VI SA/Wa 1567/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 23 czerwca 2008 r. spółka J. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocników - działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 452.045.537,36 złotych za niedopełnienie obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych. Następnie w dniu 24 czerwca 2008 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej podniósł na wstępie, iż zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], odnoszącymi się do terminu płatności, kara pieniężna jest niewymagalna, albowiem brak jest prawomocnej decyzji w przedmiocie jej nałożenia. W świetle powyższego strona skarżąca, powołując się dodatkowo na przepisy art. 26 § l i art. 27 § l pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) - uznała, że Agencja Rezerw Materiałowych nie jest uprawniona do wystawienia tytułu wykonawczego w związku z decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r., albowiem tytuł taki winien zawierać stwierdzenie, że obowiązek zapłaty kary pieniężnej jest wymagalny. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka stwierdziła, iż wykonanie spornej decyzji Ministra Gospodarki spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona wskazała, iż rozmiar nałożonej kary pieniężnej pozwala stwierdzić, że jest zapłata będzie miała dotkliwe skutki dla skarżącej. Powołując się na dane zawarte w sprawozdaniu finansowym skarżącej spółki za 2007 r., w tym na rachunek zysków i strat oraz na rachunek przepływów środków pieniężnych, strona stwierdziła, że natychmiastowa egzekucja przedmiotowej kary pieniężnej oznaczać będzie paraliż działalności skarżącej, utratę płynności finansowej i w konsekwencji konieczność wystąpienia do sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, co spowoduje likwidację przedsiębiorstwa. Ponadto strona podniosła, iż egzekucja przedmiotowej kary może doprowadzić do poważnego zachwiania bezpieczeństwa paliwowego Państwa, albowiem skarżąca spółka jest istotnym elementem systemu tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw. Zdaniem strony brak środków pieniężnych na zapłatę kary będzie skutkować przeprowadzeniem egzekucji z zapasów paliw skarżącej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 26 listopada 2008 r., pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, iż należność z tytułu nałożonej kary pieniężnej została z konieczności uiszczona, w związku z czym strona wniosła o umorzenie postępowania w tym przedmiocie. Jednocześnie strona wskazała, iż oczekuje zajęcia przez Sąd stanowiska w zakresie spornej kwestii wymagalności nałożonej kary pieniężnej. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § l, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy podnieść przy tym, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (tak również /w:/ postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publik.). Zdaniem Sądu strona skarżąca - zgodnie z ciążącym na niej w tym zakresie ustawowym obowiązkiem - wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, iż w niniejszej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy jednakże wyraźnie wskazać, że zgodnie z informacją, jaką Sąd uzyskał na rozprawie od pełnomocników obu stron, nałożona na skarżącą spółkę J. S.A. kara pieniężna została uiszczona w całości, co świadczy o bezprzedmiotowości postępowania w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Należy bowiem zauważyć, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (vide: art. 118 § 2, art. 130 § l, art. 161, art. 189, art. 282 § 2 p.p.s.a.), wśród których nie ma odwołania do art. 61 cyt. ustawy. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (tak również: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II, s. 159). Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie z uwagi na uiszczenie przez stronę skarżącą nałożonej kary pieniężnej zaszły wszelkie podstawy do odmowy zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy wskazać, iż Sąd nie zajął stanowiska w zakresie zgłaszanej przez stronę kwestii wymagalności nałożonej kary pieniężnej, albowiem w świetle przepisów ustawy ocena legalności stanowiska organu administracji w tym przedmiocie nie mieści się w zakresie postępowania zainicjowanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.