VI SA/Wa 1563/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] maja 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora ds. Zarządzania w Zarządzie Dróg Miejskich działającego w imieniu Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej przy Al. N. rej. [...] na skutek rozpoznania dwóch wniosków A. S.A. z/s w P. (dalej zwanej A. S.A.): z dnia 26 maja 2006 r. i 28 września 2006 r. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem złożonym w dniu 26 maja 2006 r. A. S.A. wystąpiła o zmianę decyzji [...] dotyczącej zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym przy Al. N. rej. [...] nośnika reklamowego z nośnika dwustronnego o pow. 4,32 m2 na nośnik dwustronny o pow. 17, 94 m2 od dnia 1 lipca 2006 r. do 6 stycznia 2007 r. Po rozpoznaniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2006 r. uchyliło decyzję odmowną organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia z uwagi na naruszenie zasad procesowych w zakresie art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W szczególności organ odwoławczy zarzucił brak uzasadnienia, czym spowodowana jest zmiana dotychczasowego stanowiska organu, który uznał, że ten nośnik reklamowy, w tym konkretnym miejscu, będzie odwracał uwagę kierowców, podczas gdy dotychczas na tego rodzaju obiekty organ wyrażał zgodę i nie powodowały odwrócenia uwagi. Wskazywał, ze uznaniowość decyzji nie oznacza jej dowolności. Przed wydaniem decyzji odwoławczej strona wnioskiem z dnia 28 września 2006 r. złożonym 29 września 2006 r. – wobec negatywnej odpowiedzi dotyczącej zmiany powierzchni nośnika reklamowego – wystąpiła o przedłużenie decyzji [...] na nośnik o dotychczasowej powierzchni. W aktach znajduje się pismo organu z dnia [...] grudnia 2006 r., w którym Zarząd Dróg Miejskich powiadomił A. SA, że na skutek decyzji uchylającej SKO wszczyna postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego nośnika i można zapoznać się z aktami, złożyć wyjaśnienia w zakreślonym terminie 7 dni, stosownie do art. 10 kpa, przy czym brak jest dowodu doręczenia tego pisma stronie. Oba te wnioski zostały rozstrzygnięte decyzją odmowną Dyrektora ds. Zarządzania Zarządu Dróg Miejskich M. M., działającego z upoważnienia Prezydenta [...] W. organu I instancji z dnia [...] maja 2007 r., w której organ w uzasadnieniu powoływał się na zawiadomienie strony o toczącym się postępowaniu i możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i zgłoszeniu wyjaśnień oraz na wzięte pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zgromadzone przez siebie z urzędu dowody: 1. Białą Księgę – Europejską politykę transportową w horyzoncie do 2010 r. dotyczącą niebezpieczeństwa na drogach, opublikowaną w 2001 r. przez Komisję Europejską, 2. przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005, 3. opinię z grudnia 2006 r. w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w [...] W. sporządzoną na druku Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego przez mgr inż. L. K., 4. wyniki badań natężenia ruchu opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W. S.A.(bez daty), 5. pismo Ministra Transportu do Prezydenta [...] W. w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych z 17 października 2006 r., 6. pismo Komendy [...] Policji z dnia 21 września 2006 r. z wnioskiem o stałą zmianę w organizacji ruchu – podwyższenie dopuszczalnych limitów prędkości na terenie wskazanych ulic, m.in. na ul. G. do 70 km/h, 7. szczegółowy plan sytuacyjny reklamy, jej odległość od krawędzi jezdni, 8. statystyka stanu bezpieczeństwa drogowego [...] W. w latach 2004, 2005 i 2006. Organ I instancji uwzględnił także fakt powszechnie znany, jakim jest dopuszczalny limit prędkości, na odcinku drogi, gdzie ma być umieszczona reklama i mając na uwadze powyższe dowody, organ ustalił stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę do rozstrzygnięcia, które obszernie uzasadnił koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa poprzez usunięcie obiektów przy krawędzi drogi. Organ tym samym stwierdził, że w sprawie nie istnieje żaden szczególny przypadek, o którym mowa w art. 39 ust. 3 udp uzasadniający uwzględnienie wniosku. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 38 ust.1 poprzez niezastosowanie i art. 39 ust. 3 udp poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie oraz przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art.77, 81 w zw. z art. 10 kpa poprzez niewłaściwie przeprowadzone postępowanie dowodowe, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie zawiadomienia jej o złożeniu do akt sprawy dowodów, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć, art. 81 kpa wobec powołania się na dowód w postaci opinii L. K., która nie została podpisana przez autora, kopie map obrazujących natężenie ruchu drogowego nie wskazują na to, by zostały zrobione z dokumentów urzędowych (brak pieczęci i podpisu osoby odpowiedzialnej za przedstawione w nich dane), art. 79 i 81 kpa poprzez przeprowadzenie wizji w terenie o której strona nie została zawiadomiona oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie poprzez m. in. nieuwzględnienie tego, że strona dotychczas otrzymywała zezwolenie w latach 2004 i 2005, czyli okresach, które stanowią o wzroście zagrożenia bezpieczeństwa na drogach, o których mowa w załączonych dowodach. Strona podnosiła brak w aktach sprawy pisma, w którym organ wzywałby ją do zapoznania się z aktami sprawy po tym jak zostały uzupełnione przez sam organ. M. in. wskazywała, że sporny nośnik istniał w pasie drogowym od 1 lipca 1999 r., bowiem od tej daty strona posiadała zezwolenie. Wskazywał, że z tego względu do tej sprawy powinien mieć zastosowanie art. 38 ust.1, a nie art. 39 ust. 1 pkt 1 udp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołanie decyzją z dnia z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zasadą jest nieumieszczanie w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami i potrzebami ruchu drogowego, a udzielnie zezwolenia jest wyjątkiem. Powołując się na zebrany w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, że chodzi o szczególnie uzasadniony przypadek, a przepisu art. 39 ust. 3 udp stanowi, że to nie organ musi wykazać, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację tablicy reklamowej w pasie drogowym. To wnioskodawca ma wykazać, że takie okoliczności wystąpiły, czego nie dopełnił. Interes majątkowy właściciela nośnika reklamowego nie jest szczególną okolicznością uzasadniającą wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie organ przyznał, że został naruszony przepis art. 10 i 81 kpa wobec braku dowodu zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oceniając, iż nie ma to uchybienie istotnego wpływu na wynik sprawy. Stwierdził, że we wszystkich innych 8 sprawach odwołującego się, jakie tego samego dnia były przedmiotem rozpoznania Kolegium były dołączone te same dowody obrazujące stan bezpieczeństwa ruchu drogowego i kierunki poprawy sytuacji w tym zakresie. W tych innych sprawach strona była zawiadamiana o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i z uprawnień wynikających z tych norm kpa korzystała. Nie każde naruszenie art. 10 § 1 kpa skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej, chyba że strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie jest decyzją uznaniową, nie jest dowolna i spełnia wszystkie wymogi w zakresie zasadności zastosowania prawa materialnego z uwzględnieniem zasad procedury administracyjnej. A. S.A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, jak w odwołaniu, naruszenie: - przepisów prawa materialnego art. 38 ust. 1 udp poprzez niezastosowanie oraz art. 39 ust. 3 udp poprzez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie - przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 77, 81 i 10 kpa poprzez niewłaściwie przeprowadzone postępowanie dowodowe w ramach postępowania odwoławczego poprzez uznanie za wiarygodną niepodpisaną opinię L. K., czy mapę natężenia ruchu kołowego w W., niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, zaniechanie zawiadomienia jej o złożeniu do akt sprawy dowodów, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć, art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. M. in. ponownie, powołując się na art. 38 ust. 1 udp i argument, iż sporny nośnik istnieje w pasie drogowym od 1 lipca 1999 r., wskazywała zasadność zastosowania do sprawy art. 38 ust. 1, a nie art. 39 ust. 1 pkt 1 udp. Organy powinny badać, czy powoduje on zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego i nie zakłóca wykonywania zadań zarządu drogi. Kwestionował wartość dowodową opinii L. K. wskazując w uzasadnieniu, że treść jego "opinii" była konsultowana ze stroną, jako dowód jest niewiarygodna i nierzetelna. Zarzucił pominięcie przez organ odwoławczy, że organ przez 6 lat wydając zezwolenie na zajęcie pasa przez sporną reklamę uznawał, iż zachodził szczególnie uzasadniony przypadek. Wynika z tego, że może dalej funkcjonować w terenie nie powodując zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podnoszone w skardze argumenty wskazujące na