VI SA/Wa 1552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze. zm. dalej "P.w.p."), oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., decyzją z [...] września 2013 r., znak [...], po rozpoznaniu na rozprawie [...] września 2013 r. wniosku T. Sp. j. z siedzibą w G. (dalej: "Wnoskodawca"), o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "TYSAND" o nr [...], udzielonego na rzecz "K." Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Uprawniony", "Skarżący"), stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na ww. znak towarowy, z dniem [...] listopada 2000 r. Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wpłynął do Urzędu Patentowego RP, [...] maja 2011 r. Prawo ochronne na powyższy znak towarowy zostało udzielone [...] lipca 1995 r. i obejmowało towary z klasy 19 Klasyfikacji Nicejskiej: materiały budowlane, zaprawa cementowa do układania glazury i terakoty, narzut tynkarski cementowy "szpryc", wylewka betonowa, zaprawa tynkarska cementowo-wapienna. Jako podstawę prawną swojego żądania Wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 2, w związku z art. 172 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., a uzasadniając swój interes prawny w niniejszej sprawie, powołał się m.in. na art. 2 i art. 20 Konstytucji RP w związku z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), zgodnie z którymi Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, w którym każdy ma prawo korzystać z wolności gospodarczej. Wskazał również na przepisy art. 132 ust. 2 pkt 1, art. 120 ust. 1 w związku z art. 153 P.w.p., w świetle których każdy przedsiębiorca posiada uprawnienie do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, dające mu wyłączność używania tego znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca powołał się także na art. 296 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.w.p. i stwierdził, iż obawia się wystąpienia Uprawnionego przeciwko niemu z powództwem o zaprzestanie naruszeń prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca stwierdził także, iż od 1997 r. w sposób ciągły i rzeczywisty posługuje się w obrocie oznaczeniem TYSAND do oznaczania swoich towarów i świadczonych przez siebie usług, w związku z czym złożył w Urzędzie Patentowym RP wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "TYSAND" identyczny wobec znaku spornego i przeznaczony do oznaczania identycznych towarów. Wnioskodawca podniósł, iż istniejące prawo ochronne na sporny znak towarowy stanowi bezpośrednią przeszkodę w uzyskaniu przez niego ochrony na swój znak towarowy. Podkreślił także, iż sporne prawo ogranicza mu możliwość prowadzenie działalności gospodarczej i uzyskiwanie realnych korzyści z kilkunastoletnich inwestycji w markę oraz produkty. Wnioskodawca stwierdził, że Uprawniony co najmniej od [...] listopada 1995 r. nie używa spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w wykazie (przy czym brak jest ważnych powodów, które by rzeczone nieużywanie usprawiedliwiały), ze względu m.in. na brak ku temu odpowiednich środków produkcji. Ponadto Wnioskodawca podniósł, iż jest Uprawniony do znaku towarowego "TYSAND", gdyż w 1997 r. nabył prawo ochronne na ten znak towarowy od syndyka masy upadłościowej Z. z siedzibą w S. wraz z niemal całym przedsiębiorstwem. W odpowiedzi z [...] sierpnia 2011 r., Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku, a na rozprawie z [...] stycznia 2012 r., wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, na okoliczność, iż J. K. miał od 1997 r. wiedzę na temat używania przez siebie znaku towarowego "TYSAND" o nr [...] na mocy umowy z [...] marca 1997 r., które niezależnie od przekonania Wnioskodawcy, odbywało się za zgodą Uprawnionego, zaś od 2010 r. miał wiedzę na temat używania w/w spornego znaku towarowego przez podmiot powiązany z Uprawnionym, tj. przez M. S., prowadzącą działalność gospodarczą w T.. Zdaniem Uprawnionego, sporny znak towarowy, którego zakres towarów został poszerzony zgłoszeniem o nr [...], był używany co najmniej od 2010 r. przez M. S. na mocy zawartej z uprawnionym umowy licencyjnej, o czym wnioskodawca wiedział, gdyż towary opatrzone tym znakiem były składowane w jego siedzibie. Uprawniony zakwestionował