VI SA/Wa 1559/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz R. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] kwietnia 2003r. o nałożeniu na R. K. kary pieniężnej w wysokości 8000 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowi brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób. Przewozy te R. K. wykonywał m.in. 18 kwietnia 2003r., kiedy to przeprowadzono kontrolę drogową. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że 5 kwietnia 2002r. zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne nr [...] na linii komunikacyjnej [...] zostało cofnięte decyzją, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] stycznia 2003r. utrzymało w mocy. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wstrzymał wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W ocenie organu postanowienie NSA jest aktem konstytutywnym skutecznym ex nunc. Jest to środek zabezpieczający, który ma moc od momentu jego wydania. Wobec wydania postanowienie wstrzymującego wykonanie decyzji w dniu [...] czerwca 2003r. wg organu skarżący w dniu 18 kwietnia 2003r. nie był upoważniony do wykonywania przewozów regularnych na linii komunikacyjnej [...] na podstawie uprawnienia o nr [...]. Powyższy stan faktyczny zdaniem organu uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6000 zł, albowiem od daty wydania decyzji w I instancji zmianie uległy niektóre przepisy ustawy o transporcie drogowym m.in. określające wysokość kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę złożył R. K., zarzucając zaskarżonej decyzji, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a. przez to, że organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez to, że organ administracji publicznej nie zawiesił postępowania do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia skargi na decyzję o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie przewozu osób przez sąd. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co nastąpiło na mocy postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2003r., następuje z mocą wsteczną i wobec tego w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie można mówić o braku zezwolenia na prowadzenie przewozów drogowych osób na liniach regularnych. Ponadto podał, iż posiada skoordynowany przez Zarząd Województwa [...] rozkład jazdy na linii regularnej na okres do 20 kwietnia 2004r., która to decyzja, w jego ocenie, została wydana w ramach corocznej aktualizacji rozkładów jazdy i przy uwzględnieniu faktu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji SKO w K. Skarżący podniósł również, iż jeżeli nie podzielić jego powyższych argumentów, to postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego winno skutkować zawieszeniem postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd skargi na decyzję o cofnięciu zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Podkreślił, że skuteczność postanowienia o wstrzymaniu wykonalności aktu administracyjnego następuje najwcześniej z chwilą jego wydania i nie sięga wstecz. Słusznie zatem uznano, że w chwili kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozów regularnych. Wykonując je mimo wydanych w spawie orzeczeń wyczerpał swoim zachowaniem hipotezę art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.2.1. załącznika do tej ustawy. Przed terminem rozprawy do akt wpłynęło pismo procesowe skarżącego, w którym skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, zarzucając, iż organ nie odniósł się w niej do zarzutów skargi. Do pisma doręczone zostało ksero odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004r. sygn. akt 4 II SA/Ka 451/03, z którego wynika, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2003r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób w przewozach regularnych i utrzymana nią w mocy decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. zostały uchylone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Analizując przedmiotową skargę pod kątem powyższych kryteriów uznać należy, iż zasługuje ono na uwzględnienie. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. W wyroku z dnia 7 lipca 1988r. sygn. akt IV SA 451/88 NSA podkreślił, iż "Organ odwoławczy jako organ o charakterze reformacyjnym ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji". W wyroku z dnia 21 czerwca 1988r. sygn. akt SA/Lu151/88 NSA stwierdził: "Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenia materiał dowodowy uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym". Podobnie uznał NSA w wyroku z 9 sierpnia 1988r. sygn. akt Sa/Ka 378/88 – "Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego jakie zaszły w sprawie w okresie miedzy wydaniem orzeczenia I instancji, a orzeczeniem II instancji". Organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji I instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), dokonuje oceny całego materiału dowodowego. W sprawie niniejszej Główny Inspektor Transportu Drogowego działając jako organ odwoławczy postąpił wbrew powyższym zasadom. Przyjął wprawdzie prawidłowo, że postanowienie Sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest skuteczne ex nunc, lecz nie wziął pod uwagę, że wydanie przez niego decyzji nastąpiło w nowym stanie faktycznym, ukształtowanym przez orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003r. W dniu [...] czerwca 2004r. – czyli w dacie orzekania przez organ odwoławczy – decyzja cofająca zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób w przewozach regularnych nie podlegała wykonaniu, a wstrzymanie wykonania decyzji spowodowało zawieszenie jej skutku prawnego. I w tym właśnie zakresie zmianie uległ stan faktyczny sprawy, która to zmiana nie została wbrew regułom wynikającym z art. 136 k.p.a. uwzględniona przez organ II instancji. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych organ winien rozważyć celowość zawieszenia postępowania, do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii legalności decyzji cofającej zezwolenie na wykonywanie regularnego przewozu osób. Jak wynika z pisma skarżącego i dołączonej do niego kserokopii wyroku Sądu obie decyzje orzekające w powyższym przedmiocie zostały uchylone, z określeniem, że nie mogą być one wykonane. Okoliczność ta, w sytuacji zawieszenia postępowania, zostałaby uwzględniona przez organ rozpoznający odwołanie. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznając, iż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło w trybie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono w trybie art. 200 p.p.s.a.