VI SA/Wa 1562/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komendant stołeczny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 2.9.1, 2.9.3 załącznika do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29 marca 2010 r. wniesionego przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywaną dalej skarżącą) od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z wykonywaniem przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 21 lipca 2008 r. o godz. 19:10 na ul. [...] w W. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez A. B. Kierowca okazał do kontroli: prawo jazdy, dowód rejestracyjny wraz z ubezpieczeniem, odcinek kontrolny z kasy fiskalnej, wypis z licencji Nr 00061 z licencji nr 0024104 na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o., ważnej do dnia 20 grudnia 2054 r. oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Podczas kontroli nie posiadał legalizacji zamontowanego w pojeździe taksometru. Kontrolujący ustalili, że w samochodzie zamontowano sprawny i gotowy do użycia taksometr o numerze fabrycznym [...]. W trakcie kontroli stwierdzono również, że na dachu pojazdu zamontowano urządzenia techniczne podłączone do instalacji elektrycznej. Na urządzeniu umieszczono napis "[...]". W związku z poczynionymi ustaleniami stwierdzono naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Podczas kontroli wykonano ksero okazanych dokumentów oraz sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu oraz sporządzono notatkę urzędową z przebiegu kontroli z dnia 21 lipca 2088 r. Protokół kontroli Nr [...] został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń. Przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu, który zeznał, że przewozy drogowe osób wykonuje na rzecz skarżącej na podstawie umowy o współpracy. Kierowca potwierdził, że w pojeździe zamontowano sprawny i zalegalizowany taksometr o nr fabrycznym [...], którego legalizacja znajduje się do wglądu w siedzibie skarżącej. Na podstawie ustaleń taksometru naliczał należności za wykonane usługi. Rozliczenia dokonywane były raz w tygodniu na podstawie wydruków z paragonów z kasy fiskalnej. Na dachu pojazdu umieszczono baner reklamowy z napisami "[...]" oraz "nowa jakość usług, sprawdź nas". Urządzenie podłączone było do instalacji elektrycznej pojazdu, które załącza się wraz ze światłami pozycyjnymi. Zeznania kierowcy zostały utrwalone w protokole przesłuchania świadka z dnia 21 lipca 2008 r. Pismem z dnia 25 lipca 2008 r. skarżąca Spółka została zawiadomiona przez o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 21 lipca 2008 r. w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. skarżąca zarzuciła, że organ nie ustalił w sposób pełny i prawidłowy stanu faktycznego sprawy, w tym nie wykazał, że w momencie kontroli strona wykonywała przewóz okazjonalny osób (podczas kontroli w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą), co oznacza niezasadność zarzutu w postaci naruszenia przez skarżącą art. 18 ust. 5 u.t.d. Skarżąca podała, że zgodnie z art. 89 w związku z art. 87 u.t.d. istnieje zamknięty katalog dokumentów, podlegających kontroli przez funkcjonariuszy Policji. Paragon fiskalny nie mieści się w nim, dlatego żądanie okazania go należało uznać za nielegalne. Podobnie, jak wszczęcie postępowania, którego nie przewiduje treść art. 75 u.t.d. Skarżąca podkreśliła, że urządzenie zamontowane na dachu pojazdu nie było lampą ani urządzeniem technicznym, którego umieszczania zabrania art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., podobnie jak zamontowany w pojeździe drogomierz, który bezpodstawnie utożsamiono z taksometrem. W związku z powyższym, strona wniosła o przeprowadzenie w sprawie dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadka pasażerów, którzy korzystali z usługi kierowcy, dokonania oględzin skontrolowanego samochodu, celem stwierdzenia, czy urządzenie zainstalowane na dachu kontrolowanego samochodu jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia, czy urządzenie techniczne zamontowane w pojeździe było drogomierzem czy też było taksometrem (urządzeniem zdefiniowanym w przepisach prawa jako taksometr), dopuszczenia dowodu z zeznań świadka - kierowcy pojazdu, celem ustalenia: czy w momencie kontroli wykonywał przewóz pasażerów, czy w samochodzie zainstalowany był taksometr czy też drogomierz, czy samochód posiadał lampę lub inne urządzenie techniczne na dachu pojazdu, czy osoba kontrolująca zażądała od niego wydania paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej oraz czy podała mu podstawę prawną dla takiego działania, czy osoba kontrolująca pouczyła go o możliwości odmowy podpisania protokołu kontroli, czy kontrola zakończyła się nałożeniem kary pieniężnej. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...], na podstawie art. 123 k.p.a. w związku z art. 77, 78 i 80 k.p.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą zgłoszonych przez stronę w dniu 14 stycznia 2010 r. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję, w której na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.9.1. i 2.9.3. załącznika do u.t.d., nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł.) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł.). Pismem z dnia 29 marca 2010 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona zaprzeczyła wszelkim okolicznościom faktycznym ustalonym przez organ, kwestionując wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym skutkujące nałożeniem kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., powołując się na przepisy prawa materialnego, w tym m.in. art. 18 ust. 5 lit. a) i c) i art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 2.9.1. i 2.9.3. załącznika do u.t.d., a także na wyniki przeprowadzonej w dniu 21 lipca 2008 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącej Spółki - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stronę przedmiotowego postępowania w osobie skarżącej Spółki, zaś z dokumentacji zebranej w postępowaniu niezbicie wynikało, iż w samochodzie poddanym kontroli zainstalowany był taksometr, należący do strony. Z zebranej dokumentacji wyraźnie wynikało, iż na podstawie wskazań urządzenia dotyczących kwoty pieniężnej należnej za kurs, kierujący rozliczał się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej. Na tej podstawie organ uznał, że w pojeździe zamontowano taksometr, który zgodnie z § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. W ocenie organu II instancji, doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazów umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, dokumentacja fotograficzna była wystarczającym dowodem potwierdzającym naruszenie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem reprezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, celem tego przepisu jest zakaz próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z przejazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Upodabnianie samochodów wykonujących przewóz osób się do taksówek ma na celu wzbudzenie u klientów błędnego poczucia korzystania z usług transportowych świadczonych przez licencjowanego przedsiębiorcę w zakresie przewozów taksówkami. Wykonana na miejscu kontroli dokumentacja fotograficzna wyraźnie pokazała, że urządzenie to jest nośnikiem reklamy i spełnia funkcję przekazania pewnej informacji. Tak więc twierdzenie strony, iż nie jest to urządzenie techniczne jest nieadekwatne do zebranej dokumentacji, tak więc nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w sposób wystarczający pozwalał stwierdzić, iż skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d. Komendant Stołeczny Policji nie uwzględnił wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze art. 135 k.p.a., uznał, że w sprawie nie zachodzą uzasadnione przesłanki (takie jak np. prawdopodobieństwo wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, czy wywołanie przez wykonanie decyzji nieodwracalnych skutków prawnych), które powodowałyby konieczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt c) p.p.s.a. : 1. naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec braku ustalenia przez powyższy organ: * przesłanki przewozu okazjonalnego osób, * przesłanki umieszczenia w pojeździe taksometru * przesłanki używania taksometru w pojeździe, -przesłanki umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki przemawiające za odpowiedzialnością skarżącej spółki za naruszenie art. 18 ust 5 lit a) i lit c) u.t.d, 2. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust 4 i 5 obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, poprzez ustalenie rodzaju usługi, wyłącznie na podstawie zeznań świadka - kierowcy A. B., podczas gdy powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem § 6 ust 4 i 5 w/w rozporządzenia ministra infrastruktury, gdyż powyższy kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącego (udostępniał w toku kontroli dokumenty, pojazd, udzielał wyjaśnień w imieniu skarżącego, podpisywał protokół), zaś jego czynności jako podejmowane w imieniu skarżącej były dla wiążące, zatem winien zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku kontroli, ewentualnie winien zostać przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji dowód z przesłuchania kierowcy dopuszczono, jako dowód sprzeczny z § 6 ust 4 i 5 w/w, z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., 3. naruszenie art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., art. 140 kpa w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a ponadto art. 6,7,8,10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy podczas gdy organ administracji I instancji oddalił wnioski dowodowe strony, zaś dotyczyły one okoliczności istotnych w sprawie, żądanie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów zaś strona wywodziła z powyższych dowodów okoliczności, z których wynikał brak odpowiedzialności skarżącej za zarzucane naruszenie art. 18 ust 5 lit a oraz lit c u.t.d., - na podstawie art. 145 § 1 ust 1 pkt a) p.p.s.a. : - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż w pojeździe był zamontowany i używany taksometr, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikała okoliczność, iż urządzenie zamontowane w pojeździe jest taksometrem oraz okoliczność, że taksometr był używany, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust 