VI SA/Wa 1576/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oddala skargę W dniach 18 – 25 paźdzernika 2018 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R. (dalej też jako: "WIIH", lub "organ pierwszej instancji") przeprowadzili czynności kontrolne na stacji paliw, należącej do S. Polska sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako: "spółka", "strona", lub "skarżąca"), położonej w R., przy ul. R.. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że na stacji benzynowej skarżąca oferowała do sprzedaży sześć rodzajów paliw: S. FuelSave diesel, S. FuelSave 95, S. V- Power Diesel, S. V-Power 95 i S. V-Power Racing 100 oraz gaz skroplony LPG. Ceny paliw uwidocznione były na dwóch pylonach cenowych - na dużym, podświetlanym, dwustronnym pylonie ustawionym przy wjeździe na stację z ul. K., gdzie uwidoczniono ceny trzech rodzajów paliw (S. FuelSave diesel, S. FueISave 95 i LPG), a także na mniejszym, jednostronnym umieszczonym przy drugim wjeździe z ul K., na którym podano ceny wszystkich ww. sześciu rodzajów paliw znajdujących się w sprzedaży. Przy drugim wjeździe na stację uwidocznione ceny paliw były widoczne tylko dla kierowców poruszających się ul. K. w kierunku ul. K. i były niewidoczne dla kierowców jadących w przeciwnym kierunku. W związku z wynikami kontroli, organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 7 tysięcy złotych, z tytułu naruszenia obowiązków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2015 poz. 2121, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Rozwoju") w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1830, dalej jako: "ustawa o informowaniu o cenach"), tj.: a/ za brak uwidocznienia informacji o cenach sześciu rodzajów paliw (S. FuelSave diesel, S. FuelSave 95, S. V-Power Diesel, S. V-Power 95, S. V- Power Racing 100 oraz gazu LPG ) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji ul. K., od ul. K., b/ brak uwidocznienia informacji o cenie trzech rodzajów paliw (S. V- Power 95, S. V-Power Racing 100) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji drogą publiczną ul. K.. W odwołaniu do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: "Prezes UOKiK" albo "organ drugiej instancji"), strona zarzuciła organowi pierwszej instancji błędną interpretację § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju w związku z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: a/ przyjęcie, że obowiązek uwidaczniania ceny nie jest spełniony wówczas, gdy ceny większości paliw dostępnych na stacji są uwidocznione, a nie są widoczne z drogi publicznej ceny tylko tych paliw, które nie są dostępne w innych sieciach stacji paliw (paliwa "szlachetne"); b/ nieuwzględnienie zalecenia, jakim należy kierować się przy wykładni § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju, zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym rozporządzenie ma uwzględniać przypadki, gdy uwidocznione ceny jednostkowe towaru (usługi) nie byłyby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru. Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R. z dnia [...] marca 2019 r. Organ odwoławczy podkreślił, że § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju stanowi, iż na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Ustawodawca posługuje się więc wprost określeniem "ceny paliw", co należy rozumieć jako ceny wszystkich paliw, a nie ceny wybranych, najlepiej sprzedających się paliw, ani nie stosuje żadnych tego typu ograniczeń. Organ zaznaczył, że ceny paliw mają być w rezultacie działań przedsiębiorcy widoczne i czytelne dla kierowców zbliżających się do stacji po drodze publicznej, bez konieczności zjechania na stację w celu zapoznania się z cenami. W ocenie organu kierowca jadący pojazdem zasilanym zgodnie z zaleceniami producenta paliwem klasy "premium" (np. benzyną bezołowiową 98 lub lepszą), winien otrzymywać informacje, umożliwiające mu wybór tak samo, jak kierowca korzystający, zgodnie z zaleceniami producenta samochodu, z silnika napędzanego benzyną 95. Jednocześnie ten ostatni może także zatankować do swojego auta paliwo o bardziej korzystnych parametrach technicznych. Tak więc ceny wszystkich paliw, także tych szlachetnych, powinny być uwidocznione w identyczny, zgodny z ww. przepisami sposób. Organ nie zgodził się nadto ze stanowiskiem spółki, że poza przypadkami wymienionymi w § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju, istnieją także kolejne przypadki niepodawania ceny jednostkowej, z uwagi na ogólne wytyczne art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zawierającymi upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia Ministra Rozwoju. Podejście takie Prezes UOKiK uznał za nieprawidłowe, ponieważ nie jest uprawnione uznanie treści § 7 ww. rozporządzenia, za katalog otwarty, jedynie na podstawie treści upoważnienia do wydania przedmiotowego aktu wykonawczego. Nadto, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznał, że [...] WIIH ustalając wysokość kary, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym stopień naruszenia obowiązków, dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] maja 2019 r., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1/ zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach wydanej z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż upoważnienie nie zawierało jasnych wytycznych dotyczących treści rozporządzenia; 2/ błędną wykładnię § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w związku z art. 4 ust. 1 oraz 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: a/ przyjęcie, że obowiązek uwidaczniania ceny nie jest spełniony wówczas, gdy ceny większości paliw dostępnych na stacji są uwidocznione, a nie są dostępne z drogi publicznej ceny tylko tych paliw, które nie są dostępne w innych sieciach stacji paliw (paliwa "szlachetne"), b/ nieuwzględnienie zalecenia, jakim należy kierować się przy wykładni § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym rozporządzenie ma uwzględniać przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usług) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj i przeznaczenie towaru. W związku z postawionymi zarzutami Skarżąca wniosła o: - zbadanie przez sąd na podstawie art. 178 Konstytucji RP, czy dopuszczalne było zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, wydanej z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż upoważnienie nie zawierało wystarczających wytycznych dotyczących treści rozporządzenia (wyjątków od obowiązku uwidaczniania cen), - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, - zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Zdaniem Skarżącej, za niewystarczające i niespełniające standardów ustawy zasadniczej należy uznać ogólnikowe dyspozycje w rodzaju: "określi zasady", "określi tryb", zwłaszcza jeśli z samej ustawy nie wynika, o jakie zasady czy tryb miałoby chodzić. Skarżąca podkreśliła, że Sąd, zgodnie z zasadą podległości sędziów Konstytucji RP i ustawom, może przy tym odmówić zastosowania przepisu aktu niższego rzędu, jeżeli stwierdzi jego niezgodność z ustawą bądź Konstytucją RP, bądź, jeżeli uzna to za celowe, wystąpić w tej sprawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Skarżącej, okoliczność, że na kontrolowanej stacji, nie były podane ceny paliw szlachetnych i sprzedawanych wyłącznie przez S. (S. V-Power 95, S. V- Power Racing 100), wynikało z konieczności zachowania pewnej czytelności ofert stacji. Umieszczenie cen wszystkich paliw stałoby się dla kierowców nieczytelne, a rozpraszanie uwagi kierowców jest niebezpieczne. Zatem Prezes UOKiK powinien, w ocenie Skarżącej, wziąć pod uwagę, że większy ma sens podawanie wyraźnie cen paliw najbardziej popularnych, niż cen wszystkich paliw, gdyż nadmiar informacji cennik niejasnym i skomplikowanym w odbiorze, zwłaszcza z perspektywy kierowcy prowadzącego pojazd w ruchu miejskim. Zdaniem Skarżącej, intencją ustawodawcy zlecającego przygotowanie aktu wykonawczego do ustawy o cenach właściwemu ministrowi nie było ministerialne zadekretowanie uwidaczniania wszystkich cen. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R., nie naruszają prawa. Mając bowiem na uwadze obowiązujące przepisy oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, Sąd doszedł do przekonania, że istniała podstawa do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 7 tysięcy złotych za stwierdzone naruszenia braku uwidocznienia informacji o cenach niektórych z oferowanych rodzajów paliw, na należącej do Skarżącej stacji benzynowej położonej w R., przy ul. R.. Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Uszczegółowienie tego przepisu nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Stosownie do treści § 12 ust. 1 na stacjach benzynowych ceny paliw oznacza się i podaje w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. W ocenie Sądu, powyższy przepis jest jednoznaczny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego sposób uwidocznienia cen paliw na stacjach benzynowych. Zgodnie z tym przepisem - ceny paliw muszą być podane w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. Wyłącznie podanie cen paliw w sposób wskazany w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Z kolei art. 6 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu ocenach, w tym także niezrealizowanie obowiązku polegającego na umieszczaniu w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny oraz ceny jednostkowej towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, powoduje obowiązek nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. W myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. Kontrolowana w niniejszej sprawie stacja benzynowa prowadzona przez Skarżącą, umożliwia wjazd, jak i wyjazd z niej z ul. K. dla kierowców poruszających się w obu kierunkach ruchu. Skoro przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju wyraźnie wymaga, aby ceny paliw podane były w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej, to oczywistym jest, że w przypadku stacji prowadzonej przez Skarżącą, winny one być widoczne dla tych kierowców zbliżających się do stacji, którzy poruszają się ul K. w obu kierunkach ruchu. Tymczasem działania kontrolne przeprowadzone na ww. stacji paliw wykazały, że informacje o cenach paliw umieszczone na jednostronnym pylonie nie były czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji od ul. K. Kierowcy ci zatem nie mieli zapewnionej żadnej informacji o cenach paliw. Dla nich informacja o cenach paliw była co prawda podana w sposób czytelny na dużym dwustronnym pylonie, jednakże nie zawierała ona żadnych danych o cenach trzech rodzajów paliw z oferty handlowej stacji, tj. S. V-Power Diesel, S. V-Power 95 i S. V-Power Racing 100. Powyższe ustalenia potwierdza także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu, prawidłowe są