VI SA/Wa 1585/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2017r. postanowieniem Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na J. C. kary administracyjnej na podstawie art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie, w związku z podejrzeniem naruszenia przez Stronę art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, w związku ze zmianą udziału J. C. w ogólnej liczbie głosów w spółce B. S.A. w styczniu 2017 r. Decyzją z [...] lipca 2017r. Komisja Nadzoru Finansowego nałożyła na J. C. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, o którym mowa w sentencji niniejszej decyzji. W dniu 10 sierpnia 2017r. do Urzędu Komisji wpłynął wniosek J. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona przyznała, iż doszło do naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, dodając, iż wydając decyzję, Komisja nie uwzględniła okoliczności które powinny mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a które przemawiają za niższym wymiarem kary w stosunku do strony. Wskazano, że nałożona na stronę kara jest nieproporcjonalna do stopnia naruszenia i skutkuje wyłącznie represją wobec strony. Strona w oparciu o powyższe wniosła o nałożenie na nią kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. Komisja Nadzoru Finansowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 poz. 1257, dalej: kpa), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2018, poz. 821 ze zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 97 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2018 poz. 512 ze zm., dalej: "ustawa o ofercie") w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, po rozpatrzeniu sprawy z wniosku J. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2017r. dotyczącą nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2017r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z art. 97 ust. 1a pkt 1 ustawy o ofercie, jeśli osoba fizyczna, nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69-69b. lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach. Komisja może nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o ofercie, wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu rozprawy. W oparciu o ustalony stan faktyczny i prawny KNF stwierdziła, iż strona dopuściła się naruszenia obowiązku z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, polegającego na niedokonaniu w terminie zawiadomienia KNF i spółki o zmniejszeniu zaangażowania w spółkę poniżej 5 % ogólnej liczny głosów w spółce w dniu [...] stycznia 2017 r. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego, w dniu [...] stycznia 2017 r. na rynku regulowanym strona zawarła transakcje sprzedaży 219 900 akcji Spółki, a w wyniku których zaangażowanie strony w akcjonariacie Spółki uległo zmniejszeniu z 5,29 % do 4,95 % ogólnej liczby głosów. Zatem termin 6 dni sesyjnych na dokonanie zawiadomienia KNF i Spółki upływał w dniu [...] stycznia 2017 r. Tymczasem zawiadomienie strony dotyczące ww. transakcji datowane na dzień [...] stycznia 2017 r., wpłynęło do Spółki [...] kwietnia 2017 r., o czym spółka poinformowała raportem bieżącym nr [...] z tego samego dnia. Ww. zawiadomienie, nadane w dniu 19 kwietnia 2017 r. do Urzędu KNF wpłynęło w dniu 24 kwietnia 2017 r. Z powyższego wynika zatem, iż opóźnienie w realizacji obowiązku z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie wyniosło w stosunku do spółki 83 dni zaś w przypadku Komisji 86 dni. Komisja wskazała również, że zawarty w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie termin na wykonanie obowiązku zawiadomienia spółki publicznej i Komisji należy do sfery prawa materialnego, co skutkuje tym, że zawiadomienie o przekroczeniu progu przez akcjonariusza powinno dotrzeć do adresata w opisanym powyżej terminie 6 dni sesyjnych. Zdaniem organu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zauważył, że strona już na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji przyznała, że doszło do naruszenia przepisu art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie wobec braku poinformowania KNF i spółki o zmniejszeniu zaangażowania w spółkę poniżej 5 % ogólnej liczby głosów oraz powyższe potwierdziła we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzuty strony sprowadzają się do kwestionowania zasadności nałożenia na nią zbyt wysokiej kary pieniężnej. W ocenie strony występują okoliczności, które powinny mieć wpływ na rozstrzygnięcie i które przemawiają za niższym wymiarem kary dla strony. Organ wskazał, że ratio legis obowiązku zawartego w art. 69 ustawy o ofercie jest zapewnienie równego dostępu do informacji dotyczących akcjonariatu spółki publicznej, a w konsekwencji umożliwienie