11 u.t.d., poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącą, - naruszenie art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust 5 u.t.d., podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z w/w przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona wniosła o zawieszenie postępowania w związku z toczącym się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniem zarejestrowanym pod sygn. TS 224/09, dotyczącym stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d. Zdaniem skarżącej, z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób (art. 4 ust 11 u.t.d.) bądź krajowego transportu drogowego (art. 4 ust 4 i ust 1 u.t.d.), zatem nie można przypisać odpowiedzialności skarżącej za naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym. Definicja przewozu okazjonalnego nie ma charakteru indywidualnego przewozu przypisanego do licencji, o której mowa w art. 5 u.t.d. Z treści art. 5 i art. 18 ust. 4 u.t.d. wynika, że przewóz okazjonalny wykonywany jest nie tylko na podstawie licencji, ale także na podstawie zezwoleń. Nie sposób zatem wywieść dychotomicznego podziału przewozu okazjonalnego z uwagi na licencję określoną w art. 5 i 6 w/w ustawy. W ramach licencji, o której mowa w art. 5, mogą być wykonywane przewozy regularne, regularne specjalne oraz przewóz kabotażowy. Przewóz okazjonalny może być wykonywany także na podstawie zezwolenia określonego w art. 18 u.t.d. Zatem licencja określona w art. 6 u.t.d. nie jest wyszczególniona z powodu rodzaju przewozu jaki jest wykonywany w ramach jej realizacji, albowiem transport drogowy taksówką realizuje przewozy okazjonalne. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, skarżąca podała, że kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącą (udostępniał w toku kontroli dokumenty, odmówił podpisania protokołu), a czynności były podejmowane w jej imieniu. Taką rolę kierowcy zatrudnionego przez skarżącą potwierdza art. 70 ust 4 u.t.d. Rolę kierowcy jako "reprezentanta" kontrolowanego przedsiębiorcy w toku kontroli, zdaje się także potwierdzać § 2 ust 2 wyżej cytowanego rozporządzenia. Skoro ustawodawca zastrzegł dla kierowcy pojazdu wykonującego przewóz rolę osoby reprezentującej przedsiębiorcę, to nie sposób pogodzić ze sobą dwóch sprzeczności, tj. reprezentowania skarżącej przez kierowcę w toku kontroli i rolę kierowcy jako świadka, bowiem skoro kierowca reprezentuje stronę w toku kontroli to nie może być świadkiem, lecz winien zostać przesłuchany w charakterze strony po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej na miejscu kontroli, albo w charakterze świadka po wszczęciu postępowania administracyjnego, kiedy przedsiębiorca ma już status strony postępowania administracyjnego. Skarżąca za niezasadne uznała zrównanie przez organy administracji taksometru (urządzenia, które, jak wskazała skarżąca, posiada swoją prawną definicję zawartą w § 3 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych) z drogomierzem (dalmierzem) połączonym z urządzeniem przeliczającym (kasą fiskalną). Skarżąca wskazała, że o ile taksometr jest przyrządem pomiarowym, samodzielnie liczącym, przeznaczonym do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty należnej za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu, o tyle w przypadku drogomierza (dalmierza) funkcję przeliczeń wykonuje kasa fiskalna. Skarżąca podkreśliła, że okoliczność umieszczenia taksometru w skontrolowanym pojeździe nie została jednoznacznie wykazana. Zdaniem skarżącej, powyższego faktu nie przesądziła dokumentacja fotograficzna wykonana podczas kontroli ani zeznania świadka zaś z protokołu kontroli nie wynika precyzyjnie jakie czynności procesowe przeprowadzono celem ustalenia konkretnych okoliczności. Skarżąca podała, że z protokołu sporządzonego na miejscu kontroli nie wynika okoliczność dokonania oględzin urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu oraz urządzenia umieszczonego w pojeździe. Sporządzone na miejscu kontroli fotografie nie pozwalają na stwierdzenie czy baner umieszczony na dachu był podświetlony i zaopatrzony w instalację elektryczną. Ograniczenie się do zeznania świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu - nie może przesądzić wspomnianego faktu. W ocenie strony dokonanie oględzin powyższego urządzenia oraz prawidłowe utrwalenie jego cech konstrukcyjnych, ewentualnie dowód z opinii biegłego bądź zabezpieczenia przez organy administracyjne dokumentacji technicznej baneru lub jego instalacji elektrycznej mogłoby przesądzić o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 18 ust 5 lit c) u.t.d. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarg a A. Sp. z o.o. nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego przez skarżącą wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą TS 224/09 postępowaniem dotyczącym stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Pod wskazana sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której zawarto wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe, które pozostawione są do uznania Sądu. Rozstrzygając zgłoszony przez stronę w niniejszej sprawie wniosek Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, który stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Na mocy tego przepisu jednostka zyskała środek ochrony na drodze szczególnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wniesienie skargi konstytucyjnej jest bowiem możliwe tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu było ostateczne. Natomiast każdy sąd na mocy art. 193 Konstytucji może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Użyte w art. 193 Konstytucji określenie "może" należy rozumieć w ten sposób, że to sąd określa jaki jest stopień niezgodności danego przepisu z Konstytucją i od jego oceny zależy, czy uznaje go za zgodny z Konstytucją, czy też poweźmie poważne wątpliwości co do niezgodności z Konstytucją. Zgodnie bowiem z art. 178 ustawy zasadniczej, sędziowie podlegają również Konstytucji, a to oznacza, że w razie rozpoznawania konkretnej sprawy, szczególnie gdy strona podnosi istnienie niezgodności pomiędzy przepisami ustawy a Konstytucją, sąd rozpoznający sprawę ma obowiązek zbadać, czy wskazany przepis jest zgodny z Konstytucją z uwagi na uregulowania zawarte w art. 193 tej Ustawy. Sąd winien ocenić argumenty strony przedstawione w tym względzie. Oznacza to, że wszystkie wyżej przedstawione aspekty sąd jest zobowiązany uwzględnić rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, co zostanie wykazane poniżej. Przedmiotowa decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] marca 2010 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., tj. zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że strona powiadomiona o wszczętym postępowaniu pismem z dnia 25 lipca 2008r. brała w nim czynny udział, składając pismo procesowe z dnia 6 sierpnia 2008 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w tym rozumienie zakresu przedmiotowego art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz pismo procesowe z dnia 14 stycznia 2010 r., w którym zawarła wnioski dowodowe. W wyniku jego rozpatrzenia Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. odmówił uwzględnienia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, wskazując, iż wnioskowane przesłuchanie w charakterze świadka pasażerów skontrolowanego pojazdu jest zbędne z uwagi na to, że okoliczność mająca być udowodniona zeznaniami tych osób została już udowodniona innymi dowodami, oględziny pojazdu przy udziale strony na okoliczność stwierdzenia, czy urządzenie zainstalowane na dachu kontrolowanego pojazdu było lampą lub innym urządzeniem technicznym, zaś urządzenie techniczne zamontowane w pojeździe było drogomierzem, czy tez taksometrem, zostały udowodnione innymi dowodami, Organ nie uwzględnił również żądania strony w postaci przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – kierowcy, uznając, że jest ono zbędne z uwagi na to, że okoliczność mająca być udowodniona zeznaniami zostało już udowodnione innymi dowodami. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje przy tym zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu faktu. W przepisach k.p.a. nie ma zatem podstaw do wprowadzenia zróżnicowania środków dowodowych. (p. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, str. 393, Wyd. C.H.Beck, 2005 r.). Tak też wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 1992 r. sygn. akt III SA 1838/91 stwierdzając, iż ustalenie bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, jest sprzeczne z art. 75 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało uznać, iż brak jest podstaw do podważania wartości dowodowej zeznań świadka, tj. kierowcy kontrolowanego pojazdu oraz sporządzonej na miejscu kontroli dokumentacji fotograficznej jako niewystarczających do stwierdzenia faktu, że w pojeździe był zainstalowany aktywny taksometr, a na dachu pojazdu znajdował się baner, podłączony do instalacji elektrycznej pojazdu, który załączał się wraz z włączeniem świateł pozycyjnych (v. protokół przesłuchania świadka, ustalenia zawarte w załączniku do protokołu kontroli z dnia 21 lipca 2008 r.). Ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy w oparciu o zasadę wynikającą z art. 80 k.p.a. należało przyjąć za dostatecznie przekonywającą. Zdaniem Sądu, nie było konieczności sięgania do kolejnych środków dowodowych, w tym oględzin, czy też opinii biegłego celem potwierdzenia umieszczenia na dachu pojazdu podświetlanego urządzenia technicznego. Zdaniem Sądu, poczynione przez organy obu instancji ustalenia, dokonane na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie budzą wątpliwości, że w dniu 21 lipca 2008 r. skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych, gdyż przewóz wykonywany był przez podmiot świadczący usługi przewozowe na rzecz skarżącej Spółki, na co wskazuje treść zaświadczenia z dnia 20 marca 2008 r. wystawionego przez A. Sp. z o.o. na rzecz kierowcy A. B., która posiadała jedynie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, jak również zeznanie złożone przez kierowcę. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Według ustaleń organów Policji dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy kserokopia wypisu Nr 00061 z licencji nr 0024104). Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Posiadana przez Spółkę licencja nie była wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem przedstawiona do wglądu organom kontrolnym licencja uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie legitymowała się licencją uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką, o której mowa w art. 6 u.t.d. Posiadała jedynie licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym nie miała prawa do montowania i używania urządzeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., w tym taksometru. Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim dlatego, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr "C." o nr fabrycznym [...], co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 lipca 2008 r., dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej przez kontrolującego oraz protokołu przesłuchania świadka - kierowcy z dnia 21 lipca 2008 r. Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącej powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt. II GSK 911/08 uznał, że "nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w taksometr, lecz drogomierz (dalmierz) a więc urządzenie, którego nie wymienia art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. (...) Dalmierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela. Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu urządzenia i potraktowania go przez organy jako lampy lub urządzenia technicznego, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. W opinii strony, organy administracji, opierając swoje stanowisko jedynie na dwóch dowodach: fotografii banerów oraz zeznaniach kierowcy skontrolowanego pojazdu, nie ustaliły w sposób wystarczający naruszenia zakazu wymienionego w powyższym przepisie, gdyż z protokołu kontroli nie wynika okoliczność dokonania oględzin urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu oraz zabezpieczenia jego dokumentacji technicznej, określającej cechy konstrukcyjne rzeczy, na podstawie której można by stwierdzić, czy sporne urządzenie było faktycznie podświetlane. Istotny dla sprawy byłby również dowód z opinii biegłego, który mógłby przesądzić o spełnieniu przesłanek wynikających z art. 18 ust 5 lit c) u.t.d. Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi, należy wskazać, że przy interpretacji pojęcia "lampy lub inne urządzenia techniczne umieszczone na dachu pojazdu", o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., stosownych wskazówek dla wykładni użytych zwrotów (podobnie jak przy pojęciu "taksometru") należy poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w podanym przepisie. Zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców, którzy nie mają stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do charakteru wykonywanego przejazdu. Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 638/09). Zatem, istotne są nie tylko rozwiązania technicznego spornego urządzenia, na co przede wszystkim zwraca uwagę skarżąca, lecz również jego funkcja, mająca na celu wywarcie wrażenia, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Zastosowanie wykładni celowościowej w powyższym zakresie było zasadne. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, dopuszczając stosowanie tego rodzaju wykładni w podobnej sprawie (wyrok z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II GSK 733/09), "Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką". W rozpatrywanej sprawie na dachu skontrolowanego pojazdu znajdowało się urządzenie z napisem "[...]" (dokumentacja fotograficzna, załącznik do protokołu kontroli, protokół przesłuchania świadka), które z uwagi na miejsce ich położenia (charakterystyczne dla taksówek) oraz rodzaj umieszczonych informacji mogły wywołać u potencjalnego odbiorcy wrażenie, że usługa przewozu zostanie wykonana przez podmiot legitymujący się licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką (dokumentacja fotograficzna, k.-3 akt administracyjnych). W świetle przedstawionych wyżej argumentów należało uznać, że umieszczone na dachu pojazdu podświetlane urządzenia z napisem "[...]" czy numerem "[...]" naruszało zakaz ustanowiony w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zdaniem Sądu, trudno uznać za uprawnioną tezę strony skarżącej, jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d., naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (vide: art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych po pierwsze - nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto - są zgodne z zasadą proporcjonalności. Ponadto należy zauważyć, iż sama wolność działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (tak np. /w:/ wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31). Reasumując należy stwierdzić, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu 21 lipca 2008 r. przez skarżącą Spółkę z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy Policji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 2.9.1 i 2.9.3 załącznika do tej ustawy, nakładając na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10 000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.