niedopełnienie obowiązku uwzględnienia interesu strony zderzają się z obowiązkiem ochrony interesu wyższego rzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, dokonują kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1270, dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd uznał, że naruszają one prawo, zatem podlegają uchyleniu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 udp wydanie decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy należy do zarządcy drogi. Decyzja ta ma charakter uznaniowy. Wedle dotychczasowego dorobku orzecznictwa i doktryny kontrola decyzji uznaniowych ogranicza się do badania dochowania reguł proceduralnych przy ich podejmowaniu. W sprawach dotyczących zezwoleń na zajęcie pasa drogowego ustawodawca określa granice uznania administracyjnego, wskazując w art. 39 ust. 1 udp, że zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z takiego uregulowania wynika, że jeżeli zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie w nim reklamy powodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu – jest ono co do zasady zabronione. Rzeczą organu jest wykazać w toku postępowania dowodowego, że umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego w tym miejscu, zatem zezwolenie nie może być wydane. Jednocześnie ustawa w art. 39 ust. 3 udp wskazuje, że mogą być dopuszczane wyjątki od wyżej opisanej zasady ochrony pasa drogowego i w szczególnie uzasadnionych przypadkach zarządca drogi może zezwolić na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie z art. 40 ust. 2 p. 3 udp, co do zasady, reklamy stanowią obiekty, których umieszczenie w pasie drogowym jest możliwe za zgodą zarządcy drogi. Skoro organ wymaga, by strona wykazała, że umieszczenie konkretnej reklamy w konkretnym miejscu jest przypadkiem szczególnym, który uzasadnia udzielenie zezwolenia i odstąpienie od zasady ochrony pasa drogowego przed umieszczaniem w nim urządzeń nie związanych z potrzebami ruchu, winna dochować zasad ogólnych postępowania administracyjnego zapewnionych ustawowo w k.p.a., które w szczególności gwarantują stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności chodzi o obowiązek poinformowania o toczących się postępowaniach, zgromadzonych dowodach, możliwością zapoznania się z nimi w celu zajęcia stanowiska w sprawie. Ma rację skarżący w swoich zarzutach, iż nie tylko zostało naruszone jego prawo do czynnego udziału w postępowaniu, nie został zapoznany ze zgromadzonym z urzędu w niniejszym postępowaniu materiałem dowodowym, nie został udzielony mu czas ani na zgłoszenie własnych dowodów, ani na wypowiedzenie się co dowodów zgromadzonych z urzędu, to jeszcze brak jego działania (w zakresie nie wykazania okoliczności określonych w art. 39 ust. 3 udp) zostało poczytane na jego niekorzyść, wraz z negatywnymi konsekwencjami. Uchybienie procedury w niniejszej sprawie ma o tyle istotne znaczenie dla wyniku sprawy, że przedmiotowy nośnik, o kształcie płaskiego słupa, umieszczony przy chodniku dla pieszych istnieje od 1999 roku i dotychczas strona nie miała żadnych problemów z uzyskiwaniem zezwolenia na jego zajęcie. Należy podkreślić, że czynione w sprawie czynności miały miejsce poza wiedzą strony, np., kontrola przeprowadzona w terenie, z której jest sporządzony "protokół", także bez udziału strony. Wbrew zatem twierdzeniom organu odwoławczego nie tylko na stronie, ale i na organie spoczywają określone obowiązki dotyczące gromadzenia dowodów. Oczywistym jest, że to wnioskodawca musi przekonać organ o słuszności swego wniosku, ale może to zrobić wyłącznie w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nie może być tak, że odmowa uwzględnienia wniosku jest skwitowana wyjaśnieniem, że strona organu nie przekonała. W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, strona podjęła pewne czynności mające na celu wykazanie, że jej wniosek jest uzasadniony. Mianowicie wskazała (we wniosku), że chce nadal korzystać z powierzchni reklamowej, a nawet ją powiększyć. Organ I instancji kwestii tej w ogóle nie próbował zbadać i nie ustalił właściwie, gdzie reklama miałaby być ustawiona i do kogo byłaby adresowana. W decyzji organ ograniczył się do ogólników dotyczących konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak wynika z analizy akt administracyjnych, treści obu decyzji, zgromadzone z urzędu dowody - poza wiedzą strony zainteresowanej pozytywnym rozstrzygnięciem – stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego, oceny prawnej i wydania decyzji negatywnej. Wskazać jednak należy, że z załączonych do