VI SA/Wa 1570/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] w O. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na wydobywanie kopaliny oddala skargę Minister Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Ministra Środowiska została wydana po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez L. od decyzji udzielającej K. Sp. z o.o. z/s. w [...] koncesji na wydobywanie, w granicach obszaru górniczego "[...]", piasków kwarcowych ze złoża "[...]" położonego w miejscowości [...] i [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: K. Sp. z o.o. z/s. w [...], zwany dalej "przedsiębiorcą", "skarżącym" wystąpił do Marszałka Województwa [...] z wnioskiem o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża piasków kwarcowych "[...]". W toku postępowania koncesyjnego L., zwane dalej "uczestnikiem postępowania", zarządzające (w imieniu właściciela - Skarbu Państwa) działkami zlokalizowanymi w obrębie projektowanego obszaru górniczego, tj. działkami nr [...], [...],[...],[...],[...] (obręb [...] [...]) oraz nr [...] (obręb [...]). W kolejnych pismach złożonych w toku postępowania podniosły, że przedsiębiorca nie posiada tytułu prawnego do tych działek. Z kolei przedsiębiorca odniósł się do argumentacji Nadleśnictwa [...] i przedstawił swoje stanowisko w tym przedmiocie.  Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], Marszałek Województwa [...] udzielił przedsiębiorcy koncesji na wydobywanie, w granicach obszaru górniczego "[...]", piasków kwarcowych ze złoża "[...]" położonego w miejscowości [...] i [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo geologiczne i górnicze we wniosku o udzielenie koncesji określa się "prawa wnioskodawcy do nieruchomości (przestrzeni), w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność, lub prawo, o ustanowienie którego ubiega się wnioskodawca". Organ podkreślił, że przedsiębiorca przedłożył umowę przedwstępną przyrzeczenia dzierżawy z dnia [...].09.2007 r. wraz z aneksem do umowy z dnia [...].03.2010 r. zawartą z Nadleśnictwem [...]. Zgodnie z § 2 pkt 2 ww. umowy, umowa dzierżawy gruntu pod eksploatację zostanie zawarta po spełnieniu dwóch warunków: uzyskania koncesji na eksploatację, oraz uzyskania decyzji Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych na wyłączenie gruntów z powierzchni leśnej. W ocenie Marszałka Województwa [...], spełniony został zatem warunek zawarty w art. 24 ust. 1 pkt 2 i udzielił wnioskowanej koncesji. Od powyższego rozstrzygnięcia uczestnik postępowania wniósł odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa, a w szczególności art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez udzielenie przedsiębiorcy koncesji na wydobywanie piasków kwarcowych pomimo, iż nie dysponował on prawem do nieruchomości (przestrzeni), w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność, ani prawem, o ustanowienie którego ubiega się wnioskodawca, 2) naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego w kwestii prawnej spornej między stronami dotyczącej oceny obowiązywania umowy przedwstępnej przyrzeczenia dzierżawy z dnia [...] września 2007 r. oraz przyznanie racji tylko przedsiębiorcy bez wyjaśnienia, dlaczego stanowisko uczestnika postepowania nie zostało uwzględnione, 3) naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7-10 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w szczególności, że postępowanie było prowadzone sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa. Mając powyższe na uwadze wniósł o zmianę w całości zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia wnioskodawcy koncesji na wydobywanie, w granicach obszaru górniczego "[...]", piasków kwarcowych ze złoża "[...]"; ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i dopuszczenie dowodów wymienionych w odwołaniu. Przedsiębiorca pismem z dnia [...] lutego 2017 r. złożył odpowiedź na odwołanie, w którym wskazał, iż brzmienie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze nie wyklucza możliwości złożenia przez przedsiębiorcę wniosku koncesyjnego, który nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości gruntowej lub prawem użytkowania górniczego, a dopiero zamierza taki tytuł uzyskać. Jednocześnie przedsiębiorca