VI SA/Wa 1584/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref.staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi "K." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie pętli [...] pod kiosk handlowy o łącznej powierzchni 31,00 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta m. W. w punkcie I wyrażono zgodę na zajęcie ww. fragmentu pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r. zaś w punkcie II odmówiono wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 maja 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r, o drogach publicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 2222 ze zm.) lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Podkreślono, iż strona wprost nie wskazała, na czym w jej sytuacji polega szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na odstępstwo od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przywołany wyżej przepis art. 39 ust. 3 nie precyzuje, o jakie szczególnie uzasadnione przypadki chodzi. Nie ulega jednak wątpliwości, że odstąpienie od wskazanej zasady musi być uzasadnione szczególnie wyjątkowymi okolicznościami. Ocena szczególnie uzasadnionych przypadków należy do zarządcy drogi, zaś wskazanie, na czym ten szczególnie uzasadniony przypadek polega, ciąży na stronie. Organ zaznaczył, że wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami ruchu, jako ustawowy wyjątek może zdarzać się incydentalnie. Pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić wymagania ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne i krajobrazowe. Organ wskazał, że należy dążyć do uporządkowania przedmiotowego terenu poprzez usunięcie obiektów tymczasowych z pasa drogowego. W omawianej sprawie organ nie dopatrzył się szczególnego uzasadnienia, dla lokalizacji pawilonu handlowego w pasie drogowym. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Zarząd Zieleni m. W. pismem z dnia [...] stycznia 2018. jak również Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta W. pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. wypowiedzieli się negatywnie w sprawie możliwości dalszego funkcjonowania przedmiotowego kiosku handlowego we wskazanej lokalizacji. Zarząd Dróg Miejskich zezwolił na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego do dnia 30 kwietnia 2018r. oraz odmówił udzielenia zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego od dnia 1 maja 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. Od powyższej decyzji K. sp. z o.o. wniosła odwołanie. Strona zakwestionowała punkt II rozstrzygnięcia dotyczące odmowy wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego od dnia 1 maja 2018r. do dnia 31 grudnia 2018r. W odwołaniu zarzucono decyzji organu I instancji zaniechanie rozpatrzenia istotnych dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego okoliczności. Podkreślono, że odwołujący od 16 lat prowadzi w sposób nie powodujący zakłóceń działalność usługową na rzecz mieszkańców i podróżnych. Kiosk jest zadbany nigdy nie prowadzono działalności sprzecznej z prawem, opłaty są wnoszone terminowo oraz, że lokalizacja kiosku nie powoduje jakiegokolwiek zagrożeniu lub naruszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] działają na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 2222, z późn. zm.) – utrzymało w mocy zaskarżony punkt 2/ decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że wykładnia art, 39 ust 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych prowadzi do wniosku, iż ten przepis zabrania lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów nieezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami mchu drogowego. Kolegium stwierdziło, że wnioskowany kiosk handlowy takim celom nie służy. Organ odwoławczy wskazał, że z pism Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...].01.2015 r. oraz [...].12.2017 r. wynika, iż Wydział negatywnie zaopiniował dalsze funkcjonowanie 2 kiosków o pow. 31 nr zlokalizowanych w rejonie pętli [...] z uwagi na niezgodność lokalizacji z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwala nr [...] Rady m. W. z dnia [...].09.2013 r.), który dopuszcza w jednym miejscu lokalizację nie więcej niż 1 kiosku o pow. nie większej niż 15 m2. Ponadto obiekty są zdekapitalizowane, nie zachowują standardów jakościowych, estetycznych i technicznych, którymi powinny się odznaczać obiekty występujące w przestrzeni publicznej m. W.. Ich forma zewnętrzna jest niezgodna z wytycznymi architektonicznymi i urbanistycznymi Wydziału w zakresie powierzchni użytkowej, profilu działalności i kolorystyki. Także Zarząd Zieleni m. W. w piśmie z dnia [...].01.2018 r. wydał negatywną ocenę możliwości dalszego funkcjonowania kiosku. Kolegium stwierdziło, że ocena podmiotów odpowiedzialnych za estetykę Miasta oraz utrzymanie zieleni w Mieście jest - przekonująca. Podkreślono, że w ostatnich latach agendy m. W. podejmują liczne działania w kierunku uporządkowania przestrzeni publicznej Miasta. Odbywa to się m. in. poprzez nieudzielanie dalszych zezwoleń na funkcjonowanie w pasach drogowych obiektów handlowych i usługowych, które działały w tych pasach uprzednio. W stolicy Państwa należącego do Unii Europejskiej w II