VI SA/Wa 1572/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] – Komendant [...] Policji po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od decyzji z [...] lutego 2011 r. nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] nakładającej na A. Z., karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.) zwanej dalej u.t.d. oraz Lp. 1.1, 2.9.1, 2.9.2 i 2.9.3 załącznika do u.t.d. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2010 r. ok. godz. 7.25 na parkingu Portu Lotniczego [...] w W. funkcjonariusze Komendy [...] Policji WRD przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki [...] nr rej. [...], którym kierował A. Z.. Na dachu pojazdu znajdował się banner z napisem "S.". Na prawym i na lewym boku oraz na przedniej i na tylnej części pojazdu widniał napis "S.". Wewnątrz pojazdu zamontowane było urządzenie pomiarowo-liczące "Cezar" z funkcją przeliczania przebytej drogi na cenę wyrażoną w PLN. Kierujący okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydany dla przedsiębiorstwa M. Sp. z o. o., zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, umowę o współpracy zawartą z przedsiębiorstwem M. Sp. z o. o. w dniu [...] października 2008 r. w zakresie przewozu osób, paragon fiskalny [...] wystawiony w dniu [...] marca 2010 r. przez podmiot – A.Z.. Przesłuchany w charakterze świadka A. Z. zeznał, że prowadzi własną działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób kontrolowanym pojazdem. Przewóz wykonuje na rzecz M. Sp. z. o. o., z którą współpracuje i której wypisem z licencji się posługuje. Po wykonaniu usługi, na podstawie drogomierza oblicza należność do zapłaty i drukuje klientom paragony fiskalne. Zeznał, że złożył egzamin warunkujący uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, lecz nie odebrał jeszcze tej licencji z urzędu. Znajdująca się w kontrolowanym samochodzie kasa fiskalna zarejestrowana jest na jego nazwisko. Wyniki przeprowadzonej kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...], dokumentacji fotograficznej i kseropii okazanych przez kierowcę dokumentów, a zeznania kierowcy w protokole przesłuchania w charakterze strony. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości – wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów u.t.d., o czym powiadomiony został przedsiębiorca A. Z. – właściciel kontrolowanego pojazdu. W toku postępowania przed organem I instancji strona okazała kopię licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez Prezydenta W., a organ pozyskał z Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej zaświadczenie z którego wynika, że przedmiotem prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany i transport lądowy pasażerski, pozostały. Ponadto organ ustalił, że na dzień kontroli A. Z. nie legitymował się licencją na wykonywanie transportu drogowego. Decyzją z [...] lutego 2011 r. Komendant Rejonowy Policji W. nałożył na A. Z. karę pieniężną w wysokości 15 000,00 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz z naruszeniem zakazu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówki. W odwołaniu od decyzji z [...] lutego 2011 r. A. Z. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona zakwestionowała zgromadzony w trakcie postępowania administracyjnego materiał dowodowy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i zarzuciła organowi I instancji błędną lub niewłaściwą wykładnię art. 18 ust. 5 oraz art. 5 ust. 1 u.t.d. Komendant [...] Policji w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego podtrzymał ustalenia organu I instancji odnośnie stwierdzonych naruszeń. Wskazując na treść art. 5 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 organ wywiódł, że A. Z. wykonywał transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, na który należy posiadać licencję przewozową. Z materiału zaś zebranego w sprawie wprost wynika, że na dzień przeprowadzenia kontroli - strona nie posiadała jednak wymaganej licencji. Organ podkreślił, że dla odpowiedzialności za powyższe naruszenie, bez znaczenia jest fakt. że w chwili kontroli A. Z. okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób należącej do innego podmiotu, ponieważ udostępnienie wymienionemu tej licencji nastąpiło wbrew art. 13 ust. 1 ww. ustawy. Z materiału dowodowego bezsprzecznie zaś wynika, iż przewoźnikiem był A. Z., który świadczył działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób. Wykonując przewozy osób ewidencjonuje na swoją rzecz przychody osiągnięte z tego tytułu używając, zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, kasy fiskalnej. Jak podkreślił organ odwoławczy, bez znaczenia pozostaje również wylegitymowanie się przez stronę, w trakcie postępowania, licencją nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną w dniu [...] kwietnia 