dokonania obiektywnej wyceny wyemitowanych przez nią papierów wartościowych. Nadto obowiązek z art. 69 ustawy o ofercie umożliwia KNF realizację funkcji nadzorczej. Informacje dotyczące zaangażowania kapitałowego akcjonariuszy w spółkę są szczególnie istotne dla mniejszościowych akcjonariuszy, dla których wyjście z inwestycji łub zaangażowanie się w nią większego podmiotu jest sygnałem do podjęcia lub zaniechania określonych działań. Po drugie, zdaniem organu, dla oceny odpowiedzialności strony nie ma również znaczenia argumentacja, iż próg 5 % akcji poniżej, którego spadł stan posiadania strony wynosił jedynie 0,05 %, a tym samym jej rzeczywiste znaczenie dla rynku było znikome. Komisja wskazała, że naruszony obowiązek informacyjny nie dotyczył jedynie zawiadomienia o zbyciu 219 000 akcji stanowiących 0,34 % ogólnej liczby głosów w spółce, ale dotyczył przede wszystkim przekazania informacji o zmniejszeniu udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce poniżej 5 %. W ocenie Komisji zmniejszenie stopnia zaangażowania w spółkę przez akcjonariusza dysponującego znacznym pakietem akcji stanowi istotną informację dla uczestników rynku kapitałowego i powinno być w prawidłowej formie i terminie przekazane zarówno Spółce jak i KNF. Organ podkreślił, że art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, wskazuje na konieczność uwzględnienia przy wymierzaniu kary pieniężnej skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuści! się naruszenia lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić oraz strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić. Zatem ustawodawca wprost przewidział w przywołanym przepisie, że mogą wystąpić stany faktyczne, w których nie będzie możliwości ustalenia zarówno zysków odniesionych oraz unikniętych lub poniesionych strat. Wówczas przywołane powyżej przesłanki wymiaru kary pieniężnej nie znajdą zastosowania. W przedmiotowej sprawie Komisja dokonała analizy stanu faktycznego i stwierdziła, że charakter naruszenia, a więc brak zawiadomienia Komisji i spółki o zmniejszeniu swojego stanu zaangażowania w akcje spółki - uniemożliwiał ustalenie osiągniętych korzyści lub unikniętych strat przez stronę lub poniesionych strat przez osoby trzeciej. Organ za nieuzasadniony uznał zarzut, że nałożona na stronę kara pieniężna jest nieadekwatna do stopnia naruszenia obowiązku informacyjnego, co zdaje się potwierdzać sytuacja dotycząca kar nakładanych na OFE i TFI. W ocenie Komisji nałożona na J. C. kara pieniężna jest adekwatna do stopnia naruszenie obowiązku informacyjnego, co potwierdza argumentacja przedstawiona zarówno w decyzji jak i w niniejszej decyzji. Komisja wskazała, że odniosła się już do przesłanek wagi naruszenia, sytuacji finansowej strony, skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić oraz. strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić. Organ podkreślił, że nakładana przez Komisję sankcja ma, co do zasady spełniać funkcję zarówno prewencyjną, w ujęciu indywidualnym oraz generalnym, jaki i represyjną. Realizacja funkcji represyjnej wymaga nałożenia kary pieniężnej, która nie będzie stanowiła nadmiernego obciążenia dla strony. Zdaniem Komisji kara w wysokości 10 000 zł spełnia ww. wymogi stanowi 1 % zagrożenia ustawowego, wynoszącego 1 000 000zł i nie powinna stanowić nadmiernego obciążenia dla Strony. Kara w powyższej wysokości spełnia również wymogi zasady proporcjonalności, tj. postulat przydatności (odpowiedniości), konieczności (niezbędności) oraz proporcjonalności (sensu stricto) dotyczy dobra podlegającego ochronie, które jest na tyle istotne, aby dokonać władczej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Pismem z dnia 23 lipca 2018r. wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: 1. naruszenie przepisu art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu przez KNF rażąco wysokiej kary pieniężnej nieadekwatnej do okoliczności przedmiotowej sprawy i czynników leżących po stronie skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych i stopnia zawinienia strony, a także w wysokości odmiennej niż nakładana w podobnych przypadkach na inne osoby, z powołaniem się na klauzule niedookreślone, bez konkretnego wskazania jakie przesłanki - konkretne - uzasadniają sposób wyliczenia i wysokość nałożonej kary, 2. naruszenie zasady postępowania zawartej w przepisie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie granic uznania administracyjnego w wyniku nałożenia kary w wysokości niewspółmiernej do kar nałożonych w przypadku bardziej znaczącego przekroczenia normy prawa materialnego, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 32 ust, 1 Konstytucji RP, 3. naruszenie art.107 § 3 kpa poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji, a to przez niewyjaśnienie zarówno podstawy prawnej (w zakresie wykładni) ale przede wszystkim podstawy faktycznej dla uzasadnienia uznaniowości w zakresie określenia wysokości nałożonej przez organ kary pieniężnej, co tym samym narusza także art.8 kpa, 4. naruszenie art.107 §1 pkt 9 kpa przez nieprawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, w tym kwocie wpisu jaka ewentualnie jest związana z niniejszą skargą. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz obniżenie nałożonej kary do kwoty 1 000,00 zł, względnie o jej miarkowanie i obniżenie poniżej kwoty 10 000,00 zł lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komisji Nadzoru Finansowego W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie kwestionuje obligatoryjnych cech postępowania i nałożenia kary jednak wskazuje na niedookreślone znamiona czy cechy uznaniowości na jakich Komisja Nadzoru Finansowego opiera się stosując dyspozycję art.97 § 1a pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2005r o ofercie przy sposobie wyliczania wysokości kary pieniężnej. Skarżący ponownie wskazał, że przekroczenie progu 5% poniżej którego skarżący miał obowiązek zawiadomić Spółkę i Komisję dotyczyło zaledwie 0,05% udziału w ogólnej liczbie głosów ponad przewidywany próg, co odpowiada akcjom o wartości 22.000,00 złotych. Porównując tę wartość do wartości nałożonej kary (10.000,00 zł) skarżący stwierdził, że kara ta pozostaje nieadekwatna i nieproporcjonalna do dokonanego naruszenia, stanowi prawie 50% wartości akcji, których sprzedaż spowodowała przekroczenie ustawowego progu, wymagającego złożenia zawiadomienia. Już tylko w tym aspekcie karę tę należy uznać za zbyt wygórowaną i nieproporcjonalną, a tym samym nieadekwatną do skali naruszenia. Podkreślił, że współpracował z Komisją Nadzoru Finansowego na całym etapie prowadzonego postępowania, wyjaśniając rzetelnie i prawdziwie przyczyny dokonanego naruszenia tj. zaistnienie niezamierzonej omyłki rachunkowej. Przyznając się do braku wiedzy i świadomości w zakresie tego obowiązku wskazał, że jest początkującym inwestorem na rynku kapitałowym, nie posiada praktycznie żadnego większego doświadczenia w tym przedmiocie (pomimo ilości posiadanych akcji), jak również jakiejkolwiek wiedzy prawniczej z zakresu prawa obrotu papierami wartościowymi. Posiada wykształcenie techniczne, zaś spółka której pozostaje wspólnikiem działa na rynku produktów medycznych, a więc także i z tego powodu skarżący nie ma zbyt często do czynienia z aspektami prawnymi związanymi z przedmiotową tematyką tj. obrotem papierami. Ponadto w wyniku niezamierzonej omyłki rachunkowej do dnia w którym otrzymał zawiadomienia z Komisji Nadzoru Finansowego nie byłem świadomy, że naruszył zapisy ustawy o ofercie. W ocenie skarżącego Komisja w stopniu niedostatecznym, a właściwie w ogóle nie wyjaśniła dlaczego akurat przyjęła, że wartością adekwatną do stopnia naruszenia będzie 1% liczony od wartości zagrożenia ustawowego tj. kwoty 1 000 000,00 zł. To właśnie ten stopień uznaniowości Komisji, który pozwała na dowolne określenie wysokości kary pieniężnej bez tak naprawdę merytorycznego uzasadnienia sposobu wyliczenia i stopniowania lub miarkowania jej wysokości budzi wątpliwości skarżącego, a które podniesiono w petitum niniejszej skargi. Zdaniem skarżącego z wydanej decyzji, jak również jej uzasadnienia, zdaje się jednak wynikać, iż podstawowym kryterium, którym kierowała się Komisja przy ustalaniu wysokości nałożonej kary było kryterium związane z sytuacją finansową skarżącego. Ponadto skarżący przywołał przykłady, które w ocenie skarżącego - w odniesieniu do nałożonej kary w kwocie 10 000,00 zł za jednokrotne naruszenie - ukazują dowolność w ustalaniu wysokości kar co stanowi rażące naruszenie dyspozycji art.97 §1 pkt 1 ustawy o ofercie i tym samym przekroczenie norm uznania administracyjnego posiadanego przez Komisję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2018 poz. 512 ze zm., dalej: "ustawa o ofercie"), kto posiadał m.in. co najmniej 5% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął mniej niż 5% ogólnej liczby głosów jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia. w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia lub zbycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji. Stosownie do treści art. 97 ust. 1a pkt 1 ustawy o ofercie, jeśli osoba fizyczna, nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69-69b lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach. Komisja może nałożyć karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o ofercie, wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu rozprawy. W przedmiotowej sprawie Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła, że strona dopuściła się naruszenia obowiązku z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, polegającego na niedokonaniu w terminie zawiadomienia KNF i spółki o zmniejszeniu zaangażowania w spółkę poniżej 5 % ogólnej liczny głosów w Spółce w dniu [...] stycznia 2017r. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego, w dniu [...] stycznia 2017r. na rynku regulowanym skarżący zawarł transakcje sprzedaży 219 900 akcji Spółki, a w wyniku których zaangażowanie skarżącego w akcjonariacie spółki uległo zmniejszeniu z 5,29 % do 4,95 % ogólnej liczby głosów. Zatem termin 6 dni sesyjnych na dokonanie zawiadomienia KNF i Spółki upływał w dniu [...] stycznia 2017r. Jak ustalono w toku postępowania zawiadomienie skarżącego dotyczące ww. transakcji datowane na dzień [...] stycznia 2017 r., wpłynęło do spółki [...] kwietnia 2017 r., o czym spółka poinformowała raportem bieżącym nr [...] z tego samego dnia. Ww. zawiadomienie, nadane w dniu 19 kwietnia 2017 r. do Urzędu KNF wpłynęło w dniu 24 kwietnia 2017 r. A zatem jak ustalił organ, opóźnienie w realizacji obowiązku z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie wyniosło w stosunku do spółki 83 dni natomiast w przypadku Komisji 86 dni. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń była kara pieniężna nałożona przez KNF na skarżącego. Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, nie zgadza się jednak z wysokością nałożonej na niego kary pieniężnej. Podkreślić należy, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter uznaniowy. Oczywiście uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięć, a organ jest zobowiązany do działania w granicach prawa, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Decyzja wydawana zaś w ramach uznania administracyjnego musi spełniać nie tylko wymóg zgodności z prawem oraz regułami procesowymi zawartymi w kpa, ale dodatkowo uwzględniać szeroko rozumiane kryterium racjonalności ingerencji organu w sferę prawną obywatela bądź innego podmiotu z punktu widzenia celów, jakie swoim działaniem organ zamierza osiągnąć, w szczególności z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli8. Obowiązkiem organu przy nakładaniu na stronę kary pieniężnej było uwzględnienie okoliczności wskazanych w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. Zgodnie z tym przepisem przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub 1a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara. W ocenie sądu organ uwzględnił powyższe okoliczności. Organ wykazał, że nałożona na J. C. kara pieniężna jest adekwatna do stopnia naruszenie obowiązku informacyjnego, co potwierdza argumentacja przedstawiona zarówno w zaskarżonej decyzji. Komisja Nadzoru Finansowego przeanalizowała sytuację finansową skarżącego. Komisja wskazała również, że charakter naruszenia, a więc brak zawiadomienia Komisji i spółki o zmniejszeniu swojego stanu zaangażowania w akcje spółki - uniemożliwiał ustalenie osiągniętych korzyści lub unikniętych strat przez stronę lub poniesionych strat przez osoby trzeciej. Odnosząc się do czasu trwania naruszenia Komisja stwierdziła, że zawiadomienie z art. 69 ustawy o ofercie dotyczące zmniejszenia zaangażowania w akcje spółki zostało złożone przez skarżącego z opóźnieniem odpowiednio 83 dni do spółki oraz 86 dni do KNF. W zakresie analizy przesłanki przyczyn naruszenia prawa, organ wyjaśnił, że naruszenie obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie nie było celowe i wynikało z niewiedzy strony. Powyższe zostało uznane przez KNF za okoliczność łagodzącą wymiar kary. Za okoliczność łagodzącą uznano również gotowość strony do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia polegającą na udzielaniu informacji zarówno na piśmie jak i w trakcie rozprawy (w I instancji), co przyczyniło się do sprawnego zabrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Komisja wskazała, że w toku ustalania wymiaru kary na korzyść strony została również przyjęta okoliczność braku uprzedniego naruszenia ustawy o ofercie. Z ustaleń postępowania wynika, iż jest to pierwsze naruszenie obowiązków informacyjnych przez J. C.. W ocenie sądu, KNF wykazała, że kara w wysokości 10 000 zł spełnia wymogi co do funkcji jakie ma spełniać (prewencyjną i represyjną) i stanowi 1 % zagrożenia ustawowego, wynoszącego 1 000 000zł i nie powinna stanowić nadmiernego obciążenia dla strony. Zdaniem sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wobec powyższego brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji w zakresie wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art.151 ppsa skargę oddalił.