VI SA/Wa 1593/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. w C. o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji w sprawie ze skargi S. w C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji I i II instancji Pismem z 21 czerwca 2017 r. skarżąca, S. w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu trzech partii przypraw nieodpowiadających jakości handlowej. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy zatem od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komen­tarz. Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, że przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 694/13; z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09). W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Wyjaśnić zatem należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania. W ocenie Sądu argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają konieczności zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu. Uzasadnienie skargi, a co za tym idzie zawartego w jej treści wniosku, skupia się w istocie na podważeniu zasadności nałożenia kary pieniężnej, a nie ewentualnej szkodzie powstałej w związku z jej uiszczeniem. Uwzględniając zatem okoliczność, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny a ewentualne uchylenie przez Sąd decyzji o nałożeniu kary pieniężnej skutkuje zwrotem nienależnie uiszczonej kary, Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku. Sąd stwierdza ponadto, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które uzasadniłyby zastosowanie w sprawie instytucji ochrony tymczasowej. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.