podniósł, iż organ koncesyjny nie ma kompetencji do ustalenia, że umowa z dnia [...] września 2007 r. na dzień złożenia wniosku lub wydania decyzji już nie obowiązuje (wygasła). Po przeprowadzeniu postępowania Minister Środowiska stwierdził, iż zasadne jest uchylenie ww. decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ wyjaśnił, że zasadnicza wątpliwość w sprawie dotyczy kwestii posiadania przez przedsiębiorcę tytułu prawnego lub dowodu jego przyrzeczenia do nieruchomości, którą zamierza objąć eksploatacją, tj. do działek znajdujących się w prognozowanym obszarze górniczym, nie będących jego własnością. Organ uznał bowiem, iż zagadnienie to jest, z punktu widzenia brzmienia art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 26 ust. 2 pkt 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 z późn. zm.), kluczowe. Organ wyjaśnił, że do wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż dołącza się dowody istnienia prawa przysługującego wnioskodawcy do nieruchomości gruntowej, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, lub dowód przyrzeczenia jego ustanowienia. Bez spełnienia tego wymogu nie ma możliwości udzielenia koncesji wydobywczej. Odnosząc się do argumentacji i stanowisk stron przedstawionych w pismach w toku postępowania toczącego się przed organem odwoławczym Minister Środowiska wskazał, iż co do zasady nie można odmówić organowi koncesyjnemu prawa do samodzielnej oceny stanu faktycznego oraz prawnego, w tym umowy będącej częścią materiału dowodowego prowadzonego postępowania, mając na uwadze, że w postępowaniu tym organ powinien ustalić, czy przedsiębiorca wykazuje się tytułem prawnym lub dowodem jego przyrzeczenia do nieruchomości, wchodzącej w skład obszaru górniczego. Organ administracji nie jest jednak uprawniony do rozstrzygania sporu, którego przedmiotem jest ustalenie, czy przedsiębiorca i uczestnik postępowania związani są umową dzierżawy, czy też umową przyrzeczenia jej ustanowienia. Takie ustalenia i orzekanie należy bowiem wyłącznie do właściwości sądu powszechnego. Zdaniem Ministra Środowiska, organy koncesyjne posiadają uprawnienie do oceny umowy, z której przedsiębiorca wywodzi prawo lub przyrzeczenie jego ustanowienia do nieruchomości gruntowej, w granicach której planuje wykonywać działalność określoną koncesją. Jednak w przypadkach spornych kwestie tego rodzaju powinien rozstrzygać sąd powszechny. Dlatego też w niniejszym postępowaniu organ I instancji pospieszył się wydając zaskarżoną decyzję. Marszałek Województwa [...] powinien był przed wydaniem rozstrzygnięcia umożliwić przedsiębiorcy złożenie żądania ustalenia istnienia stosunku prawnego lub prawa, z którego wywodzi on spełnienie wymagania z art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, w drodze odpowiedniego powództwa (art. 189 K.p.c.). Uczestnik postępowania jako zarządzający w imieniu właściciela (Skarbu Państwa) spornymi nieruchomościami nie ma obowiązku udowadniania, iż własność ta nie jest obciążona prawami osób trzecich. W analizowanej sytuacji przedsiębiorca powinien wystąpić do sądu powszechnego z odpowiednim powództwem, a nie skarżący. Minister Środowiska uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia uznał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy niezbędne jest wyznaczenie przez Marszałka Województwa [...] przedsiębiorcy odpowiedniego terminu do wytoczenia przez niego ww. powództwa. Jeżeli przedsiębiorca wniesie ww. pozew o ustalenie, to organ I instancji przy rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy będzie zdeterminowany orzeczeniem sądu powszechnego. Natomiast zaniechanie przedsiębiorcy w tym zakresie - unikanie wdania się w formalny spór sądowy - będzie niewątpliwie oceniane wraz z całością zebranego materiału dowodowego. Na decyzję z dnia [...] maja 2017 r. skarżący złożył skargę do Sądu, w której zarzucił decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego a) art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego1 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezawarciu w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, przez co organ koncesyjny nie urzeczywistnił zasady przekonywania stron do podjętego rozstrzygnięcia oraz uczynił