interes prawny Wnioskodawcy. Zdaniem Uprawnionego, Wnioskodawca nie wykazał, iż posiada prawo ochronne na identyczny względem znaku spornego znak towarowy z wcześniejszym pierwszeństwem. Nie uzasadnił również na czym polega naruszenie jego swobody działalności gospodarczej, skoro przyznał, iż od 1997 r., bez przeszkód, używa w obrocie znaku towarowego TYSAND. Dokonane zgłoszenie znaku towarowego TYSAND o nr [...], także nie uzasadnia interesu prawnego Wnioskodawcy, gdyż zostało dokonane w złej wierze, tj. z naruszeniem zobowiązań wynikających z umowy zawartej w dniu [...] marca 1997 r. W piśmie z [...] marca 2012 r., Uprawniony stwierdził, iż sporny znak towarowy był używany w obrocie co najmniej od 2010 r. przez M. S. na mocy umowy licencyjnej z nim zawartej, co potwierdzają kopie trzech faktur z 2010 r. oraz protokół z rozprawy, która odbyła się [...] maja 2011 r., przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie o sygn. akt [...]. Podkreślił, iż Wnioskodawca wiedział o wskazanym powyżej używaniu spornego znaku towarowego, gdyż M. S. wprowadzała do obrotu towary oznaczane tym znakiem przy współpracy ze spółką Wnioskodawcy. Uprawniony podkreślił także, iż Wnioskodawca nie posiada interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie, gdyż zgłoszenie jego znaku towarowego "TYSAND" o nr [...] nastąpiło [...] maja 2011 r., tj. po dacie wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego [...] maja 2011 r. W piśmie z [...] marca 2012 r., Wnioskodawca stwierdził, iż umowa z [...] marca 1997 r., nie była umową licencyjną, ani inną o zbliżonym charakterze, dlatego w oparciu o nią Uprawniony nie może podnosić, iż Wnioskodawca używał znaku TYSAND ze skutkiem dla Uprawnionego. Podniósł także, iż M. S. nie mogła wprowadzać do obrotu towarów objętych spornym znakiem towarowym, z uwagi na brak ku temu odpowiednich zezwoleń, praw i środków produkcji. UP, postanowieniem z [...] maja 2013 r., odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zawnioskowanych przez obie strony świadków. Na rozprawie [...] września 2013 r., Uprawniony wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na wygaśnięcie spornego prawa ochronnego na podstawie art. 168 ust. 1 pkt 1 P.w.p., tj. na skutek upływu okresu, na który zostało udzielone. Wnioskodawca wniósł o oddalenie w/w wniosku Uprawnionego. UP uznał, iż Wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. UP podniósł, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawa kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, czyni się jednak założenie, że wskazane normy prawne, mogą być źródłem interesu prawnego, tylko wtedy gdy cudzy znak towarowy przeszkadza wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej, co zdaniem UP, ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie będzie miało wpływ na sytuację prawną Wnioskodawcy w zakresie używania i uzyskania ochrony na zgłoszony przez niego znak towarowy TYSAND. UP ponadto uznał, że okoliczność zgłoszenia do ochrony znaku towarowego "TYSAND" o nr [...] w dacie późniejszej niż data złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, nie jest istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę. UP podniósł następnie, iż w piśmiennictwie wskazuje się, że używanie znaku, aby spełniało wymogi określone w art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., musi mieć miejsce na obszarze Polski, powinno mieć jednoznaczny charakter, konieczne jest również by było rzeczywiste i poważne oraz dotyczyło towarów lub usług objętych ochroną. Tymczasem w literaturze obowiązkowe używanie znaku towarowego określa się jako używanie "rzeczywiste" i "poważne", a zatem musi ono dotyczyć towarów i usług faktycznie dostępnych na rynku. Powinno być ono także na tyle trwałe i intensywne, a zarazem na tyle stabilne pod względem postaci znaku, żeby odnieść odpowiedni skutek komercyjny na określonym rynku towarów i usług. Ma bowiem umożliwić wystarczająco dużej części potencjalnych klientów rozpoznanie znaku i zwrócenie uwagi na opatrywane nim towary i usługi. Nie może być natomiast jednorazowe, czy podejmowane w sposób sporadyczny. Dodatkowo przyjmuje się, iż w/w używanie musi dotyczyć towarów lub usług