akt administracyjnych fotografii wynika, iż nośnik spornej reklamy umieszczony jest pomiędzy drzewami, przy chodniku przeznaczonym dla pieszych. Organ przyjął, że treść jej adresowana jest do kierowców, zagrażając bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Takim działaniem organ naruszył art. 7 i 77 kpa bowiem nie został właściwie ustalony stan faktyczny, a motywy w tej części uzasadnienia decyzji nie odpowiadają wymogom art.107 § 3 kpa i powodują, że nie jest możliwa kontrola, czy nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Na zakończenie wskazać należy, że to zarządca drogi decyduje o tym, co może być umieszczone w pasie drogowym, w szczególności o tym czy i jakie reklamy mogą tam za jego zezwoleniem funkcjonować. Jednak decyzje zarówno zezwalające na umieszczenie reklam jak i odmawiające zezwoleń muszą być wydawane w granicach zakreślonych ustawą udp oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z regułami kpa. Należy wskazać, że wielość wydawanych w ostatnim czasie decyzji odmownych nie uzasadnia żadnych odstępstw od reguł kpa i nie zwalnia od konieczności wnikliwego rozpoznania każdej sprawy. Inaczej decyzje dotknięte są wadą dowolności i naruszają podstawowe zasady kpa tj. zasadę praworządności z art. 6 kpa, zasadę prawdy obiektywnej i związanego z nią obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z art. 7 kpa, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa z art. 8 kpa i zasadę wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzja wydana na podstawie art. 39 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), dopuszczającego lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, jest decyzją o charakterze uznaniowym, co nie oznacza wcale, iż może być decyzją dowolną. Organ administracyjny, aby uniknąć zarzutu dowolności, musi rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a następnie wykazać, jakie powody przeważyły za takim, a nie innym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. II SA 36/98). Z kolei należy podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego było rzeczowe i profesjonalne ustosunkowanie się do zarzutów strony, w szczególności dotyczących materiału dowodowego stanowiącego podstawę negatywnego dla niej rozstrzygnięcia i w sytuacji, kiedy nie mogła się do tych dowodów ustosunkować i została pozbawiona możliwości złożenia własnych wniosków dowodowych przed organem I instancji. Jedynie bowiem fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, z tym, że fakty znane organowi z urzędu należało zakomunikować stronie przed zakończeniem postępowania, aby mogła się do takiego stwierdzenia ustosunkować. Zasada ta wynika z art. 77 § 4 w zw. z art. 81 k.p.a. Samorządowe Kolegium Orzekające uznało wszystkie uchybienia organu I instancji za nie mające wpływu na wynik sprawy, mimo iż uchybienia były tego rodzaju, że w świetle podstawy materialnoprawnej decyzji, wymagającej dowodów od wnioskodawcy, przesądzały o wadliwości postępowania, na którego przepis przerzuca ciężar dowodzenia tych racji. Postępowanie odwoławcze powinno polegać nie tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. Powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", gdyż organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. V SA/Wa 2473/05, LEX nr 196286). Wskazane wyżej okoliczności przemawiają zatem za zasadnością zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. nakazującym dokładne wyjaśnienie sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu strony oraz art. 77 § 1 k.p.a. nakazującym zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nakazującym uzasadnienie decyzji z rozważeniem wszystkich faktów. Te uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wyżej wskazano, cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 kpa jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I-instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć, dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione. (vide: wyroki NSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 856/00 (LEX nr 50108) oraz z dnia 19 lipca 2001 r. sygn. akt V SA 3872/00 (LEX nr 78936). Zważywszy powyższe Sąd uchylił obie decyzje jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 p 1 lit.c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a w związku z w związku z § 14 ust. 2, p.1, lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349 z późn. Zmianami) i zasądził całą kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kwotę 240,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.