VI SA/Wa 1573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...] na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Komisja Nadzoru Finansowego działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. - dalej: k.p.a.) w związku z art. 144 oraz art. 123 k.p.a. oraz art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1149 z późn. zm. - dalej: uonrf), działając na podstawie Uchwały Nr [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw postanowiła stwierdzić niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. w S. (dalej: K., Wnioskodawca) zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] - zakończonej "decyzją KNF z dnia [...] lutego 2015 r." i uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu Komisja Nadzoru Finansowego wskazała, że w dniu [...] grudnia 2014 r., znak: [...] do Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wpłynął dokument pt. "[...]" (do którego opracowania została zobowiązana - na podstawie art. 72b ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1450 z późn. zm.) - pismem Komisji z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], w związku z wystąpieniem straty w styczniu 2014 r.). Komisja Nadzoru Finansowego zapoznała się z przedstawionym przez K. dokumentem zatytułowanym "Program postępowania naprawczego na lata 2014 - 2016", a następnie pismem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] poinformowała, że przedstawiony dokument nie może być uznany przez Komisję za program postępowania naprawczego K., o którym mowa w art. 72b ustawy o skok. Pomimo, że to jest trzecie opracowanie K., brak jest w nim zarówno prawidłowej diagnozy przyczyn powstania strat, identyfikacji ryzyka, jak i działań naprawczych, które mogłyby ograniczyć ryzyko w przyszłości. Dokument ten stanowi polemikę ze stanowiskiem KNF w różnych kwestiach, co z punktu widzenia celu programu postępowania naprawczego nie wnosi żadnych konstruktywnych treści. Skutkiem tego, dokument ten nie zawiera informacji istotnych z punktu widzenia porządkowania działań dla zrównoważenia działalności K. i spółdzielczych kas oszczędnościowo - kredytowych, nie odnosi się w sposób właściwy do ryzyka związanego z działalnością K., nie dokonuje oceny jego istotności w poszczególnych obszarach, nie zawiera jego miary ani oszacowania. Komisja Nadzoru Finansowego wielokrotnie kierowała do K. wytyczne i uwagi do prawidłowego sporządzenia programu postępowania naprawczego, wskazując również na konieczność wprowadzenia rozwiązań sanujących poszczególne obszary jej działalności, czego nie uwzględniano w żadnym z przedstawionych Komisji dokumentów. W dniu [...] lutego 2015 r. do organu nadzoru doręczone zostało pismo Wnioskodawcy datowane na dzień [...] lutego 2015 r. zawierające wniosek "o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2015 r.". Jednocześnie pismo to zawierało wniosek - na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. - o uzupełnienie w/w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., "o pouczenie co do prawa odwołania, a także rozstrzygnięcia, tak by mieściło się ono w granicach określonych w art. 72b ust. 2 ustawy o skok lub art. 105 § 1 k.p.a., jak również poprzez prawidłowe wskazanie strony postępowania i podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a także sporządzenie uzasadnienia w sposób czyniący zadość wymogom określonym w art. 107 § 2 k.p.a.". W ocenie Wnioskodawcy "decyzja" ta została wydana bez podstawy prawnej, bez zachowania formy wymaganej dla wydania decyzji oraz bez podstawowych zasad postępowania przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zasady zaufania obywateli do państwa, a także w oparciu o wadliwe ustalenia faktyczne i prawne. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Komisja Nadzoru Finansowego odwołała się do dyspozycji art. 127 § 3 k.p.a. wskazując, iż odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań. Zatem następnym etapem badania wniosku jest stwierdzenie jego dopuszczalności. Powołując art. 72b ustawy o skok, organ stwierdził, że - poza zobowiązaniem Zarządu K. do opracowania programu postępowania naprawczego - kompetencji Komisji Nadzoru Finansowego należy ocena, czy przesłanki wynikające z tych przepisów wystąpiły, a zatem, czy K. powinna rozpocząć realizację działań sanacyjnych. Z kolei odwołując się do dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy o skok KNF wskazała, że niewykonanie obowiązku przewidzianego w art. 72 b ust. 1 zd. 2, polegającego na przekazaniu KNF programu