VI SA/Wa 1556/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji wspólnotowej oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 1556/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2019 r. nr [...], stwierdzającą cofnięcie A. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: A. (dalej jako: Skarżąca, Strona) na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Podstawą prawna powyższego rozstrzygnięcia były przepisy art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej kpa), art. 32f ust. 3 i art. 32b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej utd), art. 12 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz.UE.L 300, s. 72 ze zm.), pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE.L Nr 74, str. 8). Do wydania opisanych wyżej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu 1 marca 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał Stronie licencję wspólnotową nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres od dnia 28 kwietnia 2017 r. do dnia 27 kwietnia 2022 r. GITD, na podstawie ewidencji poważnych naruszeń znajdujących się w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego, o którym mowa w art. 82g utd ustalił, że w dniu 4 września 2018 r. w Niemczech nałożono na stronę grzywnę ze względu na stwierdzenie bardzo poważnego naruszenie w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Na podstawie komunikatu ERRU organ ustalił, iż ostateczna decyzja w tej sprawie została wydana w dniu [...] lipca 2019 r. Pismem z dnia 16 września 2019 r. GITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia na okres 6 miesięcy 1 wypisu z licencji wspólnotowej nr [...], uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszeniu wydania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2019 r., stwierdzającej cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej na [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Strona, pismem z dnia 5 listopada 2019 r., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała, że nie kwestionuje przeprowadzonej w dniu 4 września 2018 r. kontroli drogowej w Niemczech i nałożenia grzywny za brak świadectwa kierowcy. Podała, że kierowca wyruszył w trasę bez dokumentów, co było skutkiem przeoczenia zatrudnionego pracownika. Podniosła, iż zdarzenie miało charakter incydentalny, a zaskarżona decyzja stanowi nadmierną sankcję i spowoduje katastrofalne skutki dla prowadzonej działalności, skutkiem czego będzie paraliż wykonywanych usług transportowych i likwidacja firmy, gdyż w jej firmie filarem są kierowcy z Ukrainy. Wskazała też na konsekwencje w postaci utraty zatrudnienia przez kilkaset osób oraz pozbawienie źródła utrzymania wielu rodzin. Skarżąca podniosła nadto, że w przypadku utrzymania nałożonej sankcji nie będzie mogła wywiązać się z zobowiązań wobec kontrahentów, co może spowodować likwidację jej firmy. Strona poinformowała, iż już samo cofnięcie wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...]na okres 6 miesięcy będzie stanowiło dotkliwą sankcję. Natomiast zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców na okres 5 roku nie pozostawia żadnych złudzeń, aby firma skarżącej przetrwała. Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał na przepis art. 32f ust. 3 utd, w myśl którego w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, ci którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Stosownie do treści art. 32b ww. ustawy: 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. 2. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową, złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej. 3. Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy. 5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) kopię licencji wspólnotowej; 2) zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a; 3) kserokopię dokumentu tożsamości; 4) kserokopię prawa jazdy; 5) kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy. 5a. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest składany w postaci elektronicznej, załączniki o których mowa w ust. 5, składa się również w postaci elektronicznej. 6. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1. 7. Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia licencji.  Według art. 82g utd: 1. Tworzy się Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, zwany dalej "Rejestrem". 2. Rejestr prowadzony jest w systemie teleinformatycznym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. 