ustalenia oranu, że powyższe naruszenia uniemożliwiały kierowcom pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej zapoznanie się z wysokością ceny wszystkich paliw oferowanych na stacji, bez konieczności zjechania z drogi publicznej i wjechania na teren stacji, tym samym naruszało przepisy określone w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju. Sąd nie podziela przy tym zarzutu, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r., został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, z uwagi na brak w art. 4 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, prawidłowo sformułowanych wytycznych, zgodnych z dyspozycją art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd nie dopatrzył się podnoszonych w skardze wątpliwości odnośnie konstrukcji delegacji ustawowej przyjętej na gruncie art. 4 ust. 2 cyt. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. W myśl powołanego przepisu art. 92 ust. 1 Konstytucji, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Oczywiście ustawodawca ma obowiązek odpowiedniego konstruowania upoważnień ustawowych, tak, aby miały one szczegółowy charakter pod względem podmiotowym (określały organ właściwy do wydania rozporządzenia), przedmiotowym (określały zakres spraw przekazanych do uregulowania) oraz treściowym (określały wytyczne dotyczące treści aktu, czyli sposób, w jaki dana materia powinna być uregulowana). Jeśli chodzi o wytyczne, to nie muszą być zawarte bezpośrednio w przepisie formułującym upoważnienie, lecz mogą być zamieszczone w innych przepisach ustawy, pod warunkiem, że da się precyzyjnie zrekonstruować ich treść. Oczywistym jest, że całkowity brak wytycznych niewątpliwie przesądza o niekonstytucyjności upoważnienia (p. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt U 4/09). W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że § 12 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, nie jest sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, bo jego treść nie wykracza poza granice delegacji ustawowej z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług), 2) wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej towarów (usług) - mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru (usługi). W wydanym na podstawie art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług rozporządzeniu, w § 12 ustępie 1, Minister Rozwoju wskazał, że na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Ewidentnie zatem, w zgodzie z wytycznymi ustawowymi, Minister wskazał sposób uwidaczniania cen paliw oferowanych na stacjach benzynowych z uwzględnieniem konieczności zapewnienia w tym przypadku, dostępności informacji o cenie. Wbrew stanowisku strony skarżącej, dyspozycja wskazania w akcie podustawowym "sposobu uwidaczniania cen" bynajmniej nie jest tożsama z przywołanymi w skardze przykładami zbyt ogólnikowych, zdaniem skarżącej, sformułowań wytycznych typu "określi zasady", czy "określi tryb". Trudno oczekiwać, uwzględniając realia obrotu gospodarczego, aby to ustawa miała uszczegóławiać, jak powinny być uwidacznianie ceny przy konkretnych towarach lub usługach. Zatem scedowanie uregulowania powyższej kwestii, w ramach delegacji ustawowej, przez właściwego ministra, należy uznać za uzasadnioną. Sąd nie podziela nadto stanowiska Skarżącej, że na stacji paliw dopuszczalne, a wręcz celowe, jest podawanie wyraźnie cen wyłącznie najbardziej popularnych paliw. Nie znajduje także w przepisach ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, sformułowana w skardze teza, zgodnie z którą zamierzeniem ustawodawcy, zlecającego przygotowanie aktu wykonawczego do ustawy o cenach właściwemu ministrowi, było wyeliminowanie konieczności uwidaczniania wszystkich cen. Ocena, czy w danym przypadku, uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii w drodze rozporządzenia. Bynajmniej nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów. Przedsiębiorca zobligowany jest stosować przepisy rozporządzenia, które to przepisy nie wyłączają w przypadku uwidaczniania cen na stacjach benzynowych spod tego obowiązku jakiejkolwiek kategorii paliw (chociażby w kontekście ich jakości, czy spełnienia odpowiedniego pułapu w wolumenie sprzedaży). Powyższe w kontekście stanu faktycznego sprawy zostało poddane ocenie organów obu instancji, którą należało uznać za zgodną z prawem. Wyjaśniono przy tym przesłanki, którymi kierował się organ administracji w zakresie wysokości nałożonej na Skarżącą kary, uwzględniając przy tym ustawowe wytyczne wymiaru sankcji wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów. Niewątpliwie, z punktu widzenia konsumentów, przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów, jest bardzo istotny, z uwagi na konieczność zapewnienia z jednej strony ochrony konsumenta, a z drugiej prawidłowo funkcjonującej konkurencji między przedsiębiorcami. Informacja dotycząca ceny służy właściwemu poinformowaniu nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o informowaniu o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1 ww. ustawy skutkowało, nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 7 tysięcy złotych. Podkreślić także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2019 r. sygn. akt II GSK 710/19, który zapadł w zbliżonych okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy, zawarł podobny pogląd prawny, który podziela skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.