postępowaniu naprawczego, stanowi jeden z trzech przypadków ujętych w hipotezie art. 73 ust. 1 ustawy o skok. Organ wskazał przy tym, że w świetle orzecznictwa dotyczącego stosowania przepisów ustawy o skok, w tym zwłaszcza art. 73 ust. 1 K. ma obowiązek przekazania organowi nadzoru program postępowania naprawczego, lecz to organ nadzoru jest uprawniony do oceny założeń tego programu w kontekście możliwości ich realizacji i przeprowadzenia procesu w sposób skuteczny. Fakt nieprzekazania programu postępowania naprawczego do KNF, jak również jego przekazania - o ile przedstawione procedury są niewystarczające dla poprawienia sytuacji kasy - nie powoduje braku możliwości ustanowienia przez organ nadzoru zarządu komisarycznego. Organ wywodził, że oceniając przedłożony przez K. program postępowania naprawczego, Komisja Nadzoru Finansowego nie przeprowadza postępowania administracyjnego, a dokonywana przez nią ocena nie przyjmuje formy decyzji administracyjnej, ponieważ nie ma na celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, a jedynie zwraca uwagę podmiotowi nadzorowanemu na powstałe nieprawidłowości, uznając w tym przypadku, że przedstawiony przez K. dokument nie można uznać za program postępowania naprawczego, do którego złożenia został zobowiązany przepisami ustawy o skok. Na jego podstawie nie można stwierdzić, jakie działania Zarząd K. uznaje za konieczne do wprowadzenia, które z nich uznaje za priorytetowe, a także, w jaki sposób zamierza dokonać usprawnień i naprawy poszczególnych obszarów prowadzonej działalności. Zdaniem organu ocena programu postępowania naprawczego jest niewładczym przejawem działalności KNF i jednocześnie formą zasygnalizowania podmiotowi nadzorowanemu niewłaściwego kierunku planowanych przez podmiot działań. Jednocześnie brak samodzielnego opracowania programu sanacji może spowodować zastosowanie przez KNF środków wynikających z art. 73 ust. 1 w celu opracowania programu postępowania naprawczego pozwalającego na realną poprawę danych obszarów działalności. Organ zaznaczył, że przedstawiona przez Komisję Nadzoru Finansowego ocena programu postępowania naprawczego K. nie rozstrzyga ani o prawach ani obowiązkach K.   Komisja Nadzoru Finansowego wywodziła, że przedstawione przez podmiot założenia w programie postępowania naprawczego są jego autonomiczną decyzją biznesową, w której wskazuje on, jakie działania zostaną podjęte w ramach procesu jego sanacji. Komisja dokonuje jedynie oceny planowanych działań w zakresie ich zasadności i racjonalności ekonomicznej. Program postępowania naprawczego (podlegający wprawdzie ocenie KNF) jest dokumentem wewnętrznym opracowującego go podmiotu, który ponosi pełną odpowiedzialność zarówno za jego merytoryczną zawartość, jak i za pełną realizację przyjętych założeń. Podmiot nadzorowany, opracowując program naprawczy, może nie uwzględnić przekazanych mu wytycznych oraz wskazówek, jednak taki sposób działania może narazić go na ryzyko przygotowania programu postępowania naprawczego niewystarczającego z punktu widzenia warunków i kryteriów akceptacji takiego rodzaju dokumentów przez organ nadzoru. Jednocześnie organ podkreślił, że jedynym wymogiem formalnym dla programu postępowania naprawczego jest ten określony w art. 72b ust. 1, stanowiący że "K. przedkłada program Komisji Nadzoru Finansowego". Z kolei - jak określił ustawodawca w art. 72b ust. 2 ustawy o skok - "Komisja może wyznaczyć K. termin na opracowanie programu postępowania naprawczego oraz zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie". Zatem, zdaniem organu, fakt możliwości wyznaczenia przez Komisję terminu, zlecenia uzupełnienia lub ponownego opracowania programu naprawczego wprost uprawnia do oceny treści merytorycznej tego programu. W ocenie Komisji Nadzoru Finansowego gdyby ustawodawca chciał określić jakiś inny wymóg formalny co do oceny programu postępowania naprawczego K., np. zatwierdzenie lub brak akceptacji programu, konieczność wydawania ich w formie decyzji administracyjnej (w przypadku, gdyby uznał, że ich celem jest rozstrzygnięcie sprawy co do istoty), określiłby to w przepisach ustawy, a nie ograniczył się jedynie do treści art. 72b ustawy o skok. Jednocześnie organ wskazał, że założenie konieczności wydawania oceny Komisji Nadzoru Finansowego w formie decyzji administracyjnej prowadziłoby do zbędnego formalizmu w przypadku, gdy podjęta przez KNF decyzja o odmowie uznania przedstawionego przez K. programu postępowania naprawczego skutkowałaby decyzją zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o skok o ustanowieniu zarządcy komisarycznego w związku z niewykonaniem obowiązku przewidzianego w art. 72 b ust. 1 zd. 2, polegającego na przekazaniu KNF programu postępowania naprawczego. Z powyższego organ wywodził, że dokonywana przez Komisję ocena przedkładanego przez K. programu postępowania naprawczego (o którym mowa w art. 72b ustawy o skok), nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przybiera formy decyzji i w konsekwencji nie może być skarżona w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedstawiana przez Komisję Nadzoru Finansowego ocena programu postępowania naprawczego K. jest odrębnym środkiem, poprzedzającym i warunkującym możliwość zastosowania innych środków nadzorczych, wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy o skok, których wydanie poprzedzone jest przeprowadzeniem postępowania administracyjnego i następuje w formie decyzji, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odwołując się do poglądów doktryny organ stwierdzał też, że ocena ta nie może przyjąć również formy postanowienia, co wynika wprost z charakteru prawnego postanowień, jaki nadał im kodeks postępowania administracyjnego. Postanowienie dotyczy bowiem poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania, co oznacza, że przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu jest kwestia proceduralna, zwana też w piśmiennictwie "sprawą proceduralną", a samo postanowienie organ administracji publicznej wydaje w sytuacjach przewidzianych w ustawie. Ostatecznie zatem Komisja Nadzoru Finansowego wskazywała, że jednym z podstawowych wymogów formalnych niezbędnych dla prawidłowego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest istnienie rozstrzygnięcia, które może być zaskarżone przy pomocy tego środka, a zatem decyzji lub zaskarżalnego postanowienia. Z kolei analiza przedłożonego wniosku datowanego na dzień [...] lutego 2015 r., wskazuje na niedopuszczalność zaskarżenia pisma Komisji z dnia [...] lutego 2015 r. ze względu na brak takiego rozstrzygnięcia. Odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa Komisja Nadzoru Finansowego wskazywała, że część przejawów działalności organu administracji nie ma charakteru decyzji lub postanowień wydawanych w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Z działaniami takimi nie łączy się wyrażenie woli przez organ, jakie ma miejsce w treści decyzji administracyjnej, ani możliwość bezpośredniego kształtowania praw i obowiązków indywidualnych adresatów. Za przejaw takiej działalności organu administracji uznaje się np. zalecenia pokontrolne. Zdaniem organu zalecenia co do uzupełnienia lub ponownego opracowania przez K. programu postępowania naprawczego są następstwem powstania lub groźby wystąpienia straty bilansowej, która jest identyfikowana przez samą K. lub w ramach bieżącej kontroli sprawowanej przez KNF. Następstwem tych ustaleń jest przejawienie samodzielnej inicjatywy K. i przygotowanie programu postępowania naprawczego lub zlecenie przygotowania tego programu przez KNF. Zalecenia KNF co do uzupełnienia lub ponownego opracowania programu mają charakter niewładczy i zarzuty merytoryczne będą mogły być rozpatrzone dopiero we wszczętym postępowaniu administracyjnym, będącym konsekwencją niezastosowania się do zaleceń określonych w art. 72b ust. 2 ustawy o skok, ewentualnie w postępowaniu sądowo-administracyjnym, w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia przyjętego przez organ nadzoru np. na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o skok. Wobec powyższego Komisja Nadzoru Finansowego uznała, że złożony przez stronę wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosi się do tej formy działania organu nadzoru, która nie jest decyzją administracyjną ani zaskarżalnym postanowieniem. Wobec tego wniosek ten został uznany za niedopuszczalny z przyczyn przedmiotowych. Skargę na opisane wyżej postanowienie wniosła K. w S. (skarżąca). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, iż zostało wydane z naruszeniem prawa (przepisów postępowania, w szczególności art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym i art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym), które polegało na uznaniu, że rozstrzygnięcie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2015 r. nie jest decyzją administracyjną i w konsekwencji, że od tego rozstrzygnięcia nie przysługuje stronie postępowania wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym stanowi, iż do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Brak jest w ocenie K. przepisu szczególnego, który wyłączałby stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lub konieczność rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej w sprawie rozstrzygniętej przez Komisję Nadzoru Finansowego aktem z dnia [...] lutego 2015 r. Powyższe naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem właśnie uznanie przez organ administracji publicznej - Komisję Nadzoru Finansowego, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało wydania decyzji, a w konsekwencji, że od tego aktu nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stało się podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, stwierdzającego niedopuszczalność wniosku K. Zdaniem skarżącej, powyższe naruszenie przepisów postępowania miało charakter rażący. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła przytoczone zarzuty wywodząc, że pismo KNF z [...] lutego 2015 r. było decyzją administracyjną ze wszystkimi tego konsekwencjami. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2012.270 j.t.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jego celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od stanowiska Komisji Nadzoru Finansowego co do treści "[...]". Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U.2015.614 j.t. dalej uonrf) ustawa określa organizację, zakres i cel sprawowania nadzoru nad rynkiem finansowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy tworzy się Komisję Nadzoru Finansowego, zwaną dalej "Komisją". Komisja jest organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym. Zgodnie z art. 11 ust. 1 uonrf Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Ustęp 5 tego artykułu stanowi, że do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ustawa z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo- kredytowych (Dz.U.2013.1450 j.t., dalej ustawa o skok) w rozdziale 6a reguluje postępowanie naprawcze i zarząd komisaryczny. Zgodnie z art. 72b ustawy o skok: 1. w razie powstania w K. straty bilansowej albo groźby jej wystąpienia, albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub zagrożenia utraty płynności płatniczej, zarząd K. niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego oraz przystępuje do opracowania programu postępowania naprawczego. K. przedkłada program Komisji Nadzoru Finansowego oraz zapewnia jego realizację, 2. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć K. termin na opracowanie programu postępowania naprawczego, o którym mowa w ust. 1, oraz zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie, 3. w razie zaniechania działań, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może zobowiązać K. do wszczęcia postępowania naprawczego i opracowania programu postępowania naprawczego, o którym mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o skok w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub K. lub jeżeli zarząd kasy lub K. nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustanowienie zarządcy komisarycznego w kasie lub w K. nie wpływa na organizację i sposób działania odpowiednio kasy lub K., z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą. Zgodnie z ustępem 6 powołanego artykułu od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza kasy lub K. może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Nie budzi wątpliwości Sądu, że tryb postępowania naprawczego i wprowadzenia zarządu komisarycznego w K. został uregulowany w sposób szczególny w powołanym rozdziale 6a ustawy o skok. Z powołanego wyżej art. 72b ustawy o skok w sposób jasny wynika, że stwierdzenie wystąpienia przesłanek wynikających z ust. 1 tego artykułu tj. powstania w K. straty bilansowej albo groźby jej wystąpienia, albo powstania niebezpieczeństwa niewypłacalności lub zagrożenia utraty płynności płatniczej, należy do zarządu K. W razie stwierdzenia wystąpienia którejkolwiek z sytuacji objętych hipotezą ustępu 1 powoływanego artykułu zarząd K. ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o tym Komisji Nadzoru Finansowego oraz przystąpienia do opracowania programu postępowania naprawczego, który K. przedkłada następnie Komisji Nadzoru Finansowego oraz zapewnia jego realizację. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że zakres programu postępowania naprawczego (treść programu) pozostaje w gestii zarządu K. W ustępie 2 omawianego artykułu ustawodawca wskazał jednak, że Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć K. termin na opracowanie programu postępowania naprawczego oraz zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie. Zatem KNF upoważniona jest do oceny tego programu aby zlecić jego uzupełnienie lub ponowne opracowanie. Jeśli zarząd K. zaniecha działań, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może zobowiązać K. wszczęcia postępowania naprawczego i opracowania programu postępowania naprawczego (art. 72b ust. 3 ustawy o skok). Jednocześnie w art. 73 ust. 1 ustawy o skok wskazano, że jeżeli zarząd K. nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustawodawca uregulował zatem szczegółowo kiedy w postępowaniu naprawczym wydawana jest decyzja oraz w ustępie 6 powoływanego artykułu przewidział szczególny tryb jej zaskarżenia wskazując, że art. 127 § 3 k.p.a. nie stosuje się. W świetle powyższych uregulowań Sąd stwierdza, że ustawodawca nie przewidział aby stanowisko KNF co do oceny programu postępowania naprawczego miało przyjmować formę decyzji administracyjnej. Stanowisko to nie ma na celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, może jedynie zwrócić uwagę podmiotu na dostrzeżone przez organ nadzoru mankamenty opracowanego przez K. programu. Ma zatem rację organ wskazując, że ocena programu postępowania naprawczego jest niewładczym przejawem działalności KNF jako organu nadzoru i jednocześnie formą zasygnalizowania podmiotowi nadzorowanemu niewłaściwego kierunku planowanych przez podmiot działań. Brak opracowania programu postępowania naprawczego albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna. KNF może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy o skok. Dopiero ta decyzja podlega kontroli sądu stosownie do art. 73 ust. 6 ustawy o skok. Samo stanowisko organu co do oceny programu postępowania naprawczego nie rozstrzyga ani o prawach ani o obowiązkach strony. Wyrażając takie stanowisko organ niejako "daje szansę" nadzorowanemu podmiotowi na samodzielne, zgodne z jego założeniami i możliwościami biznesowymi opracowanie środków sanacji. Ustawa nie przewiduje natomiast jakiegokolwiek zatwierdzania, czy ingerowania przez KNF w opracowany program postępowania naprawczego, co wzmacnia argumentację, że ocena programu nie następuje w formie decyzji. Jednocześnie negatywna ocena organu nadzoru, co do treści przedstawionego programu naprawczego skutkować może decyzją o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustawodawca wprost w art. 73 ust. 1 ustawy o skok przewidział, że rozstrzygnięcie takie zapada w formie decyzji, która podlega kontroli sądu administracyjnego w szczególnym, przyśpieszonym ze względu na wyłączenie stosowania art. 127 § 3 k.p.a. trybie (art. 73 ust. 6 ustawy o skok). Niezgodne z regułą racjonalnego ustawodawcy byłoby zatem dopuszczenie wykładni, która przyjmowałoby, że ocena programu postępowania naprawczego zapada w formie decyzji. Decyzja taka podlegałaby bowiem osobnej kontroli sądu, a rozstrzygnięcie to mogłoby wstrzymywać zastosowanie środka przewidzianego w art. 73 ust. 1 ustawy o skok. Zdaniem sądu wykładnia taka nie jest zgodna z przyjętym przez ustawodawcę systemowym uregulowaniem postępowania naprawczego wynikającym z Rozdziału 6a ustawy o skok. Stanowisko organu, co do oceny programu postępowania naprawczego, w tym co do tego, czy przedstawiony dokument może być uznany za program postępowania naprawczego lub oceny skuteczności takiego programu może podlegać kontroli sądu administracyjnego w razie zastosowania przez organ nadzoru środka przewidzianego w art. 73 ust. 1 ustawy o skok tj. podjęcia decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Wobec powyższego za słuszne należy uznać wywody KNF, że stanowisko organu odnoszące się do treści programu postępowania naprawczego przedstawionego przez K. nie rozstrzyga istoty sprawy, nie nakłada na podmiot praw ani obowiązków zatem nie przybiera formy decyzji, a w konsekwencji nie może być przedmiotem zaskarżenia w formie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stanowisko to nie przybiera również formy postanowienia bowiem nie dotyczy kwestii proceduralnych wynikających w toku postępowania (art. 123 § 2 k.p.a.), dodatkowo ustawodawca nie wskazał również aby służyło na nie zażalenie. Zatem Komisja Nadzoru Finansowego zasadnie stwierdziła, że złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalny z przyczyn przedmiotowych bowiem nie odnosi się do decyzji, ani zaskarżalnego postanowienia (art. 134 k.p.a.). Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.