VI SA/Wa 1599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi W. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) dalej p.w.p. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o udzieleniu na rzecz Z. "W." S.A. z siedzibą w W. patentu na Wynalazek pt. "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego - specjalnego" oznaczonego nr [...]. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] lipca 2001 r. spółka Z. "W." S.A. z/s w W. zgłosiła w Urzędzie Patentowym wynalazek pt. "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego - specjalnego" oznaczonego nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz spółki patentu na zgłoszony wynalazek pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy rok jego ochrony. Wobec uiszczenia przez spółkę wymaganej opłaty - organ dokonał wpisu o udzielonym patencie do rejestru patentowego pod nr [...]. Pismem z dnia 26 lutego 2007 r. spółka poinformowała Urząd Patentowy, że z dniem 1 marca 2007 r. ulega zmianie jej nazwa na Z. "V." S.A. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ stwierdził wygaśnięcie z dniem 2 lipca 2007 r. patentu udzielonego na rzecz Z. "W." S.A. z/s w W. z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 7 rok ochrony. W dniu 5 października 2009 r. Z. "V." S.A. złożyły w Urzędzie Patentowym RP wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o udzieleniu patentu nr [...] na jej rzecz podnosząc, że spółka dokonując zgłoszenia była wadliwie reprezentowana. Mianowicie zgłoszenia patentu dokonał rzecznik patentowy Z. K., któremu pełnomocnictwo zostało udzielone jednoosobowo przez ówczesnego Prezesa Zarządu M. B., w sytuacji gdy w tym okresie do składania oświadczeń woli upoważniony był zarząd spółki działający przez dwóch członków lub przez jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Urząd Patentowy pismem z dnia 18 listopada 2009 r. poinformował twórców wynalazku W. K. oraz J. G. o złożeniu przez spółkę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. Zdaniem twórców wynalazku podniesione przez spółkę uchybienie nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wobec czego wnieśli oni o wydanie przez Urząd decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podnieśli, że spółka nie została pozbawiona możliwości obrony swych praw, zarząd spółki posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu przed Urzędem Patentowym i akceptował ten fakt oraz, że nie można uznać, by decyzja o udzieleniu patentu wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W odpowiedzi spółka podtrzymała swój wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji podnosząc, że udzielenie pełnomocnictwa z naruszeniem wymogów reprezentacji było świadomy działaniem ówczesnego jej Prezesa oraz, że twórca wynalazku W. K. nie sprawdził jak formalnie uruchomiono procedurę rejestracji wynalazku. Twórca ten pełniąc funkcję członka zarządu nie wnioskował o rezygnację z produkcyjnego wykorzystania wynalazku, mimo, że jego stosowanie generowało straty. Spółka wskazała również, że po objęciu stanowiska Prezesa zarządu przez nową osobę nastąpiło zaprzestanie korzystania z wynalazku, w okresie tym stwierdzono szereg nieprawidłowości w procesie wdrażania przedmiotowego wynalazku w spółce, a jego twórcy mocą uchwały Rady Nadzorczej spółki zobowiązani zostali do zwrotu wynagrodzenia. Ponadto spółka wskazała na wadliwości merytoryczne wynalazku. Urząd Patentowy rozpoznając niniejszą sprawę wskazał na treść art. 252 p.w.p., art. 253 p.w.p. oraz art. 89 p.w.p. wywodząc, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Powołując się natomiast na art. 236 ust. 1 i 2 p.w.p oraz art. 30 § 3 k.p.a. stwierdził, że niespornym jest, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa, bowiem pełnomocnictwo udzielone rzecznikowi patentowemu Z. K., podpisane jedynie przez M. B. - Prezesa zarządu zostało udzielone z naruszeniem zasady reprezentacji łącznej, bowiem w dniu udzielania pełnomocnictwa oraz dokonywania zgłoszenia do składania oświadczeń woli w imieniu spółki wymagane było współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Niemniej jednak Urząd, wskazując na treść art. 103 § 1 i 104 k.c. (którymi w