3. (uchylony) 4. Rejestr zawiera ewidencje: 1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W myśl art. 12 ust. 2 rozporządzenia 1072/2019, w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Sankcje te mogą być określone po podjęciu ostatecznej decyzji w danej sprawie i uwzględniają wagę naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia 1072/2019, państwo członkowskie, na którego terytorium zostało stwierdzone naruszenie przepisów wspólnotowych w zakresie transportu drogowego przez przewoźnika z innego państwa członkowskiego przekazuje możliwie jak najszybciej właściwym organ państwa członkowskiego siedziby przewoźnika informacje o tym naruszeniu. Informacja ta zgodnie z art. 14 ww. rozporządzenie jest wpisywana do krajowego rejestru elektronicznego. Informacja o naruszeniu jest przekazywana pomiędzy krajowymi rejestrami państw członkowskich w formie dokumentu elektronicznego zwanego komunikatem ERRU. Należy wskazać, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładają na Głównego Inspektora Transportu Drogowego obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania i wydania decyzji o cofnięciu 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Powyższe rozstrzygnięcie organu ma charakter decyzji związanej, czyli takiej, gdzie organ zobowiązany jest do wydania konkretnego rozstrzygnięcia w przypadku zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Organ wskazał, iż powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie w Niemczech ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. za naruszenie polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofaniem, utrata ważności itp.), które zostało określone w pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 jako bardzo poważne naruszenie dotyczące świadectwa kierowcy. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie ust. 3 utd zobowiązany był do wszczęcia postępowania z urzędu. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji o cofnięciu na okres 6 miesięcy wypisu nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Odnosząc się do wyjaśnienia Strony, że kierowca wyruszył w trasę bez dokumentu wskutek przeoczenia pracownika, organ wskazał, że z przepisów prawa pracy wynika odpowiedzialność pracodawcy za swych pracowników. Odnosząc się do argumentu Strony, iż ukaranie jej firmy zawieszeniem wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku spowoduje utratę pracy przez kilkaset osób, a ponadto w związku z rotacją pracowników z Ukrainy często zatrudniani są nowi kierowcy, a tym samym konieczne jest uzyskanie dla nich świadectw aby mogli wykonywać swoją pracę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ wskazał, że w istniejącym stanie prawnym nie ma możliwości wydania decyzji odmiennej treścii. Organ działa na podstawie i w granicach prawa. W związku z tym, stosownie do treści art. 32f ust. 3 utd, zobowiązany jest do cofnięcia 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Ustawodawca nie pozostawił Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego możliwości wyboru w tej kwestii. Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 zarzuciła, iż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: • art. 35 § 3 k.p.a. i art 36 § 1 i 2 k.p.a. przez przekroczenie terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, niezawiadomienie strony o przekroczeniu terminu i niewyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy i brak pouczenia strony o prawie do wniesienia ponaglenia; • art.10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowania i uniemożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; • art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, które to naruszenia doprowadziły GITD do utrzymania w mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego ([...]) z dnia [...].10.2019 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.; 2. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niemogący budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej • brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, • zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, • nieuwzględnienie słusznego interesu strony poprzez nieuwzględnienie negatywnych konsekwencji dla wielu pracowników zatrudnionych przez pozwaną jak i dla samej pozwanej poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...].10.2019 r. b) z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 32f ust 3 i art 32b ustawy o transporcie drogowym poprzez ich zastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwana dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarżąca poddała ocenie Sądu rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia jej jako stronie postępowania na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...], uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku Problematyka świadectw kierowców uregulowana została na gruncie prawa wspólnotowego przepisami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. Zgodnie z art. 5 ww. Rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach. (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Zdaniem Sądu, przepisami ustawowymi, o których mowa w powyższej normie Rozporządzenia, są przepisy prawa krajowego. W myśl art. 32f § 3 u.t.d. w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art.32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W myśl art. 7 ust. 2 lit. b) Rozporządzenia, właściwe organy cofają świadectwo kierowcy mi.in., gdy