanych przez skarżącego odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych. Jednoznaczne i szczegółowe oświadczenie wiedzy w tym zakresie powoduje, iż stanowi ono wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej trudno zakwestionować, gdyż precyzyjnie opisuje stan faktyczny. Dodatkową moc dowodową jej oświadczenia potwierdza oferta usługowa [...] umieszczona w internecie, z której wynika zarówno ilość pokoi jak i wyposażenie go w odbiorniki telewizyjne umożliwiające odbiór telewizji satelitarnej. Ponadto z załącznika nr 1 (lp. 17 i lp. 28 pkt 1, 2) rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 22, poz. 169 ze zm.) wynika nałożony na właściciela hotelu obowiązek posiadania instalacji umożliwiającej odbiór programów radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju. Ze spontanicznego i spójnego oświadczenia żony skarżącego wynika, że odbiorniki telewizyjne w liczbie 41 w dniu kontroli tj. [...] października 2012 r. były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, dlatego też nie można, jak to wywodzi skarżący, uznać tych okoliczności za nieudowodnione z powodu niezbadania przez organ, czy 40 odbiorników telewizyjnych znajdujących się w pokojach hotelowych zarezerwowanych przez gości hotelowych odbiera program telewizyjny. Dowiedzenie takich okoliczności należy bowiem do strony skarżącej, gdyż przepisy u.o.a. wiążą obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej jedynie z faktem samego posiadania i możliwością użytkowania odbiornika radiowego lub telewizyjnego, w oderwaniu od kwestii celowościowych i własnościowych. W rozpatrywanej sprawie zostało to potwierdzone w sposób wskazany powyżej, co skutkuje brakiem przesłanek dla podejmowania dalszych działań ze strony organu kontrolującego w ramach prowadzonego postępowania, w tym jego rozszerzania o zbadanie przedmiotowych kwestii, w przypadku nieprzedstawienia przez skarżącą jakichkolwiek dowodów potwierdzających zasadność jej zarzutów. Zdaniem Sądu zebrany przez organy materiał dowodowy sprawy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli tj. [...] października 2012 r. ujawniono w hotelu prowadzonego przez skarżącego 41 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz 1 odbiornik radiofoniczny będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd zauważa, iż przepisy u.o.a. nie wprowadzają wymogu aby w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany, w postaci osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokółu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli, zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym lokalu żony skarżącego, przy uniemożliwieniu kontrolującym dostępu do pokoi hotelowych w których zlokalizowane były odbiorniki telewizyjne, w ocenie Sądu, należy uznać za prawidłowe, zważywszy, iż skarżący stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez obecną podczas kontroli żonę, w istocie nie podważył ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli, a mając zapewniony czynny udział w każdym ze stadiów postepowania administracyjnego, miał możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jej oświadczeniem. Podkreślić przy tym należy, iż oświadczenie to nie zostało odwołane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., należy zgodzić się z organem, że nie miał on obowiązku informowania skarżącego o terminie przeprowadzenia kontroli, Obowiązek taki nie wynika z ustawy o opłatach abonamentowych i byłby sprzeczny z samą istotą kontroli. Skarżący pismem z dnia 22 listopada 2012 r. został poinformowany o wszczęciu w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego oraz o wynikającym z art. 10 k.p.a. prawie czynnego udziału w postepowaniu, z czego skorzystał składając m.in. pismo z dnia 29 listopada 2012 r. zawierające jego stanowisko w sprawie. Zdaniem Sądu organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wnikliwej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Sąd w wyniku analizy prawnej badanej sprawy nie stwierdził także naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 1, 2 i 4 u.o.a. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.