2010 r., a więc po upływie blisko miesiąca od daty kontroli. Za stwierdzone zaś naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek – A. Z., stosownie do Lp. I.1.1 załącznika do u.t.d. podlega karze pieniężnej w wysokości 8 000,00 złotych. Odnośnie kolejnych stwierdzonych nieprawidłowości, polegających na umieszczeniu i używaniu w kontrolowanym pojeździe urządzenia pomiarowo-liczącego spełniającego funkcje taksometru, umieszczeniu na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczaniu na dachu pojazdu baneru z napisem "S." - organ podniósł, że wyczerpują one znamiona naruszeń stypizowanych w art. 18 ust. 1 pkt a), b) i c) u.t.d. Stosownie zaś do Lp. 2.9.1, 2.9.2 oraz 2.9.3 załącznika do u.t.d. wymienione naruszenia podlegają karom pieniężnym w wysokości 5 000,00 zł za każde z osobna. Następnie organ podkreślił, że wobec tego, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 15.000 zł w odniesieniu do kontroli drogowej (art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d.) – wysokość nałożonych na A. Z. kar pieniężnych została ograniczona do kwoty 15 000,00 złotych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podkreślił, że z akt sprawy, a w szczególności protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej kontrolowanego pojadu oraz zeznań kierującego - bezsprzecznie wynika, że przedsiębiorca dopuścił się stwierdzonych naruszeń. Organ powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że drogomierz (dalmierz) jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc do wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Odnośnie naruszeń wymienionych w pkt b) i c) powołanego przepisu - wywiódł, że jego celem jest zakazanie prób identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania. przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. A. Z. zwany dalej skarżącym zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie art. 75 oraz art. 89 ust. 5 u.t.d. - bowiem karę pieniężną za naruszenie przepisów u.t.d. nałożono decyzją administracyjną, którą wydano na podstawie protokołu sporządzonego podczas kontroli, zaś art. 75 u.t.d. zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust 5 lit a - lit c ustawy o transporcie drogowym na podstawie protokołu kontroli. Ponadto w art. 89 ust 5 u.t.d. ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów u.t.d. wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d., oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia tej ustawy na podstawie wskazanego dokumentu; 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec nieustalenia przez organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, przesłanki umieszczenia na pojeździe oznaczeń będących nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, przesłanki umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki dotyczące odpowiedzialności skarżącego za naruszenie art. 18 ust 5 lit a - lit c u.t.d.; 3. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust 1 pkt 4 i 5 u.t.d., poprzez ustalenie rodzaju usługi, wyłącznie na podstawie zeznań świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu, podczas gdy powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d., gdyż kontrolowany kierowca winien zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku kontroli, ewentualnie winien zostać przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji dowód z przesłuchania świadka kierowcy skontrolowanego pojazdu dopuszczono, jako dowód sprzeczny 73 ust 1 pkt 4 i 5 u.t.d., z mającym wpływ na wynik postępowania art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.; 4. naruszenie art. 142 k.p.a., art. 140 w zw. z art. 107 § 3 oraz 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 2 i 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu odwołania (art. 142 k.p.a.) odnoszącego się do postanowienia w zakresie oddalenia wniosków dowodowych strony, złożonych w trakcie postępowania przed organem I instancji; 5. naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i § 2 oraz 80 k.p.a., gdyż z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonanej usługi oraz okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony podczas gdy organ nie ustalił okoliczności istotnych w sprawie oraz oddalił wnioski dowodowe strony; 6. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był umieszczony i używany taksometr, co spowodowało oddalenie odwołania od decyzji wydanej przez organ administracji I instancji; 7. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. polegające na bezzasadnym przyjęciu, wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, iż doszło do umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, z adresem oraz nazwą przedsiębiorcy, a ponadto błędną wykładnię art. 18 ust 5 lit b u.t.d., polegającą na przyjęciu, że na pojeździe umieszczono oznaczenie przedsiębiorcy oraz nr telefonu przedsiębiorcy, podczas gdy na pojeździe nie umieszczono oznaczeń będących nazwą lub numerem telefonu skarżącego, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji; 8. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa lub inne urządzenie techniczne, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania od decyzji wydaną przez organ administracji I instancji; 9. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust 11 ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, okoliczność ustalenia przez organy administracyjne przewozu jakiejkolwiek osoby i ustalenia na czym miałaby polegać usługa wykonana przez skarżącego, 10. naruszenie art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny ze wskazanymi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2. zawieszenie postępowania wobec okoliczności, że pod sygn. TS 73/11 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym, postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucja art. 18 ust 5 u.t.d.; 3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 4. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych prawem. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na treść § 4 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 roku w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r. nr 145 poz. 1184) oraz art. 89 ust 5 u.t.d. stanowiącego delegację ustawową do wydania wskazanego rozporządzenia – wywodząc, że upoważnienie to nie obejmowało umocowania do określenia uprawnień organu administracyjnego w zakresie wykorzystywania wyników kontroli ponad uprawnienia wynikające z. art. 75 u.t.d. Zdaniem skarżącego, okoliczność ta oznacza, że regulacja § 4 ust 1 zacytowanego rozporządzenia jest niezgodna z art. 75 oraz art. 56 ust 1 u.t.d. oraz wykracza poza umocowanie ustawowe. Następnie skarżący podniósł, że skoro przepis art. 75 u.t.d. (zawierający zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli) nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego o nałożenie kary administracyjnej za naruszenie art. 18 ust 5 lit a - lit c ustawy o transporcie drogowym, na podstawie protokołu kontroli, a protokół nie stanowi samoistnej podstawy do nałożenia kary pieniężnej, a z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika okoliczność przewozu okazjonalnego osób ( art. 4 ust 11 u.t.d.) oraz krajowego transportu drogowego (art. 4 ust 4 i ust 1 u.t.d.) – to pozbawione usprawiedliwionych podstaw było nałożenie na skarżącego rzeczonych kar pieniężnych. Abstrahując zaś od trafności zaskarżonej decyzji w zakresie stwierdzenia umieszczenia taksometru oraz lampy na pojeździe skarżącego, skarżący wskazał, że umieszczenie powyższych urządzeń nie jest samodzielną podstawą dla nałożeniu na skarżącego kary za naruszenie art. 18 ust 5 u.t.d. Jego zdaniem, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć odpowiedzialności skarżącego za naruszenie przepisu ustawy, bowiem nie ustalono podstawowych przesłanek tej odpowiedzialności. Okazana bowiem podczas kontroli licencja na krajowy transport drogowy nie zawiera ograniczeń w zakresie wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, o których mowa w art. 4 pkt. 7, 9. 10, 11, 12 u.t.d. Skoro, zatem w licencji wydanej przez Prezydenta W. nie ograniczono licencji na krajowy transport drogowy poprzez wskazanie rodzaju przewozu, to mając na względzie zasadę "co nie jest zakazane, jest dozwolone" uznać należy, że licencjobiorca może wykonywać wszystkie określone ustawą rodzaje przewozu. Skarżący zakwestionował zatem ustalenia organów administracji w zakresie rodzaju licencji, rodzaju wykonywanego przez skarżącego przewozu, sposobu zawierania umowy, sposobu wykonywania przewozu, faktu przewozu osoby, danych osoby przewożonej. Wywiódł, że organy arbitralnie i a priori przyjęły, że wykonywany był przewóz okazjonalny osób, podczas gdy nie było ku temu żadnych podstaw faktycznych i prawnych, albowiem w pojeździe nie było pasażera. Ponadto wszystkie urządzenia w pojeździe były wyłączone. