VI SA/Wa 1571/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008 r. sprawy z wniosku M. J. o wymierzenie organowi grzywny 1. wymierza Ministrowi Infrastruktury grzywnę w wysokości 8 110,23 (osiem tysięcy sto dziesięć 23/100) złotych; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego M. J. kwotę w wysokości 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2005 r. strona skarżąca zwróciła się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego o przydzielenie puli zezwoleń rumuńskich w roku 2005, wskazując, że z uwagi na zmianę zapotrzebowań klientów zamierza w tym roku wykonać około 20 przewozów do Rumunii. Strona skarżąca wniosła o przydzielenie limitu zezwoleń w formie decyzji administracyjnej wydanej w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a., jak również wskazała na problemy, z jakimi spotyka się na granicy przy wjeździe do Rumunii. Powyższy wniosek został rozpatrzony negatywnie przez Komisję ds. Współpracy z Biurem Obsługi Transportu Międzynarodowego i M. J. [...] nie przydzielono żadnego zezwolenia. Nie została również w tej sprawie wydana decyzja administracyjna. Następnie dnia 26 kwietnia 2005 r. strona skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie wydania decyzji w zakresie przydziału zezwoleń na międzynarodowy transport drogowy. W wyniku rozpoznania niniejszej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 9 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SAB/Wa 24/05 wyrok, którym zobowiązał Ministra Transportu i Budownictwa do rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie rumuńskich zezwoleń zagranicznych na przewóz rzeczy z dnia 9 lutego 2005 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Na powyższy wyrok, Minister Transportu i Budownictwa wniósł skargę kasacyjną. Po jej rozpoznaniu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 592/06 oddalił skargę kasacyjną. Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, strona skarżąca pismem z dnia 20 kwietnia 2007 r. wezwała organ - Ministra Transportu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SAB/Wa 24/05, który został podtrzymany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 592/06. Niniejsze pismo wpłynęło do organu w dniu 24 kwietnia 2007 r. Następnie strona skarżąca przesłała do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo datowane na dzień 20 czerwca 2007 r. (wpłynęło w dniu 2 lipca 2007 r.), w którym wnosi o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) - cytowana dalej jako "p.p.s.a." za niewykonanie przywołanego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymanego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niniejsze pismo zostało przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2007 r. Z uwagi na brzmienie art. 54 § 1 p.p.s.a., pismo strony skarżącej z dnia 20 czerwca 2007 r. wraz z załącznikami zostało przesłane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie z dnia 18 lipca 2007 r. do Ministra Transportu. W odpowiedzi na wskazane pismo, organ przesłał wniosek strony skarżącej wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Niniejsze dokumenty zostały nadane w urzędzie pocztowym w dniu 5 września 2007 r. W odpowiedzi na skargę, Minister Transportu wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], umorzone zostało postępowanie w sprawie udzielenia na wniosek strony skarżącej 20 zezwoleń zagranicznych rumuńskich na przywóz rzeczy, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ wskazał, że nie może być mowy o niewykonaniu orzeczenia Sądu, gdyż w momencie uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co miało miejsce w dniu 9 marca 2007 r., merytoryczne rozpoznanie sprawy zezwoleń na rok 2005 było niemożliwe. Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi w całości, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywania pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co znajduje wyraz w art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 154 § 1 p.p.s.a. "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym podmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny". A zatem zgodnie z ww. przepisem wniosek strony w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny jest skuteczny wtedy, gdy organ nie wykonał wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność bądź też pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, przy czym warunkiem koniecznym do wniesienia wniosku jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż przeciwko organowi zapadł wyrok uwzględniający skargę na bezczynność i z dniem ogłoszenia wyroku NSA z dnia 9 marca 2007 roku, sygn. akt I OSK 592/06 organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2005 roku poprzez wydanie stosownej decyzji. Ponadto strona wezwała organ pismem z dnia 20 kwietnia 2007 roku do wykonania orzeczeń sądów administracyjnych. Pismo to zostało zaadresowane do Ministra Transportu Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego. Jeżeli jednostka ta nie była właściwa do załatwienia sprawy powinna przekazać to pismo do organu właściwego tj. do Ministra Transportu, zawiadamiając o tym wnoszącego wezwanie (art. 65 § 1 k.p.a.). Tak więc przesłanki z art. 154 § 1 p.p.s.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione. Organ nie wykonał wyroków sądowych do czasu wniesienia przez Skarżącego wniosku w trybie art. 154 p.p.s.a., albowiem decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania została wydana w dniu 31 lipca 2007 r., a więc już w toku niniejszego postępowania. Okoliczność wydania decyzji nie może być uwzględniona na korzyść organu, gdyż zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. "wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi.... nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub odwołania skargi". W tym stanie rzeczy Sąd uznał żądanie zgłoszone przez skarżącego za zasadne. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. "grzywnę.... wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów". W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 3 – krotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 156 § 6 p.p.s.a. W dacie wydania wyroku dostępny był komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 12 listopada 2007 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w trzecim kwartale 2007 roku (M. P. 85. 920, zgodnie z którym przeciętne wynagrodzenie w trzecim kwartale 2007 r. wynosiło 2 703, 41 złotych). Nie było natomiast Komunikatu w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2007 roku. Trzykrotność kwoty 2 703, 41 złotych stanowi kwota 8 110, 23 złotych. Określając wysokość grzywny Sąd miał na względzie zarówno skutki, jakie brak wydania decyzji spowodował w sferze interesów Skarżącego jak również jawne lekceważenie wymiaru sprawiedliwości poprzez niewykonanie wyroków Sądów. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a.