objętych zakresem prawa ochronnego na znak towarowy. Za główną formę takiego używania uznaje się sprzedaż (zbyt) towarów lub świadczenie usług ze znakiem. Znaczenie wymienionej formy jest uzasadnione także z punktu widzenia dowodowego. Podstawowym dowodem w postępowaniu w sprawie sankcji za nieużywanie znaku są bowiem faktury z tytułu dokonanej sprzedaży towarów lub usług. W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest także pogląd, iż ze zbioru czynności kwalifikowanych jako używanie rzeczywiste znaku towarowego należy wykluczyć działania, które świadczą dopiero o istnieniu samego zamiaru używania tzn. wszelkie czynności przygotowawcze. UP stwierdził, że Uprawniony nie przedłożył do akt sprawy żadnych dowodów potwierdzających używanie bezpośrednio przez niego spornego znaku towarowego. Z przedłożonych przez niego do akt sprawy dowodów nie wynika także, aby sporny znak towarowy był używany za zgodą Uprawnionego przez inne podmioty w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 P.w.p. UP, podniósł, że z akt rejestrowych nie wynika, aby sporny znak towarowy był przedmiotem jakiejkolwiek umowy licencyjnej. Na okoliczność używania natomiast przez M. S. spornego znaku towarowego w obrocie Uprawniony przedłożył do akt sprawy trzy faktury z 2010 r.: z [...] lutego 2010 r. dotyczącą zakupu worków z napisem TYSAND, które nie są objęte zakresem ochrony spornego znaku, z [...] grudnia 2010 r. na zakup 600 sztuk pięciokilogramowych worków suchego piasku zimowego TYSAND oraz z [...] marca 2010 r. na zakup 40 sztuk wylewki betonowej TYSAND, a także protokół z rozprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w G. [...] maja 2011 r., sygn. akt [...] (w którym mowa jest o produkcji zaprawy do worków ze znakiem TYSAND przez około 2 miesiące). W ocenie UP, dowody te nie potwierdzają, aby M. S. w 2010 r., wprowadziła do obrotu na tyle znaczącą ilość tych towarów na terytorium Polski, aby można było uznać, że używała ona tego znaku w sposób rzeczywisty i poważny, co mogło spowodować skutek komercyjny na określonym rynku towarów i usług w postaci utrwalenia w świadomości odbiorców, że towary opatrzone tym znakiem pochodzą od Uprawnionego lub podmiotu z nim powiązanego. Ponadto, zdaniem UP, dowody te nie wskazują postaci, w jakiej stosowane było przez M. S. oznaczenie TYSAND, co jest istotne, gdyż słowno-graficzny, sporny znak towarowy jest chroniony w ściśle określonej grafice, która, zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 1 P.w.p., może ulec modyfikacji jedynie w zakresie elementów, które nie zmienią jego odróżniającego charakteru. UP dodał, że z kilku rodzajów towarów, do oznaczania których został przeznaczony sporny znak towarowy, przedstawiona przez Uprawnionego dokumentacja dotyczy zaledwie dwóch rodzajów towarów – piasku zimowego i wylewki betonowej. Ponadto, również przedłożona do akt sprawy przez Uprawnionego kopia umowy z [...] marca 1997 r., nie świadczy o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego w obrocie za zgodą Uprawnionego. Umowa ta bowiem dotyczy zezwolenia na korzystanie z nazwy "TYSAND" do oznaczania produkowanych i sprzedawanych materiałów budowlanych i w żaden sposób nie dowodzi, aby podmiot, który został uprawniony do używania tej nazwy faktycznie wprowadzał do obrotu jakiekolwiek towary oznaczone spornym znakiem towarowym i to za wiedzą i zgodą Uprawnionego. UP odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań świadków na wniosek Uprawnionego, ponieważ jeden ze świadków jest wspólnikiem Wnioskodawcy, a więc mógłby ewentualnie zostać przesłuchany jako strona, a nie świadek. Zeznania drugiego świadka miały dotyczyć jedynie wiedzy pierwszego świadka odnośnie okoliczności, które w świetle pozostałych dowodów, zgromadzonych w aktach rozpatrywanej sprawy, nie świadczyły o rzeczywistym i poważnym używaniu w obrocie spornego znaku towarowego przez osoby trzecie za zgodą uprawnionego. UP uznał ponadto, za niezasadny wniosek Uprawnionego o umorzenie przedmiotowego postępowania z uwagi na wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy z powodu upływu okresu ochrony tego znaku. Prawo ochronne na sporny znak towarowy z powodu upływu okresu ochrony wygasło [...] czerwca 2013 r., podczas, gdy wnioskodawca wystąpił w rozpatrywanej sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa z wcześniejszą datą, tj. [...] listopada 2000 r., a więc gdy prawo ochronne na sporny znak towarowy pozostawało w mocy. Tym samym nie sposób uznać, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, gdyż wygaśnięcie spornego prawa ochronnego na znak towarowy wywołuje skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie wstecz. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 kwietnia 2014 r., Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji z [...] września 2013 r. w całości, zarzucił jej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.: 1. art. 169 ust. 1 pkt. 1 P.w.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał, iż: – nie nastąpiło wprowadzenie do obrotu gospodarczego towarów przez Wnioskodawcę za zgodą Uprawnionego, – wprowadzone do obrotu gospodarczego przez Licencjobiorcę towary oznaczone znakiem towarowym TYSAND nie były wprowadzone w znaczącej ilości, – brak wizerunku znaku wobec chronionego znaku towarowego w formie słowno-graficznej stoi na przeszkodzie w ustaleniu, czy znak ten był używany. 2. art. 169 ust. 2 P.w.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, o ile UP uznał, iż: – Wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na przepisy dotyczące swobody działalności gospodarczej oraz własne zgłoszenie znaku towarowego TYSAND, [...], – Wnioskodawca działający w złej wierze ma interes prawny w żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. 3. art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nie rozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak uzasadnienia w sposób poprawny zaskarżonej decyzji, w ocenie Skarżącego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: – nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, w szczególności pominięcie wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków - osób bezpośrednio związanych z wprowadzaniem do obrotu towarów oznaczonych znakiem towarowym TYSAND, co skutkowało uznaniem, iż brak jest dowodów w sprawie na okoliczność sprzedaży tych towarów przez przedsiębiorstwo p. K. – nieuwzględnienie dowodów, iż Wnioskodawca poprzez działanie na szkodę Licencjobiorcy zablokował możliwość wprowadzenia do obrotu towarów oznaczonych znakiem towarowym TYSAND, – bezpodstawne przyjęcie, iż Uprawniony nie wykazał stosowania znaku towarowego słowno-graficznego TYSAND, [...] wobec faktu, iż oznaczenie słowne TYSAND stanowi jedyny element zarejestrowanego znaku towarowego, – niewyjaśnienie przez UP okoliczności wynikających z dokumentów, iż znaczące ilości produktów oznaczonych znakiem towarowym TYSAND, wyprodukowanych przez Wnioskodawcę i Licencjobiorcę, były wprowadzone do obrotu przez samego Wnioskodawcę, – niewyjaśnienie przez UP podstaw stwierdzenia, iż ilości towarów wynikających z przełożonych faktur i z zeznań zaprotokołowanych przez Sąd Rejonowy są ilościami niewielkimi, w tym nieokreślenie rynku relewantnego zarówno z punktu widzenia obszaru, ilości, asortymentu, jak też i odbiorców, – istnienie wyraźnych sprzeczności wobec złożonych dowodów i wyjaśnień z wnioskami wyciągniętymi przez UP. Skarżący stwierdził, że powołanie jako źródła interesu prawnego art. 132 ust. 2 pkt. 1 P.w.p. i art. 20 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest całkowicie nietrafne w niniejszym postępowaniu, z treści złożonych bowiem dokumentów (co mogło być również potwierdzone przez zeznania świadków) wynika, że Wnioskodawca powołując się na umowę z 1997 roku był przekonany o możliwości używania znaku towarowego TYSAND bez żadnych ograniczeń. Ponieważ Uprawniony nie występował z zakazem używania tego oznaczenia, stąd została zachowana zasada swobody działalności gospodarczej. UP uznał istnienie tego uprawnienia, wskazując jedynie na brak dowodów na wprowadzenie do obrotu towarów oznaczonych tym znakiem, co jest zdaniem Skarżącego, oczywistą sprzecznością w kontekście uznania interesu prawnego Wnioskodawcy. Skarżący wskazał, że źródłem interesu prawnego jest konkretna norma prawa materialnego, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków. W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że