niemożliwą kontrolę sądowoadministracyjną wydanej decyzji, bowiem jej treść nie pozwala na rekonstrukcję okoliczności faktycznych oraz argumentów prawnych, którymi kierował się organ koncesyjny przy wydawaniu decyzji; b) przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 KPA poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nie zebraniu dowodów oraz uchyleniu się - ze względu na spór pomiędzy stronami postępowania co do prawa - od oceny posiadanego w dacie wydania zaskarżonej decyzji materiału dowodowego na okoliczność "przyrzeczenia ustanowienia prawa do nieruchomości, w granicach której ma być wykonywana działalność wydobywcza", podczas gdy ocena dowodów powinna być poczyniona przez organ koncesyjny w każdym przypadku, niezależnie od stanowisk prawnych prezentowanych przez strony, w tym także wówczas, gdy pomiędzy stronami rysuje się rozbieżność co do kierunku interpretacji przepisów mogących mieć zastosowanie w sprawie; c) przepisów prawa procesowego - art. 100 § 1 KPA poprzez nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że organ pierwszej instancji powinien wyznaczyć skarżącej spółce odpowiedni termin do wytoczenia powództwa o ustalenie, mimo że uprzednio nie nastąpiło zawieszenie postępowania ze względu na wystąpienie zagadnienia wstępnego, którego wystąpienia w sprawie organ nie usiłował nawet uzasadnić, przy czym, zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tego rodzaju zagadnieniem; 2. przepisów prawa materialnego: a) art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak też art. 22 ust. 4, 26 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ koncesyjny nie ma kompetencji do oceny dołączonego do wniosku koncesyjnego "dowodu przyrzeczenia ustanowienia prawa do nieruchomości, w granicach której ma być wykonywana działalność wydobywcza", jeśli istnieje między stronami spór co do prawa, podczas gdy z powołanych przepisów nie wynikają jakiekolwiek ograniczenia w tym przedmiocie; b) art. 26 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 Prawo geologiczne i górnicze poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie dołączył do wniosku koncesyjnego "dowodu przyrzeczenia ustanowienia prawa do nieruchomości, w granicach której ma być wykonywana działalność wydobywcza", podczas gdy skarżący dołączył do wniosku umowę z dnia [...] września 2007 r. zawartą ze Skarbem Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" Nadleśnictwo [...], która stanowi taki dowód; c) art. 56 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 24 i 26 prawa górniczego i geologicznego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, podczas gdy skarżący spełnił wszystkie takie warunki. Mając na uwadze powołane powyżej zarzuty strona skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska w całości, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania odnosząc się do złożonej skargi w pełni poparł stanowisko reprezentowane przez Ministra Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją Minister Środowiska uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie udzielenia K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] koncesji na wydobywanie w granicach obszaru górniczego "[...]" piasków kwarcowych ze złoża "[...] – [...], położonego w miejscowości [...] i [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła jej zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Odpowiadając na te zarzuty należy wskazać, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji opisano dokładnie przebieg postępowania, omówiono zarzuty podniesione w odwołaniu, jak również stanowiska stron. Wskazana została również podstawa prawna rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Poza tym udzielono jasnych wskazówek organowi pierwszej instancji co do dalszego postępowania. Nie doszło również do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. albowiem organ dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, jak również uwzględnił dowody załączone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że rozwiązanie sporu między stronami postępowania w kwestii obowiązywania umowy z dnia [...] września 2007 r. i jej zakresu leży poza kognicją organu administracyjnych publicznej. Spór