dziesięcioleciu XXI wieku działania zmierzające do uporządkowania Miasta oraz poprawienia estetyki i ładu przestrzeni publicznej zasługują, zdaniem SKO, na aprobatę. Należy dążyć do sytuacji, aby handel, gastronomia i usługi były prowadzone w obiektach stałych (budynkach) do tego przeznaczonych. Należy dążyć do ograniczenia liczby obiektów tymczasowych, prowizorycznych i nieestetycznych. W tym stanie rzeczy, w sytuacji gdy wnioskodawca me wykazał zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, uzasadniającego wydanie zgody na umieszczenie obiektu w pasie drogowym, powody podane przez zarządcę drogi są zdaniem Kolegium przekonujące. Kolegium powołało się także na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazując, że w aktualnym orzecznictwie WSA w Warszawie oraz NSA prezentuje się jednolity pogląd, że brak zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz dla trwałości drogi nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ubiegający się o zezwolenie nie może oprzeć swojego żądania tylko na jednej podstawie, ale w pierwszym rzędzie musi wykazać szczególnie uzasadniony przypadek lokalizacji obiektu w pasie drogowym. Analiza wniosku strony oraz złożonego odwołania prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, że kiosk gastronomiczny zasługuje do zakwalifikowania go do kategorii "wyjątkowości". Podkreślono także, że ustawa o drogach publicznych nie wskazuje wśród kryteriów umożliwiających wydanie zgody na lokalizowanie w pasach drogowych "obiektów nie drogowych" faktu prowadzenia dopuszczonej przez prawo działalności gospodarczej. Ogromna większość podmiotów uzyskujących zezwolenia na zajęcia pasa drogowego prowadzi taką działalność i reguluje wszystkie swoje należności wobec m. st. Warszawy, toteż takie zachowanie podmiotu gospodarczego nie przydaje jego wnioskowi waloru "wyjątkowości". Zatem nawet gdy strona prowadzi działalność gospodarczą dopuszczoną przez prawo, to winna to czynić tylko przede wszystkim w tych obiektach, w których przepisy prawa nie ustanawiają dodatkowych warunków i obostrzeń (a takie ustanawia ustawa o drogach publicznych). Nie może być podstawą wydania decyzji pozytywnej dla strony sam fakt, iż strona legitymuje się interesem faktycznym w eksploatowaniu kiosku. W tych okolicznościach SKO uznało, że odmowna decyzja dotycząca zgody na zajęcie pasa drogowego była zasadna. Na powyższą decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2018r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzucono I. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 39 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz, U. z 2017 r. poz. 2222 z późn. zm.) poprzez brak szczegółowego rozważenia, czy w przypadku Skarżącego istnieje przypadek szczególnie uzasadniony i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia za organem I instancji o braku wykazania szczególnie uzasadnionego interesu Skarżącego, co oznacza, iż wydana decyzja nosi charakter dowolności; II. Naruszenie przepisów postępowania: 1. art 7 i 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozważenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy: - Skarżący od 2002 r. w przedmiotowym kiosku handlowym w sposób ciągły prowadzi bar kuchni orientalnej dla okolicznych mieszkańców oraz pasażerów [...] korzystających z transportu publicznego; - od 2002 r. do końca 2017 r. Zarząd Dróg Miejskich wydawał pozytywne decyzje w zakresie pozwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w rejonie pętli [...] pod kiosk handlowy o łącznej powierzchni 31,00 m2; - kiosk handlowy jest zlokalizowany w pasie drogowym, ale od strony pętli [...] jest oddzielony od jezdni szerokim pasem zieleni (trawnik], a od strony ul. [...] szerokim chodnikiem, co wyklucza jakikolwiek wpływ na ruch pojazdów i pieszych; - usługi zaspokajają podstawowe potrzeby ludności przybywającej do [...], a ponadto przyczyniają się do rozwoju wolnego rynku poprzez zwiększenie konkurencji na rynku gastronomicznym, co powinno doprowadzić Organ do wniosku, iż zachodzi szczególnie uzasadniony interes społeczny który przemawiał za wyrażeniem zgody na zajecie pasa drogi w okresie od 1 maja 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. na pawilon w celu prowadzenia usług małej gastronomi; 2. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wyrażenia zgody na zajecie pasa drogowego w okresie od 1 maja 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w sytuacji, gdy Organ wyrażał zgodę na zajęcie pasa drogowego przez przedmiotowy kiosk handlowy w okresie ostatnich 16 lat, co stanowi naruszenie obowiązku Organu administracji prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki polegającej na wydawaniu decyzji o wyrażeniu zgody na zajecie pasa drogowego w celu prowadzenia kiosku handlowego przy ul. [...] w rejonie pętli [...], w sytuacji, gdy Organ wyrażał zgodę na zajęcie pasa drogiego przez przedmiotowy kiosk handlowy przez ostatnie 16 lat: - w tym przez kolejne 3 lata po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni - uchwały nr LXI1I/1731/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 29 sierpnia 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Szczęśliwie Południowych (Dz. Urz. Woj. Maz, z 2013 nr 9646), - w tym przez kolejne 2 lata po wydaniu negatywnej opinii Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r.; a ponadto do dnia złożenia skargi Rada Miasta W. nie podjęła uchwały krajobrazowej, która zakazywałaby lokalizacji kiosków handlowych w pasie drogowym, a tym samym w latach 2017- 2018 roku nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub stanu prawnego, która uzasadniałaby odstąpienie od utrwalonej praktyki; 3. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, pomimo, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z uwagi na treść powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz o zasądzenie kosztów postępowania W uzasadnieniu skargi wskazano, że odmowna decyzja była nieuzasadniona i pawilon handlowy mógł funkcjonować we wnioskowanym okresie. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu podjęte w sprawie rozstrzygnięcie znajduje oparcie w okolicznościach ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a zarzuty skargi nie podważają prawidłowości wydanej decyzji. Przepisy ustawy o drogach publicznych, regulujące kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego, a także dokonywania potrzebnych inwestycji drogowych. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 ustawy u.d.p. zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (pkt 8 wskazanego artykułu). Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust. 1 u.d.p. zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; w szczególności (m.in.) zabrania się lokalizacji w pasie obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika więc generalny zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, czy umieszczania urządzeń niesłużących drodze i infrastrukturze z nią związanej. Wyjątek od tej zasady, określony w art. 39 ust. 3 u.d.p. w odniesieniu do obiektów budowlanych, czy urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, wymaga wykazania, że lokalizacja takiego obiektu/urządzenia w pasie drogowym stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Zatem zezwolenie na tę lokalizację oraz zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod taki obiekt, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy przemawiają za tym szczególnie uzasadnione względy, a ponadto gdy jego umieszczenie nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Innymi słowy ustawodawca dopuścił w drodze wyjątku możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami drogi i ruchu drogowego, ale tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem zarządcy drogi. Zezwolenie takie ma charakter czasowy, wobec czego w sprawie o zezwolenie na lokalizację obiektu w pasie drogowym na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy lokalizacja ta stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. Raz udzielone zezwolenie nie powoduje bowiem, że kwestia istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku została przesądzona dla potrzeb przyszłych spraw o zezwolenie na zajęcie pasa, nawet gdy chodzi o to samo miejsce i ten sam obiekt. Zawsze zasadą jest zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na to zajęcie stanowi odstępstwo od tego zakazu, zatem jej uwarunkowania nie mogą być kształtowane dowolnie, lecz muszą mieścić się ściśle w granicach przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. Przepis ten procedurę związaną z odstąpieniem od zakazu lokalizowania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z drogą zawsze wiąże i uzależnia zezwolenie od zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku zajęcia pasa, któremu towarzyszyć musi brak przeciwwskazań ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ten brak przeciwwskazań jest przesłanką zezwolenia, ale sam w sobie - nawet jak wystąpi - nie przesądza o udzieleniu zgody na zajęcie pasa bez wykazania szczególnie uzasadnionego przypadku zajęcia. Inaczej rzecz ujmując brak zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest samodzielną przesłanką zezwolenia zarządcy drogi, tj. ubiegający się o zezwolenie nie może oprzeć swojego żądania tylko na jednej podstawie, ale w pierwszym rzędzie musi wykazać szczególnie uzasadniony przypadek lokalizacji obiektu w pasie drogowym, który dodatkowo współgra z zasadami bezpieczeństwa ruchu, tj. nie ma negatywnego wpływu na te zasady. Względy bezpieczeństwa ruchu należy zatem oddzielić od szczególnie uzasadnionego przypadku lokalizowania obiektu w pasie drogowym wskazanego w art. 39 ust. 3 u.d.p. Sam fakt, że skarżąca spółka uczyniła przedmiotową lokalizacje dotyczącą pawilonu gastronomicznego przedmiotem wniosku wskazuje jedynie na interes ekonomiczny przedsiębiorcy. Natomiast jako uzasadnienie zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 39 ust. 3 u.d.p., takiego szczególnego przypadku nie uzasadnia, nie uzasadnia go też długoletnie prowadzenie działalności gospodarczej (pawilonu małej gastronomii) w tym samym miejscu. Interes ekonomiczny przedsiębiorcy oraz wynikające z tego korzyści dla strony, jako okoliczność pozaprawna nie mogła być brana pod uwagę w tej sprawie, ponieważ przepis ustawy o drogach publicznych, regulujące zagadnienie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, nie