interes prawny składającego wniosek o unieważnienie lub wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy musi być aktualny, realny – nie jedynie przewidywalny w przyszłości czy też hipotetyczny, indywidualny i bezpośredni, a wnioskodawca musi wskazać w jaki sposób i w jakim zakresie przyznanie prawa ochronnego na dany znak towarowy może naruszać jego interes prawny. Zdaniem Skarżącego, Wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał powyższych przesłanek, a wręcz przeciwnie, z dokumentów i konkluzji UP wynikało, że mógł on bez przeszkód używać tego znaku towarowego. Nie był zatem konfliktu pomiędzy przedsiębiorstwami będącymi stronami w niniejszym postępowaniu w sprawie używania znaku towarowego TYSAND. Skarżący dodał, że powołane zgłoszenie nr [...], jak również niepowołane przez Wnioskodawcę, ale dokonane z późniejszym pierwszeństwem przez niego zgłoszenie numer [...], nie uzasadnia interesu prawnego Wnioskodawcy ponieważ udzielenie ochrony dla tych zgłoszeń jest zdarzeniem przyszłym i brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż Wnioskodawca w oparciu o te wnioski taką ochronę może otrzymać. Tym bardziej, że Wnioskodawca, co wiadomym było UP z urzędu, dokonał tych zgłoszeń w złej wierze, bowiem skopiował nie tylko postać znaku słowno-graficznego, do którego formy graficznej miała prawo Pani H. S., była prezes K. Sp. z o.o. i postać znaku jest identyczna z wcześniejszą rejestracją znaku TYSAND, z 1993 roku, nr rej. [...], to również skopiował treść wykaz towarów i usług, ze zgłoszenia spółki K. Sp. z o.o. nr [...] i [...], do którego to opracowania również nie posiadał żadnych praw. Tym samym uzyskanie praw wyłącznych do tych oznaczeń jest oczywiście niepewne. Skarżący zarzucił, że UP uznał, że wprowadzonej do obrotu ilości (m.in. 600 worków) nie można uznać za rzeczywiste używanie znaku towarowego, podczas gdy UP, nie określił w żaden sposób rynku relewantnego dla tego rodzaju towarów, w szczególności zasięgu terytorialnego, ilości towarów w obrocie gospodarczym, odbiorców towarów. Określenie zatem ilości (600 szt.) lub wielkości ("małe worki") nie zostało oparte o jakiekolwiek ustalenia faktyczne. Skarżący wytknął, że UP całkowicie pominął zeznania świadków w postępowaniu sądowym w Sądzie Rejonowym w sprawach o sygn. akt [...],[...],[...], gdzie zostało stwierdzone używanie znaku TYSAND przez Panią M. S. we współpracy ze spółką Wnioskodawcy. Z zeznań tych wynikało również, iż współpraca była realizowana zarówno w 2009 roku, jak też i w 2010, a więc w okresie znacznie dłuższym niż przyjęte przez UP 2 miesiące, bowiem ponad rok nieprzerwanie worki do pakowania materiałów budowlanych były kupowane i wprowadzane do obrotu przez Wnioskodawcę. UP natomiast, zaniechał ustalenia dla jakiego rodzaju towarów były przeznaczone te opakowania, podczas gdy z omawianych zeznań wynikało, że była realizowana ciągła współpraca z wieloma firmami i że osoby współpracujące z Licencjobiorcą miały świadomość, że jest ona producentem materiałów pod nazwą TYSAND. Nie ulega zatem wątpliwości, zdaniem Skarżącego, że z treści tych dokumentów wynika długotrwałe i rzeczywiste używanie znaku przez Licencjobiorcę. Oddalenie wniosków o przesłuchanie świadków - bezpośrednich uczestników obrotu gospodarczego i wieloletniego używania znaku towarowego TYSAND, uniemożliwiło Uprawnionemu udowodnienia w sposób pełny używania znaku towarowego. Ponadto, właśnie Wnioskodawca nie płacąc za zakupione od Licencjobiorcy towary był odpowiedzialny za zmniejszenie produkcji tych materiałów przez Licencjobiorcę. W odpowiedzi na skargę UP utrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przedmiotem sprawy jest kwestia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "TYSAND", stwierdzona przez UP, w związku z nieużywaniem tego znaku przez Skarżącego. W ocenie Sądu, skarga nie może być uwzględniona ponieważ Skarżący nie wykazał używania spornego znaku, a podniesione zarzuty są niezasadne. Jak wynika z art. 169 ust. 1 pkt 1 P.w.p., prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, UP wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy, m.in. w tym przypadku, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Jak