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 142 k.p.a., art. 140 w zw. z art. 107 § 3 oraz 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 78 § 2 i 80 k.p.a. - skarżący - powołując się na piśmiennictwo i orzecznictwo wskazał, że żądanie dowodowe zgłoszone przez stronę w toku postępowania dowodowego organ obowiązany jest uwzględnić nawet wtedy, gdy okoliczność będąca przedmiotem dowodu została już stwierdzona, o ile ma ona znaczenie dla sprawy. W jego ocenie postanowienie organu I instancji oddalające wniosek dowody skarżącego, zostało wydane arbitralnie, albowiem twierdzenie o udowodnieniu deliktu administracyjnego innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, nie stanowi przesłanki dla oddalenia wniosków dowodowych strony, zwłaszcza, że okoliczności, na które zostały powołane dowody dotyczyły okoliczności spornych oraz istotnych w sprawie Tym samym organ odwoławczy nie odnosząc się. w zupełności do zarzutu odwołania dotyczącego postanowienia organu administracji 1 instancji, wydanego w zakresie oddalenia wniosków dowodowych j strony, naruszył w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy art. 142 k.p.a. Kwestionując dowód w postaci zeznań złożonych przez stronę w charakterze świadka - kierowcy i jednocześnie kontrolowanego – A. Z., podniósł, że dowód ten przeprowadzono z naruszeniem art. 73 ust 1 pkt 4 i 5 u.t.d., gdyż kierowca w toku kontroli drogowej winien zostać przesłuchany w charakterze strony po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej na miejscu kontroli, albo w charakterze świadka po wszczęciu postępowania administracyjnego, kiedy przedsiębiorca ma już status strony postępowania administracyjnego. Gdyby koncepcja obydwu organów administracyjnych była trafiona, wówczas należałoby uznać, że skarżący nie był w żaden sposób reprezentowana w toku kontroli. Powyższy zaś dowód, będący jedynym, z którego wynika, że skarżący mógł wykonywać w dniu kontroli przewóz okazjonalny, a jednocześnie będący dowodem sprzecznym z art. 73 ust 1 pkt 4 i 5 u.t.d. – implikuje zdaniem skarżącego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Odnosząc się zaś do znamion deliktów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) - c) u.t.d. przez pryzmat ustaleń organów administracji drogowej w niniejszej sprawie - skarżący wskazał, że deliktem administracyjnym z lit. a) art. 18 ust. 5 jest "umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru". W kontrolowanym pojeździe umieszczono zaś drogomierz. Nadto z akt sprawy nie wynika, aby spełniona została przesłanka używania urządzenia, stanowiąca warunek konieczny (obok umieszczenia taksometru) do zaistnienia wskazanego deliktu. Zdaniem skarżącego organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 18 ust 5 lit b u.t.d. poprzez błędne określenie zakresu podmiotowego deliktu administracyjnego określonego w tym przepisie. Skarżący podkreślił bowiem, że na pojeździe umieszczono oznaczenia z nazwą oraz nr telefonu przedsiębiorcy "S". Ponadto organ nie przeprowadził żadnego dowodu, który byłby adekwatny dla twierdzenia, że nr telefonu [...] należy do firmy A.Z.. Abonentem tego numeru nie jest bowiem przedsiębiorca A. Z., a w aktach sprawy brak zaświadczenia właściwego operatora telefonicznego, z którego mogłyby wynikać przesłanki dla przyjęcia, że wskazany numer telefonu należy do skarżącego. Następnie skarżący wywiódł, że z art. 18 ust 5 lit. b) u.t.d., nie wynika zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i numerem telefonu, przedsiębiorcy, który nie wykonuje przewozu okazjonalnego. Wskazując zaś na delikt wymieniony w lit. c) art. 18 ust 5 – skarżący podniósł, że z protokołu sporządzonego na miejscu kontroli nie wynika okoliczność dokonania oględzin urządzenia umieszczonego na dachu pojazdu oraz urządzenia umieszczonego w pojeździe. Poza powyższym w aktach sprawy brak dowodów na okoliczność, że baner umieszczony na dachu był podświetlony, by plastyk umieszczony na dachu, był zaopatrzony w instalację elektryczną. Same zaś zeznania świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu nie przesądzają okoliczności umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie. Wniosek ten skarżący motywował toczącym się pod sygnaturą TS 73/11 postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczącym stwierdzenia niezgodności z Konstytucją przepisów art. 18 ust. 5 u.t.d., stanowiących w sprawie niniejszej materialnoprawną przesłankę podjętego rozstrzygnięcia o nałożeniu na kary pieniężnej. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to zatem podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w tym przepisie sformułowania "sąd może zawiesić postępowanie". O zawieszeniu decydują więc względy celowościowe, które pozostawione są uznaniu Sądu. W tej sprawie – w ocenie Sądu – zawieszenie postępowania nie jest celowe, skoro strona skarżąca posiada instrumenty prawne umożliwiające eliminację rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o niezgodne z Konstytucją przepisy prawa. Zarówno bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), jak też ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., przewidują w takich sytuacjach możliwość wznowienia postępowania (por. art. 145a k.p.a. oraz art. 270 i nast. p.