VI SA/Wa 1570/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III –VI 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B. Spółka jawna z siedzibą w K. kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: GITD) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260, dalej: "u.d.p.") oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r.") decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: [...]WITD) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] o nałożeniu na B. Sp.J. (dalej zwana: Spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2013 r. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. W., który przewoził nim ładunek podzielny w postaci elementów mebli w kartonach na trasie [...] w imieniu i na rzecz Spółki. Podczas kontroli dokonano pomiaru wysokości pojazdu przy pomocy przymiaru teleskopowego (legitymującego się świadectwem wzorcowania ważnym do marca 2014 r.) i stwierdzono, że pojazd członowy przekraczał dopuszczalną wysokość 4 m, albowiem jego wysokość (po odjęciu 1 % wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) wyniosła 4,24 m. Kierowca do kontroli okazał kserokopię zezwolenia kategorii III nr [...] na przejazd w terminie od [...] października 2012 r. do [...] października 2014 r. pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi określonych w pozycji nr 3 tabeli. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Organ I instancji stwierdził, że według lp. załącznika nr 1 do p.r.d., zezwolenie kategorii III jest wydawane na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych: a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o szerokości nieprzekraczającej: -15 m dla pojedynczego pojazdu, -23 m dla zespołu pojazdów d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Organ –[...]WITD zauważył jednakże, że w myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Ponadto we wniosku o wydanie zezwolenia kategorii III nie wskazuje się rodzaju ładunku, a jedynie parametry pojazdu. Z powyższych względów, skoro przewożono ładunek podzielny, który powinien być przewożony pojazdem normatywnym, WITD uznał, że występuje brak zezwolenia kategorii III z uwagi na parametry wymiarowe. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za brak zezwolenia kategorii III - VI. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił powyższą decyzję WITD i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie GITD w trakcie kontroli nie ustalono wszystkich danych pozwalających na stwierdzenie, za brak jakiego zezwolenia należało nałożyć karę pieniężną, zwłaszcza, że w protokole nie zawarto informacji dotyczących nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej oraz długości i szerokości kontrolowanego zespołu pojazdów, mimo że pojazd przewoził ładunek, co mogło mieć wpływ na wysokość nakładanej kary. Po uzupełnieniu materiału dowodowego o notatkę służbową z dnia [...] lipca 2013 r., WITD decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii III – VI. Pojazd został zatrzymany na drodze krajowej, na której dopuszczalny maksymalny nacisk to 11,5 t na oś napędową, a ilość ładunku nie budziła podejrzeń co do przekroczenia parametrów: nacisk na osie i dopuszczalnej masy całkowitej. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie. W odwołaniu podniosła, że w toku kontroli kierowca okazał zezwolenie kategorii III nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy ważne w terminie od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] października 2014 r., a prowadząc ponownie postępowanie [...]WITD nie dokonał żadnych innych nowych istotnych ustaleń w sprawie. Dlatego w ocenie Spółki nie było możliwe wymierzenie jej kary pieniężnej. Ponadto zdaniem skarżącej podczas wykonywania przejazdu została dochowana należyta staranność w realizacji czynności związanych z przejazdem, a tym samym decyzja WITD powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone. Rozpoznając odwołanie GITD wskazał na obowiązujące przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym regulujące ruch pojazdu nienormatywnego. Organ odwoławczy podniósł, że skarżąca dokonywała przewozu ładunku podzielnego na podstawie zezwolenia kategorii III pojazdem członowym, którego wysokość, po uwzględnieniu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu pomiarowego, przekroczyła dopuszczalną wartość o 0,24 m. Okoliczność ta została ustalona na podstawie pomiaru dokonanego przy pomocy przymiaru teleskopowego posiadającego w dniu przeprowadzenia kontroli ważne świadectwo wzorcowania. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Organ wskazał przy tym, że ładunek podzielny, zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d. może być przewożony pojazdami nienormatywnymi wyłącznie na podstawie zezwoleń kategorii I i II. Ponadto GITD podniósł, że z uwagi na ustalone w toku czynności kontrolnych przekroczenie parametrów wymiarowych, wystąpił brak zezwolenia kategorii III. Tym samym według GITD należało nałożyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia. Jednocześnie GITD uznał, że strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo. Ponadto GITD podniósł, że Spółka w toku postępowania złożyła jedynie wyjaśnienia niestanowiące dowodów na dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem umożliwiających umorzenie postępowania w myśl art. 140aa ust. 4 p.r.d. Od decyzji GITD B. Sp.J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) art. 140ab ust. 2 p,r,d. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w pierwotnie wydanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nakładającej karę pieniężną nie zastosowano tego przepisu; b) art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.r.d. poprzez niezasadne obciążenie skarżącej karą pieniężną w kwocie 5.000 zł, mimo braku ku temu podstaw; 2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie tego, co stanowiło bezpośrednią i jedyną przyczynę wymierzenia kary, tj. brak zezwolenia kategorii Ill, które to zezwolenie skarżąca posiadała w chwili kontroli; pominięcie tego, że w trakcie kontroli z dnia [...] lutego 2013 r. nie zawarto informacji dotyczących nacisków osi rzeczywistej masy całkowitej oraz długości i szerokości kontrolowanego zespołu pojazdów, a także błędne ustalenie, że przewożony towar jest ładunkiem podzielnym, podczas gdy nie poczyniono w tym zakresie żadnych ustaleń; b) art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w uznaniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentu w postaci notatki służbowej z dnia 30 lipca 2013 r., która została sporządzona przez inspektora P. J. po 5 miesiącach od przeprowadzonej kontroli drogowej i nie może stanowić uzupełnienia do protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2013 r.; błędne przyjęcie, że kara skarżącej została wymierzona "jak za brak zezwolenia kat. III-VI", podczas gdy z treści protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2013 r. i decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika, że kara została nałożona "za brak zezwolenia kat. III-VI", tym samym błędnie przyjęto, że organ nałożył karę pieniężną za przewożenie ładunku podzielnego bez zezwolenia; c) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechaniu rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie; d) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego pominięto okoliczność, że pierwotną podstawą nałożenia kary pieniężnej był brak zezwolenia kategorii III-VI, co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2013 r. i decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r.; e) art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej; f) art. 11, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności nieodniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy, które w ocenie skarżącej miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym nieodniesienie się do tego, że w toku postępowania organ pierwotnie ukarał karę pieniężną jedynie za brak zezwolenia kat. III w oparciu o załącznik do protokołu kontroli; nadto nieodniesienie się do tego, że organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia czy przewożony ładunek był ładunkiem podzielnym czy niepodzielnym; g) rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w art. 11 i art. 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; h) art. 139 k.p.a. poprzez orzeczenie przez GITD na niekorzyść skarżącej przez uzupełnienie podstawy prawnej pierwotnie wydanej decyzji z dnia 3 kwietnia 2013 r. o art. 140ab ust. 2 p.r.d, którego w swojej podstawie nie zawierało powołane rozstrzygnięcie WITD. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GITD, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że organy obu instancji ponownie rozpatrując sprawę przyjęły, że na Spółkę nałożono karę pieniężną nie za brak zezwolenia kategorii III, ale jak za brak zezwolenia tej samej kategorii. Organy przyjęły bowiem, że skarżąca posiadała zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III, ale przewożąc ładunek podzielny – elementy mebli w kartonach, naruszyła warunki tego zezwolenia i w tej sytuacji stwierdzona wysokość pojazdu – 4,24 m była nienormatywna. Przy braku zezwolenia kategorii III wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m, o czym stanowił w dacie kontroli i aktualnie art. 61 ust. 10 p.r.d. Organ prawidłowo wskazał, że w myśl art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem m.in.: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ(...); 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Z kolei w myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Jako ładunek niepodzielny, z mocy art. 2 pkt 35b p.r.d., należy rozumieć ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Organy zaakceptowały, że Spółka posiadała zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III. Zezwolenie tej kategorii wydaje się na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych szerokości nieprzekraczającej 3,2 m, długości nieprzekraczającej 15 m dla pojedynczego pojazdu i 23 m dla zespołu pojazdów, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m (lp. 3 załącznika nr 1 do p.r.d.). Jednakże przewożąc ładunek podzielny, zdaniem organów, Spółka naruszyła zakaz z art. 64 ust. 2 p.r.d., co w świetle art. 140aa ust. 1 p.r.d. skutkowało nałożeniem kary pieniężnej (Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.). Karę tę, zdaniem organów, należało nałożyć jak za przejazd bez zezwolenia, na podstawie art. 140ab ust. 2 p.r.d. (W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.). W tym miejscu należy zauważyć, że WITD w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. powołał art. 140ab ust. 2 p.r.d., ale przyjął, że kierowca nie posiadał zezwolenia na pojazd nienormatywny, gdyż okazał kserokopię zezwolenia. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy, organy nie rozważały już kwestii przedstawienia przez kierowcę kserokopii zezwolenia kategorii III i ewentualnego wpływu tego uchybienia na odpowiedzialność Spółki. W decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. bowiem GITD wskazał, że "w przypadku przewozu ładunku podzielnego przy jednoczesnym posiadaniu nawet zezwolenia kategorii III, nakłada się karę pieniężną za brak zezwolenia odpowiedniej kategorii w związku z naruszeniem zakazu określonego w art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym". Należy jednak zauważyć, że w myśl art. 64 ust. 4 p.r.d. kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. Ponadto według art. 64a ust. 4 p.r.d. wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia. Jednocześnie wymaga zauważenia, że wysokości kar nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. i art. 140ab ust. 2 p.r.d. są takie same – określone w art. 140ab ust. 1 p.r.d. Następną kwestią niewyjaśnioną przez organy była zależność między zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii III udzielonym Spółce a charakterem (budową) pojazdu, na który zostało udzielone to zezwolenie. Nadwozie naczepy było zabudowane ścianami bocznymi, drzwiami tylnymi i sufitem, jak wynika z dokumentacji fotograficznej. Organ nie wyjaśnił, czy z uwagi na powyższy rodzaj zabudowy naczepy, skarżąca uzyskała zezwolenie kategorii III na skontrolowany pojazd. Jeżeli Spółce udzielono zezwolenia kategorii III właśnie z powodu trwałej zabudowy naczepy i jej wymiarów, powodujących, że naczepa ta była nienormatywna, to ładunek umieszczony wewnątrz zabudowanej naczepy (nawet podzielny) nie miał wpływu na parametry pojazdu: długość, szerokość, a zwłaszcza wysokość, która według zezwolenia kategorii III nie mogła przekraczać 4,3 m, zamiast normatywnych 4 m. Bez względu na charakter ładunku (podzielny czy też nie) umieszczonego wewnątrz zabudowanej naczepy, ładunek ten pozostawał niepodzielny, właśnie z uwagi na niepodzielność zabudowy naczepy, która o ile była trwała, stanowiła swoiste opakowanie ładunku. Zatem niezbędne było ustalenie czy omawiane zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym odnosiło się w rzeczywistości do wysokości zabudowanej naczepy. Jeżeli tak, to nie można byłoby mówić o naruszeniu warunków zezwolenia, bo charakter towaru umieszczonego wewnątrz zabudowanej naczepy nie wpływał na jej parametry – wysokość, szerokość, długość, jak i to, że sama w sobie zabudowa naczepy była niepodzielna. Jednocześnie nie stwierdzono, aby ładunek spowodował przekroczenie parametrów: nacisku na osie i dopuszczalnej masy całkowitej. Idąc tokiem rozumowania organów, Spółka posiadając zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii III, podlegałaby odpowiedzialności na tej samej podstawie, jak w ocenianej decyzji, w przypadku przejazdu bez jakiegokolwiek ładunku wewnątrz zabudowanej naczepy. W powyższej sytuacji, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz w art. 107 § 3 k.p.a. już na etapie postępowania przed organem I instancji. Organy nie wzięły pod uwagę wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, przy tym przeprowadzając wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego, niezgodną z obowiązkiem oceny całokształtu materiału dowodowego, co następnie znalazło wyraz w nieodpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnieniach obu decyzji. Okoliczność, że organ I instancji w ramach uzupełnienia materiału dowodowego sporządził jedynie notatkę, było uchybieniem przepisom postępowania, ale nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 72 k.p.a. notatki sporządza się w przypadku czynności, które nie wymagają sporządzenia protokołu. Jednak w niniejszej sprawie notatka służbowa z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdzała, że nie zostały przekroczone inne parametry, poza wysokością pojazdu, co zaś miało zostać wykazane innymi dowodami. Z uwagi na przedstawione wady postępowania i naruszenia przepisów postępowania, przedwczesnym było odnoszenie się zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z powyższych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, ze uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na mocy 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.