przewidują tego rodzaju przesłanki, jako przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku. Sąd stwierdza, że skoro, cytowany art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dopuszcza lokalizowanie w pasie drogowym obiektu "nie drogowego" jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, to w realiach niniejszej sprawy organ miał uprawnienie do uznania, że taki wypadek nie nastąpił. Sąd zauważa, że z pism Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia [...].01.2015 r. oraz [...].12.2017 r. wynika, iż Wydział negatywnie zaopiniował dalsze funkcjonowanie 2 kiosków o pow. 31 nr zlokalizowanych w rejonie pętli [...] z uwagi na niezgodność lokalizacji z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (uchwala nr [...] Rady m. W. z dnia [...].09.2013 r.), który dopuszcza w jednym miejscu lokalizację nie więcej niż 1 kiosku o pow. nie większej niż 15 m2. Ponadto obiekty są zdekapitalizowane, nie zachowują standardów jakościowych, estetycznych i technicznych, którymi powinny się odznaczać obiekty występujące w przestrzeni publicznej m. W.. Ich forma zewnętrzna jest niezgodna z wytycznymi architektonicznymi i urbanistycznymi Wydziału w zakresie powierzchni użytkowej, profilu działalności i kolorystyki. Także Zarząd Zieleni m. W. w piśmie z dnia [...].01.2018 r. wydał negatywną ocenę możliwości dalszego funkcjonowania kiosku. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że w ostatnich latach agendy m. W. podejmują liczne działania w kierunku uporządkowania przestrzeni publicznej Miasta. Odbywa to się m. in. poprzez nieudzielanie dalszych zezwoleń na funkcjonowanie w pasach drogowych obiektów handlowych i usługowych, które działały w tych pasach uprzednio. Zdaniem Sądu okoliczności te zasadnie zostały wzięte pod uwagę przez organy orzekające w sprawie. Sąd akceptuje stanowisko organu, że w stolicy europejskiego kraju w XXI wieku, działania zmierzające do uporządkowania Miasta oraz poprawienia estetyki i ładu przestrzeni publicznej zasługują, na aprobatę. Należy dążyć do sytuacji, aby handel, gastronomia i usługi były prowadzone w obiektach stałych (budynkach) do tego przeznaczonych. Należy dążyć do ograniczenia liczby obiektów tymczasowych, prowizorycznych i nieestetycznych zlokalizowanych w pasach drogowych dużej metropolii. Sąd stwierdza, że wnioskodawca me wykazał zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, uzasadniającego wydanie zgody na umieszczenie obiektu gastronomicznego w pasie drogowym, co w połączeniu z planami uporządkowania przestrzeni miejskiej uzasadniało wydanie odmownej decyzji. Sąd zauważa, że brak zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz dla trwałości drogi nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Okoliczność, że, ww. pawilon od wielu lat stał w tym miejsce oraz że jest użyteczny i potrzebny ludności - nie stanowi szczególnych okoliczności, o których mowa w ustawie o drogach publicznych, które uzasadniałyby odstąpienie od ustawowej zasady zakazu lokalizacji w pasie drogowym obiektów nie związanych z ruchem drogowym. Wcześniej udzielone zezwolenia nie powodują, że kwestia istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku została przesądzona dla potrzeb przyszłych spraw o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, nawet gdy chodzi o to samo miejsce i ten sam obiekt. Zawsze zasadą jest zakaz pociągający za sobą odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zaś zgoda na to zajęcie stanowi odstępstwo od tego zakazu, zatem jej uwarunkowania nie mogą być kształtowane dowolnie, lecz muszą mieścić się ściśle w granicach przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p. Chęć prowadzenia działalności gospodarczej w pasie drogowym nie stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy "szczególnie uzasadnionego przypadku" uzasadniającego funkcjonowanie pawilonu gastronomicznego w pasie drogowym. Zatem brak wykazania przez Stronę na czym konkretnie polega szczególnie uzasadniony przypadek odstąpienia od generalnego, co do zasady, zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w pasie drogowym określonego w art. 39 ust. 1 u.d.p., przy założeniu, że pas taki z istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej, prowadzi do wniosku, że tego typu działalność, na którą wskazuje Strona, nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p. Natomiast w sprawie niniejszej, poza wskazaniem na ww. działalność gospodarczą i wynikające z tego konsekwencje rynkowe, czy społeczne, Strona nie powołuje się na żadne inne okoliczności, które mogłyby wskazywać, ze prowadzenie tej działalności, akurat w objętej sporem części pasa drogowego i pozostawienie tam w tym celu obiektu, stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że odmowna decyzja w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego była w pełni zasadna i zgodna z prawem. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, gdyż organ zgromadził w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób prawidłowy, a także dokonał prawidłowej subsumpcji tego materiału do odpowiednich przepisów prawa. Decyzja została też należycie uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.