VI SA/Wa 1572/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. O. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 354/18 odrzucającym skargę I. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 354/18, 2. zwrócić skarżącej I. O. kwotę 225 (dwieście dwadzieścia pięć) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 354/18 odrzucił skargę I. O. na decyzję na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, z uwagi na wniesienie jej po terminie. Powyższe postanowienie stało się prawomocne w dniu 13 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wniosła skargę o wznowienie ww. postępowania. Jako podstawę prawną skargi pełnomocnik wskazał art. 270 w zw. z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że o postanowieniu wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 354/18 dowiedział się dopiero w dniu 13 lipca 2018 r. na skutek błędu pracownika biurowego kancelarii. Z uwagi na brak powiadomienia go o odebraniu i przekazaniu korespondencji zawierającej postanowienie z 2 marca 2018 r. pełnomocnik nie mógł złożyć środków dowodowych na okoliczność złożenia w terminie skargi w sprawie VI SA/Wa 354/18. Pełnomocnik wniósł również o dopuszczenie dowodów z oświadczenia pracownika kancelarii oraz dowodu nadania skargi (w sprawie VI SA/Wa 354/18). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia, te zaś zostały sprecyzowane w art. 271-273 p.p.s.a. Do wznowienia postępowania, na innej podstawie niż przyczyny nieważności, właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a. in fine). Do skargi o wznowienie postępowania, co do zasady, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a.). Skargę o wznowienie postępowania składa się w terminie trzymiesięcznym. Liczy się go od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy kontestowane orzeczenie – kończące sprawę – nabyło walor prawomocności. Postanowienie z 2 marca 2018 r. zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 3 kwietnia 2018 r., jej odbiór kwitował upoważniony pracownik [...], posługujący się pieczęcią kancelarii i wskazany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia jako upoważniony pracownik (k. 27 akt sprawy VI SA/Wa 354/18). Wobec jego niezaskarżenia, stało się ono prawomocne z dniem 13 kwietnia 2018 r. (pełnomocnik organu odebrał postanowienie z 2 marca 2018 r. w dniu 5 kwietnia 2018 r.) Uprawdopodobniając natomiast zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, pełnomocnik skarżącej wskazał, że o postanowieniu wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 354/18 dowiedział się dopiero w dniu 13 lipca 2018 r. na skutek błędu pracownika biurowego kancelarii. Skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 20 sierpnia 2018 r. W ocenie Sądu, trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. nie został zachowany, bowiem odpis postanowienia z 2 marca 2018 r. został prawidłowo doręczony na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej w dniu 3 kwietnia 2018 r. Zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie upłynął w dniu 3 lipca 2018 r. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że prowadzący kancelarię prawną adwokat czy radca prawny odpowiedzialny jest za właściwe zorganizowanie pracy pracowników w kancelarii zatrudnionych i na nim spoczywa bieżący nadzór nad pracownikami. Nadzór ten nie może ograniczać się do kwestii merytorycznych, lecz obejmuje również kwestie formalne jak np. zorganizowanie odbioru pism kierowanych do kancelarii (niezależnie od tego czy imiennie do wspólników czy zatrudnionych radców prawnych lub adwokatów czy też tylko ogólnie do kancelarii) oraz zorganizowanie wysyłki pism przygotowanych w kancelarii. Mając na uwadze kapitalne znaczenie dochowania terminu do wykonania określonej czynności procesowej, należy przyjąć, iż zapewnienie prawidłowości pracy kancelarii na tym odcinku jest obowiązkiem osób prowadzących kancelarię. Obowiązek ten realizuje się przez powierzenie odbioru pism odpowiedzialnemu pracownikowi oraz sprawowanie bieżącej kontroli nad wykonywaniem takich czynności jak wysyłanie pism procesowych, których termin złożenia jest określony i których niedochowanie może skutkować utratą przez klienta kancelarii możliwości dochodzenia swoich praw (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1115/10 LEX nr 1070216). Zatem powoływanie się przez pełnomocnika skarżącej na błędy pracownika kancelarii nie może zostać uznane za okoliczność, przemawiająca za dochowaniem terminu o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Jak wskazano powyżej, wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie tego terminu jest niedopuszczalne i powoduje jej odrzucenie (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1814/11; z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2141/10, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W efekcie, skargę I. O. o wznowienie należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 p.p.s.a. Sąd orzekając o zwrocie skarżącej wpisu od skargi, działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a.