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 92 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. w związku z L.p. 1.1., 2.9.1, 2.9.2. oraz 2.9.3 załącznika do u.t.d. Zgodnie z 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d lub przepisów innych ustaw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania strony (kierującego) oraz dokumentacji fotograficznej – w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że w dniu kontroli tj. [...] marca 2010 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy). Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszej sprawie, skarżący na dzień przeprowadzenia kontroli nie posiadał licencji uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Słusznie przy tym organy uznały, że okazany przez kierującego pojazdem, w trakcie kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...] którego kserokopia znajduje się w aktach sprawy – wydany został na rzecz M. Sp. z o.o., a nie na rzecz przedsiębiorcy A. Z., który w swoim imieniu wykonywał transport drogowy osób. Wyrażoną w art. 13 ust. 1 u.t.d. zasadą jest, że licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. Zważyć przy tym należy, że faktu tego nie zmienia zawarcie przez skarżącego ze wskazaną spółką, okazanej do kontroli, umowy o współpracy na przewóz osób, której przedmiotem jest współpraca w zakresie świadczenia przez skarżącego usług przewozu na rzecz klientów S.. Podkreślenia przy tym wymaga, że w aktach administracyjnych znajduje się kserokopia informacji dotyczącej użytkownika kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, z której wynika, że jej właścicielem jest skarżący, a także kserokopia wydruku z kasy fiskalnej ujawnionego w toku kontroli, z której wynika, że skarżący ewidencjonuje na swoją rzecz przychody osiągane z prowadzonej działalności. Dodatkowo z protokołu z przesłuchania w charakterze strony kierującego – A. Z. wynika, że prowadzi on własną działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób kontrolowanym pojazdem, stanowiącym jego własność, co również potwierdza załączone do akt zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Konkludując, stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie uznały, na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie, że skarżący wykonywał, w swoim imieniu, kontrolowanym pojazdem transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, co skutkuje, stosownie do Lp. 1.1. załącznika do u.t.d., nałożeniem sankcji w postaci kary pieniężnej w wysokości 8 000,00 złotych. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący wykonując kontrolowanym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób naruszył zakazy wymienione w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. mające na celu eliminację prób identyfikacji pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe. Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Wbrew twierdzeniu skarżącego z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że skarżący kontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz okazjonalny, którego definicję normatywną zawiera art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy bezsprzecznie wynika, że wykonywany przez skarżącego transport drogowy nie stanowił żadnego z trzech, wymienionych w art. 4 pkt 11 u.t.d. rodzajów przewozu. Natomiast twierdzenie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny znajduje oparcie zarówno w 1) protokole kontroli, z którego wynika, że przeprowadzona ona została w sytuacji oczekiwania na klienta na parkingu odlotów Portu Lotniczego [...], 2) zeznaniach kierującego będącego jednocześnie skarżącym w niniejszej sprawie – w charakterze świadka, w których potwierdza, że wykonuje przewóz osób, 3) zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej, a nawet z 4) okazanego do kontroli wypisu z licencji, który co prawda, jak już wyżej wyjaśniono nie sanuje faktu wykonywania przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji, jednak potwierdza fakt (przez posługiwanie się nią przez skarżącego) wykonywania przez skarżącego krajowego transportu osób. Ponadto o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu przez skarżącego przedsiębiorcę świadczy fakt, iż kontrolowany pojazd został oznaczony w sposób jednoznacznie wskazujący, że wykonywany jest nim przewóz osób. W ten sposób, poprzez umieszczone na pojeździe oznaczenia, przedsiębiorca wykazuje zamiar zawarcia umowy z potencjalnym pasażerem o odpłatne wykonanie usługi przewozu. Do uznania za działalność gospodarczą nie jest konieczne faktyczne wykonanie usługi, ale sam fakt, iż jest ona oferowana i możliwa do realizacji. Okoliczność, że w pojeździe nie znajduje się poza kierowcą żadna inna osoba, nie może stanowić o tym, że przedsiębiorca nie wykonuje działalności gospodarczej. Potencjalny klient może zatem domniemywać w stopniu graniczącym z pewnością, że tak oznaczony i wyposażony pojazd służy do przewozu taksówkowego, a nie okazjonalnego. W ocenie Sądu za pozbawione usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty skargi kwestionujące ustalenia organów odnośnie stwierdzonych naruszeń stypizowanych w art. 18 ust. 5 a) – c) u.t.d. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu, zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09), że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe drogomierza marki CEZAR z funkcją samoczynnego przeliczania kilometrów i czasu trwania kursu na należność finansową, organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organ art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób się zgodzić. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że kontrolowany pojazd został oznakowany w sposób sugerujący transport drogowy osób taksówką. Sąd zgadza się ze skarżącym, że umieszczone na pojeździe oznaczenie "s." nie stanowi nazwy, którą posługuje się skarżący w ramach prowadzonej przez siebie działalności, a nawet, że umieszczony numer telefonu formalnie należy do innego abonenta. Zważyć jednak należy, że z akt sprawy, a w szczególności zeznań kierującego w charakterze strony oraz okazanej do kontroli umowy o współpracy, której kserokopia została załączona do akt sprawy wynika, że skarżący otrzymuje zlecenia na przewóz osób drogą radiową z centrali firmy S. Sp. z o.o., do której należy, według wiedzy Sądu, umieszczony na pojeździe numer kontaktowy. Oznacza to, że telefon ten, choć formalnie, nie należy do skarżącego, to poprzez wskazany powyżej sposób pozyskiwania zleceń uznać należy za telefon przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., co oznacza, że jego umieszczenie na kontrolowanym pojeździe – wypełnia znamiona zakazu, o którym mowa we wskazanym przepisie. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, do naruszenia zakazu stypizowanego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. dochodzi nie tylko w sytuacji umieszczenia na pojeździe wszystkich wymienionych w tym przepisie oznaczeń przedsiębiorcy, lecz również w sytuacji umieszczenia któregokolwiek z nich. Taka wykładnia rzeczonego przepisu wynika z celu omawianego unormowania, którym jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywania transportu drogowego tak jak taksówką. Z okoliczności zaś niniejszej sprawy wynika, że skarżący, już tylko, przy umieszczeniu numeru kontaktowego, istotnie taką działalność wykonywał, bowiem otrzymywanie zleceń na przewóz osób drogą radiową charakteryzuje transport taksówkowy. W świetle powyższego w ocenie Sądu, organy w sposób zasadny przyjęły, że skarżący w niniejszej sprawie naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organy art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. – poprzez utożsamienie zamieszczonego na dachu kontrolowanego pojazdu baneru reklamowego z urządzeniem technicznym nie można się zgodzić. Do naruszenia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d., zdaniem Sądu dochodzi, gdy przedsiębiorca instaluje na dachu pojazdu urządzenie, które ma na celu próbę identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń. Organy obu instancji słusznie zatem przyjęły, że w okolicznościach niniejszej sprawy zamieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu baneru reklamowego miało na celu zakazaną próbę upodobnienia kontrolowanego pojazdu przeznaczonego do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, czym przedsiębiorca wyczerpał znamiona zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a). Utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej wynikające z oględzin pojazdu oraz zeznania kierującego w pełni korespondują z dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, oraz stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy. Nie znajduje przy tym oparcia w aktach sprawy zarzut skarżącego o naruszeniu przez organ art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d. Zważyć bowiem należy, że stosowanie do wskazanego przepisu – w toku kontroli inspektor może: przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych oraz przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. W zarzucie swym skarżący zaś kwestionuje moment przesłuchania skarżącego w charakterze strony, podnosząc, że przeprowadzenie wskazanego dowodu było dopuszczalne, po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie zaś w toku kontroli. Uszło jednak uwadze skarżącego, że ust. 1 przepisu art. 73 ust. 1 u.t.d. dotyczy etapu kontroli i kompetencji inspektora, w toku której stosownie do pkt 5 – inspektor może przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony. Uznawszy zatem, że pozostały niewyjaśnione fakty, istotne dla ustaleń kontroli, inspektorzy skorzystali z przysługującego im uprawnienia i przeprowadzili wskazany dowód. Zdaniem Sądu zarzut skarżącego o naruszeniu art. art. 75 u.t.d. uznać należy za bezpodstawny, jako że nie miał on w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten w sposób enumeratywny wylicza rodzaje postępowań, innych niż postępowanie administracyjne o naruszenie przepisów u.t.d. – w których, wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Podkreślenia wymaga, że podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym. Naruszenia te są ustalane w drodze czynności kontrolnych i powodują odpowiedzialność tych podmiotów określoną przepisami tej ustawy. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor transportu dokumentuje przez sporządzenie protokołu kontroli (por. art. 74 u.t.d), który jest następnie przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie tych naruszeń. Przepis art. 75 u.t.d. stanowi zaś możliwość wykorzystywania wyników kontroli do wszczęcia określonych rodzajów postępowań enumeratywnie w nim wymienionych. Tak też należy rozumieć sposób jego stosowania. W tej sytuacji podnoszona w skardze kwestia "umocowania ustawowego do określenia w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykraczającego poza katalog określony w art. 75 (...)" ustawy, na podstawie protokołu kontroli, nie ma dla oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia istotnego znaczenia, skoro umocowanie to wynikało i obecnie wynika z przepisów samej ustawy. Z tego też powodu nie znajduje oparcia w realiach sprawy również zarzut naruszenia art. 89 ust. 5 u.t.d. stanowiącego delegację do wydania aktów wykonawczych w zakresie spraw w tym przepisie określonych. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 142 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zażalenia na postanowienie organu I instancji nieuwzględniające wniosków dowodowych skarżącego – podnieść należy, że w aktach sprawy brak jest zarówno wniosków dowodowych strony, jak i postanowienia organu w tym przedmiocie, co czyni wskazany zarzut bezprzedmiotowym, uniemożliwiającym przyjęcie, by skarżący istotnie wyartykułował na piśmie swe żądania w zakresie przeprowadzenia określonych dowodów. Podkreślenia, przy tym wymaga, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy całkowicie potwierdza ustalony przez organy stan faktyczny sprawy. Konkludując stwierdzić należy, że skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] marca 2010 r. przez skarżącego przedsiębiorcę z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1. oraz 2.9. pkt 1, 2 i 3 załącznika do tej ustawy nakładając na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych, ograniczoną do wskazanej wysokości stosownie do 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. Sąd nie podziela też zarzutu skargi naruszenia w sprawie przepisów art. 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas gdy przepis ten jest sprzeczny z Konstytucją. Sąd nie powziął bowiem wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją. Ograniczenia przewidziane w tym przepisie nie naruszają konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej ani zasady równości. Przedsiębiorcy mają prawo wyboru formy wykonywania transportu drogowego – taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. lub w formie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 5 w zw. z art. 4 pkt 11 tej ustawy, jednakże z zachowaniem rygorów wymienionych w art. 18 ust. 5 ustawy. Zdaniem Sądu postawienie przedsiębiorców, na równych prawach, przed wyborem formy prawnej, na podstawie której zamierzają prowadzić działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, czy to w ramach transportu drogowego taksówką czy też przewozu okazjonalnego, nie godzi w zasadę wolności (swobody) gospodarczej, jak również nie ogranicza konkurencji. Wręcz przeciwnie, przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. zapewniają równe szanse prowadzenia działalności gospodarczej przez obie wspomniane grupy przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Bez istnienia takiego przepisu przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką mogliby być eliminowani z rynku przez wkupywanie się w ich klientelę przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne, którzy nie podlegają wszystkim rygorom i ograniczeniom, jakie odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką. Z powyższych względów trudno byłoby uznać, aby przepis ten naruszał wymienione przez skarżącą przepisy Konstytucji, tym bardziej w sytuacji, gdy zasada wolności gospodarczej, o której mowa w art. 22 Konstytucji, nie jest wartością absolutnie chronioną. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest bowiem dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, a taka sytuacja ma miejsce na gruncie ustawy o transporcie drogowym w okolicznościach niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r. II GSK 189/09). Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.