wynika z przywołanego przez UP, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2006 r. II GSK 163/06, podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym od wielu lat działalność gospodarczą w branży budowlanej, używającym nazwy "Tysand", na oznaczenie swoich towarów i świadczonych usług, które były też objęte wykazem spornego znaku towarowego "TYSAND", a którego jak twierdzi Wnioskodawca, Skarżący nie używał. Ponadto, Wnioskodawca zgłosił do ochrony podobny do spornego, znak towarowy o identycznym wykazie towarów i usług. Zgłoszenie to nie jest związane z zamierzoną w przyszłości działalnością, lecz z działalnością gospodarczą aktualnie prowadzoną. W świetle powyższego, Sąd zgadza się z UP, że istnieje związek pomiędzy sytuacją prawną Wnioskodawcy, bazującą na wynikającej z art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.), wolności działalności gospodarczej, a przedmiotem niniejszej sprawy. W przedstawionych okolicznościach, sporny znak, pomimo jego nieużywania, jak twierdził Wnioskodawca, mógł mieć wpływ na ograniczenie wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę, chociażby przez uniemożliwienie mu uzyskania prawa ochronnego na zgłoszony przez niego znak towarowy, co uzasadnia posiadanie przez Wnioskodawcę interesu prawnego w dochodzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Słusznie zatem wskazał UP, że dla stwierdzenia interesu prawnego nie jest konieczne istnienie wcześniejszego sporu między stronami i nie wyklucza go podnoszone przez Skarżącego, niezakłócona możliwość używania przez Wnioskodawcę nazwy "TYSAND". Zgodnie z art. 169 ust. 6 P.w.p., w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Ponieważ decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy została wydana [...] października 2006 r., słusznie UP uznał, że okres, w którym Skarżący powinien wykazać używanie spornego znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie, obejmował 5 lat do [...] października 2011 r. W przedmiotowej sprawie, Skarżący nie podjął próby wykazania używania przez siebie spornego znaku, czy też wykazania istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie. Zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 3 P.w.p., przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Skarżący zatem podniósł, że sporny znak towarowy, był za jego zgodą używany przez Panią M. S., jako licencjobiorcę upoważnioną do używania spornego znaku. Sąd jednak nie znalazł w aktach administracyjnych sprawy umowy licencyjnej, której przedmiotem byłby sporny znak towarowy, na co zwrócił również uwagę UP. Być może Skarżący miał na myśli umowę licencyjną której przedmiotem był znak towarowy "TYSAND" o nr [...], identyczny do spornego znaku, lecz o szerszym zakresie towarów i usług, która znajduje się w aktach administracyjnych załączonych do sprawy sądowoadministracyjnej o sygn. akt VI SA/Wa 1479/14. Jest to jednak kwestia, która nie może mieć znaczenia w sprawie, zarówno bowiem UP, jak i Sąd, nie mogą domyślać się intencji Skarżącego, czy też opierać się na jego twierdzeniach, nie mających jednak potwierdzenia dowodowego. W ocenie Sądu, dowody przedstawione w tej kwestii przez Skarżącego, nie potwierdzają rzeczywistego używania spornego znaku towarowego przez Panią M. S., czyli sygnowania spornym znakiem wprowadzanych do obrotu towarów lub świadczonych usług, do których oznaczania przeznaczony był sporny znak towarowy. Skarżący przedstawił trzy faktury, z których jedna z [...] lutego 2010 r., potwierdza nabycie przez Panią S., worków z napisem TYSAND, czyli towarów, które nie były objęte zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Faktura z [...] marca 2010 r., potwierdza sprzedaż 40 sztuk wylewki betonowej TYSAND, natomiast faktura z [...] grudnia 2010 r. potwierdza sprzedaż 600 sztuk pięciokilogramowych worków suchego piasku zimowego TYSAND. Skarżący, jako dowód potwierdzający jego twierdzenia, powołał ponadto protokół z rozprawy z [...] maja 2011 r., przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie o sygn. akt [...], zarzucając następnie w skardze, że UP pominął wynikające z niego zeznania świadków zwłaszcza fakt, że współpraca Wnioskodawcy z Panią