jaki powstał między stronami dotyczący obowiązywania umowy z dnia [...] września 2007 r. wraz z aneksem do umowy z dnia [...] marca 2010 r. wypełnia dyspozycję art. 1 k.p.c. i z tego względu powinien być rozpoznany przez sądy cywilne w zakresie ich właściwości. Poza tym należy wskazać, że strona skarżąca złożyła w dniu [...] sierpnia 2016 r. do Sądu Rejonowego w [...] Wydział Gospodarczy wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie dotyczącej zawarcia umowy ramowej określającej precyzyjnie sposób sukcesywnego zawierania kolejnych umów dzierżawy dotyczących poszczególnych numerów działek, na które miałaby być udzielona koncesja. Tym samym strona skarżąca poprzez podjęcie odpowiedniej akcji przed sądem cywilnym uznała, że rozstrzygnięcie sporu należy do właściwości sądu powszechnego jako organu właściwego do rozstrzygnięcia sporu. Jak wynika z kserokopii protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2016 r. dotyczącego sprawy o sygnaturze [...] Sądu Rejonowego w [...] Wydział Gospodarczy – ugody nie zawarto. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwione jest twierdzenie skarżącej, że organ uchylił się od oceny materiału dowodowego, albowiem wyraźnie wskazał, że w niniejszej sprawie kwestie dotyczące obowiązywania umowy decydującej o prawie strony skarżącej do nieruchomości należą do kognicji sądów powszechnych. Zarzucając organowi I instancji brak wyznaczenia terminu umożliwiającego stronie skarżącej złożenie pozwu o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa nie wykazała ona, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 100 § 1 k.p.a. Organ II instancji wskazał bowiem na wątpliwości związane z posiadaniem tytułu prawnego do gruntu przez stronę skarżącą, wynikające ze sporu między stronami postępowania w zakresie posiadania tytułu prawnego do nieruchomości objętej przedmiotem koncesji. Odnosząc się do czwartego narzutu, należy zauważyć, że art. 26 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 Prawa górniczego i geologicznego stanowią lex specialis w stosunku do unormowań zawartych w rozdziale 4 tej ustawy. Tym samym w pierwszej kolejności należy stosować przepisy Prawa górniczego i geologicznego. Wpisany w art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy wymóg dołączenia do wniosku dowodów istnienia prawa przysługującego wnioskodawcy do nieruchomości gruntowej, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny metodą odkrywkową lub dowód przyrzeczenia jego ustanowienia i zbieżny z nim art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy nie uprawnia organu administracji publicznej do rozstrzygania sporu pomiędzy skarżącym a uczestnikiem w celu ustalenia, czy skarżącemu przysługuje prawo do wspomnianej nieruchomości gruntowej. W ocenie Sądu tę kwestię powinien rozstrzygnąć sąd. Spór pomiędzy skarżącym a uczestnikiem postępowania o posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości jest bowiem sporem cywilnym rozstrzyganym przez sąd powszechny, na podstawie art. 1 i 2 kodeksu postępowania cywilnego. Ponownie należy podnieść, że strona skarżąca złożyła w dniu [...] sierpnia 2016 r do Sądu Rejonowego w [...] Wydział Gospodarczy wniosek o zawezwanie do próby ugodowej w sprawie min. zawarcia umowy ramowej określającej precyzyjnie sposób sukcesywnego zawierania kolejnych umów dzierżawy dotyczący poszczególnych numerów działek, na których miałaby być udzielona koncesja. Jak wynika z kserokopii protokołu rozprawy z dnia [...] listopada 2016 r. dotyczącego sprawy o sygnaturze akt [...] Sądu Rejonowego w [...] Wydział Gospodarczy - ugody nie zawarto. Tym samym strona skarżąca dostrzegła spór i wątpliwości Nadleśnictwa [...] odnośnie obowiązywania umowy, dlatego, w celu jego rozwiązania skierowała wniosek do sądu powszechnego - jako do organu właściwego do rozstrzygnięcia sporu. Zatem strona skarżąca niesłusznie przypisuje organowi drugiej instancji kompetencję do rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu. Należy podkreślić, że organ nie może domniemywać swoich uprawnień. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stosownie do art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Wydanie decyzji merytorycznej przez organ drugiej instancji w niniejszej sprawie oznaczałoby de facto przypisanie sobie kompetencji, których organ nie posiada. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II FSK 476/11), art. 7 Konstytucji RP zawiera normę zakazującą domniemywania kompetencji organu władzy publicznej i tym samym nakazuje, by wszelkie działania tego organu były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Warto również zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/G1 124/17), w którym sąd stwierdził, że przy interpretacji art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP odnoszących się do źródeł prawa, należy mieć na uwadze zakaz domniemywania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zakaz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Wystąpienie jakichkolwiek wątpliwości co do istnienia określonej kompetencji powinno być równoznaczne ze stwierdzeniem braku tej kompetencji. W stosunku do organów administracji publicznej nie stosuje się zasady, zgodnie z którą to, co nie jest zakazane, jest dozwolone. Przeciwnie: dozwolone jest tylko to, co znajduje wyraźną podstawę prawną (art. 7 Konstytucji RP). Poza tym należy zauważyć, że organ drugiej instancji nie zalecił organowi pierwszej instancji wydanie jednoznacznego rozstrzygnięcia, ale jedynie wyznaczenie stronie terminu do wystąpienia do sądu w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Dodatkowo należy wskazać, że organ drugiej instancji zauważa, że uczestnik postępowania konsekwentnie kwestionuje prawo skarżącego do nieruchomości będącej przedmiotem koncesji. Z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sporu leży poza kompetencją organów administracji publicznej, w uzasadnieniu orzeczenia drugiej instancji sformułowano zalecenie dla organu pierwszej instancji do wyznaczenia terminu dla strony na wystąpienie do sądu w celu rozstrzygnięcia tej kwestii. Po jej rozstrzygnięciu będzie możliwe załatwienie przedmiotowej sprawy. Dodatkowo należy zauważyć, że zastąpienie kasatoryjnej decyzji organu drugiej instancji decyzją merytoryczną wiązałoby się z rozstrzygnięciem zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i skardze tj. ustaleniem, czy strona skarżąca dysponuje prawem do nieruchomości będącej przedmiotem koncesji, w tym ustalenia, czy umowa z [...] września 2007 r. obowiązuje i rozstrzygnięciem, które z prezentowanych stanowisk jest prawidłowe, czy stanowisko strony skarżącej którego roczny termin na zawarcie przyrzeczonej umowy dzierżawy należy liczyć od dnia ziszczenia się dwóch warunków zawartych w § 2 umowy tj. 1) uzyskanie koncesji na eksploatację, 2) uzyskanie decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych na wyłączenie gruntów z powierzchni leśnej, czy też prawidłowe jest stanowisko Nadleśnictwa [...] w świetle którego roczny termin na zawarcie umowy przyrzeczonej należy liczyć od dnia zawarcia umowy przedwstępnej. Ponadto, należałoby również ocenić skuteczność złożonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nadleśnictwa [...] wypowiedzenia umowy z [...] września 2007 r., na które powołuje się Nadleśnictwo. Należy podkreślić, że skuteczność przedmiotowego oświadczenia i jego skutki są kwestionowane przez stronę skarżącą. Jednakże warto zauważyć, że organ administracji publicznej nie powinien w toku postępowania administracyjnego weryfikować prawidłowość lub wadliwość tego oświadczenia. Organ nie jest też uprawniony do interpretacji wskazanego oświadczenia, dokonywania jego wykładni i oceny jego skuteczności. Odpowiadając na zarzut zawarty w pkt 5, należy zauważyć, że organ drugiej instancji nie kwestionuje faktu dołączenia do wniosku umowy z dnia [...] września 2007 r. pomiędzy Skarbem Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe" Nadleśnictwo [...] a skarżącym. Tym samym przedmiotowy zarzut jest niezasadny. Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi należy wskazać, że organ II instancji nie rozstrzygnął kwestii spełniania warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, wskazał natomiast, że nie poczyniono jednoznacznych ustaleń, czy strona skarżąca posiada tytuł prawny do nieruchomości będącej przedmiotem koncesji. To było zaś przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.