posiadacz podał nieprawidłowe informacje we wniosku o świadectwo kierowcy. Sankcja ta, w ocenie Sądu, ma na celu wyeliminowanie wadliwie uzyskanych świadectw kierowców. Inny rodzaj sankcji przewidziany został w art. 12 ust 2 lit. a) Rozporządzenia, polegającej na zawieszeniu wydawania wszelkich świadectw dla kierowców przez okres 1 roku. Zdaniem Sądu, jest to przepis o charakterze stricte penalnym, przy czym przesłanką jego zastosowania jest ustalenie poważnego naruszenia przepisów wspólnotowych, wyczerpujące znamiona niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców. Należy zaznaczyć, że przepisy rozdziału 4a ustawy pt. "Świadectwo kierowcy", obejmujące art. 32a-32e, weszły w życie z dniem 27 grudnia 2003 r. Do ustawy zostały dodane na mocy art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 211, poz. 2050 ze zm.). Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 2029), wprowadzenie rozdziału 4a do ustawy miało na celu dostosowanie przepisów prawa krajowego do prawa wspólnotowego, w związku z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu wprowadzenia zaświadczeń dla kierowców (Dz. Urz. WE L 76 z 19.03.2002). Motywy wydania rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 (mającego zastosowanie w niniejszej sprawie) ujawnia pkt 1 jego preambuły, w którym wskazano, że w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium państwa członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej państw członkowskich, w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiającym warunki wykonywania w państwie członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nie mających siedziby w tym państwie oraz w dyrektywie 2006/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia wspólnych reguł dla niektórych rodzajów drogowego przewozu rzeczy należy wprowadzić szereg istotnych zmian. Dla uproszczenia i zapewnienia przejrzystości akty te należy przekształcić i zawrzeć w jednym rozporządzeniu. W kontrolowanej sprawie, kluczowe znaczenie ma ustalenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, poczynione na podstawie ewidencji poważnych naruszeń znajdujących się w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego, o którym mowa w art. 82g utd, a dotyczące na Stronę przez organa niemieckie grzywny ze względu na stwierdzenie "bardzo poważnego naruszenia" w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Na podstawie komunikatu ERRU organ ustalił, iż ostateczna decyzja w tej sprawie została wydana w dniu [...] lipca 2019 r. Jedyną możliwą w tej sytuacji sankcją było cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Decyzja wydana w powyżej opisanej sprawie miała charakter związany, co oznacza, iż ustalenie określonego stanu faktycznego determinowało tę sankcję. Wbrew wywodom skargi, organ nie mógł inaczej zinterpretować stanu faktycznego sprawy, a tym samym uniknąć nałożenia, niewątpliwie dolegliwej, sankcji na Skarżącą. W szczególności należy stwierdzić, iż wskazanie organu na dane z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego w zakresie zaistnienia "bardzo poważnego naruszenia" w zasadzie determinuje rodzaj możliwego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać należy, że zasadą rządzącą wszelkimi oficjalnymi systemami ewidencyjnymi jest domniemanie ich kompletności i aktualności. Jest to bowiem warunek pełnienia przez ewidencje ich funkcji. Jeśli zatem prawo wymaga, by w ewidencji uwidoczniono osobę zarządzającą transportem, nie wskazując wyraźnie, że w przypadku większej ilości takich osób należy wpisać tylko jedną, to należy przyjąć, że wpisowi podlegają wszystkie osoby posiadające przymioty właściwe "osobie zarządzającej transportem". Z urzędową ewidencją, jaką niewątpliwie stanowi Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego wiąże się wspomniane wyżej domniemanie, iż zawarte w niej informacje są pełne i aktualne (vide - Wyrok WSA w Gdańsku z 10.12.2020 r., III SA/Gd 946/20, LEX nr 3113455). Zarzuty strony w postaci nieuwzględnienia jej słusznego interesu w postaci potencjalnego upadku firmy i możliwych zwolnień pracowniczych nie wskazują na okoliczności, które nie dałyby się przewidzieć przy prawidłowym prowadzeniu firmy transportowej. Należy zaznaczyć, że groźba zaistnienia skutku w postaci upadku firmy winna tym bardziej uczulić pracodawcę na konieczność takiego zorganizowania działalności, aby nie dochodziło do omyłek skutkujących naruszeniami prawa transportowego. Należy zaznaczyć, że przedsiębiorca w zakresie swojej działalności dochowując aktów podwyższonej staranności, do których jest zobowiązany, nie może tłumaczyć się ani nieznajomością przepisów prawa, ani zatrudnieniem niewłaściwie przygotowanych do swoich czynności pracowników, bądź ich wadliwym działaniem. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, ani też materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zapadłych w sprawie decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak na wstępie. .