M. S., która miała miejsce w 2009 r. i 2010 r., a nie jak przyjął UP, dwa miesiące. Sąd jednak zauważa, iż z powołanego protokołu i zeznania świadka wynika, że Pani M. S. "chyba od 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą", że relacje gospodarcza między wymienionymi podmiotami polegały głównie na nabywaniu worków przez Wnioskodawcę od Pani M. S., a istotna w niniejszej sprawie, współpraca z Panią M. S. polegająca na produkowaniu przez nią zaprawy do worków ze znakiem TYSAND, trwała około dwa miesiące, na co właśnie wskazał UP w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, rację ma UP wskazując, że spośród kilku towarów do oznaczania których przeznaczony był sporny znak towarowy, wskazane dwie faktury dotyczą jedynie dwóch towarów. Oznacza to, że brak jest dowodów używania spornego znaku odnośnie pozostałych towarów. Ponadto zgodzić się należy z UP, że również przedmiotowe dwie faktury jak i przywołany protokół, nie mogą być potwierdzeniem rzeczywistego i poważnego używania znaku towarowego, ze względu na wynikającą z tych dowodów incydentalność i sporadyczność wprowadzenia do obrotu, przez Panią M. S., towarów sygnowanych spornym znakiem towarowym, niezależnie od ilości tych towarów. Trudno w takich okolicznościach mówić o możliwej rozpoznawalności przedmiotowego znaku towarowego i kojarzeniu go z przedsiębiorstwem Skarżącego, czy też z działalnością Pani M. S.. Zasadne również są wątpliwości UP, co do postaci, w jakiej stosowane było przez Panią M. S. oznaczenie "TYSAND". Sądowi wiadomo z akt spraw o sygn. akt VI SA/Wa 1479/14 oraz VI SA/Wa 1221/14, że przedmiotowe faktury jak i protokół z rozprawy z [...] maja 2011 r., przed Sądem Rejonowym w G., były powoływane jako dowód używania nie tylko identycznego do spornego, słowno-graficznego znaku towarowego "TYSAND" o nr [...], ale również podobnego o nr [...]. Należy również podkreślić, na co zwrócił uwagę także UP, że przedmiotem umowy z [...] marca 1997 r. pomiędzy Syndykiem masy upadłościowej podmiotu gospodarczego "T." w S. a J. K., było zezwolenie na korzystanie przez J. K. z nazwy "TYSAND" w formie używanej przez "T.", nie natomiast używanie znaku towarowego należącego do tego podmiotu. Trudno zatem uznać powyższą umowę jako dowód używania spornego znaku towarowego przez Wnioskodawcę za zgodą Uprawnionego. Niepotwierdzony jest zarzut Skarżącego, iż Wnioskodawca działając na szkodę Licencjobiorcy, czyli Pani M. S., zablokował możliwość wprowadzenia do obrotu towarów oznaczonych spornym znakiem towarowym. W aktach administracyjnych sprawy brak dowodów potwierdzających powyższe zamiary Pani M. S.. Słusznie również zauważył UP, że Skarżący nie podnosił takiego zarzutu na wcześniejszych etapach postępowania. Podkreślenia też wymaga, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest również potwierdzenia argumentacji Skarżącego, dotyczącej posiadania praw majątkowych do formy graficznej spornego znaku towarowego, przez Panią H. S., byłą prezes K. Sp. z o.o. Sąd zauważa ponadto, że podniesiony przez Skarżącego fakt nie płacenia przez Wnioskodawcę Pani M. S. za zakupione od niej towary, jak wynika z przywołanego wcześnie protokołu z rozprawy z [...] maja 2011 r. przed Sądem Rejonowym w G., dotyczył worków, a nie towarów do których oznaczania przeznaczony był sporny znak towarowy. Nie można zatem tej okoliczności uznać za powód nieużywania spornego znaku towarowego. Odnosząc się do zarzutu pominięcia wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, w ocenie Sądu, UP wyjaśnił swoje stanowisko przekonująco uzasadniając odmowę przesłuchania świadków, co oznacza, iż nie doszło w tej kwestii do naruszenia przepisów postępowania. Z powyższych względów, Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie art. 169 ust. 1 i ust. 2 P.w.p. Sąd nie stwierdził również, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a. Stan faktyczny został w sposób dokładny wyjaśniony. Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony. UP odniósł się do wszystkich przedstawionych przez Skarżącego dowodów, uzasadniając swoją ocenę ich znaczenia, odnosząc się przy tym do podstaw prawnych wydanej decyzji. Sąd zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.