jego ocenie w takich sprawach należy się posiłkować stosownie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego) - stwierdził, że brak podania w postaci braku prawidłowego pełnomocnictwa może zostać konwalidowany przez potwierdzenie przez stronę czynności dokonanych przez wadliwie umocowanego pełnomocnika. Zdaniem organu podstawową zatem kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest to, czy spółka potwierdziła czynność złożenia wniosku o udzielenie patentu dokonaną w sprawie przez rzekomego pełnomocnika. Zdaniem Urzędu zgłaszająca spółka potwierdziła wniosek o udzielenie patentu. Spółka ta, po otrzymaniu decyzji o udzieleniu patentu pod warunkiem uiszczenia opłaty za ochronę wynalazku, a zatem jeszcze w czasie trwania postępowania zgłoszeniowego, uiściła opłatę za 6 lat ochrony wynalazku oraz opłatę za publikację o udzielonymi patencie. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z systemu księgowego Urzędu Patentowego opłaty te zostały wniesione przez spółkę Z. W. Spółka Akcyjna (ówczesna nazwa strony postępowania) w dniu 17 lutego 2006 r., tj. już po odwołaniu z funkcji członków Zarządu osób, którym aktualny Zarząd zarzuca działanie na niekorzyść spółki. Skoro zatem spółka uiściła opłatę za ochronę to tym samym potwierdziła w sposób dorozumiany, że ubiegała się o patent (potwierdziła wniosek o udzielenie patentu złożony w dniu [...] lutego 2001 r. przez rzekomego pełnomocnika). Jak bowiem organ podniósł powołując się na judykaturę, potwierdzenie czynności dokonanych przez nieprawidłowo umocowanego do działania pełnomocnika może nastąpić także w drodze czynności konkludentnych (czynności dorozumianych). Organ wskazał, że czynność konkludentana jest rodzajem czynności procesowej, komunikowanej przez samo zachowanie, które w konkretnej sytuacji wskazuje na istotę czynności. W tej sytuacji Urząd nie zgodził się z zarzutem, że rażąco naruszył prawo poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie, w której nie wszczęto postępowania, a z uwagi na powyższe decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego -specjalnego". W wyniku wniesienia przez Z. "V." S.A. z/s w W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. W jej uzasadnieniu organ ponownie jak w decyzji z dnia z dnia [...] sierpnia 2010 r. wyjaśnił, że nie ulega wątpliwości, iż przepis art. 30 § 3 kpa został naruszony, jednakże nie był on podstawą wydania decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek pt.: "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego - specjalnego". Materialnoprawną podstawą wydania decyzji był bowiem art. 10 i 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości. Zdaniem organu nie zachodzi sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę jego wydania. Uchybienie polegające na wszczęciu postępowania o udzielenie patentu w oparciu o zgłoszenie dokonane przez wadliwie umocowanego pełnomocnika ma charakter wyłącznie proceduralny i mogłoby być uznane za przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wówczas, gdy w jego następstwie doszłoby do pozbawienia wnioskodawcy należytej ochrony jego interesów w tym postępowaniu, albo też miałoby ono wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego stanowiącego podstawę orzeczenia. W przedmiotowej sprawie strona nie została pozbawiona możliwości obrony swoich interesów, natomiast prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego nie budzi usprawiedliwionych zastrzeżeń, a ich zastosowanie nie jest następstwem naruszenia przepisu art. 30 § 3 kpa. Ponadto organ podniósł, że kwestia braku prawidłowego umocowania dla pełnomocnika nie może być w tym przypadku rozpatrywana bez uwzględnienia okoliczności potwierdzenia przez stronę czynności procesowej dokonanej przez nienależycie umocowanego pełnomocnika. W rozpatrywanej zaś sprawie zdaniem Urzędu działanie wadliwie umocowanego pełnomocnika zostało konwalidowane, a tym samym doszło do wszczęcia postępowania o udzielenie patentu na rzecz zgłaszającego. W tej sytuacji Urząd nie może zgodzić się z zarzutem, że rażąco naruszył prawo poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie, w której nie doszło do wszczęcia postępowania na żądanie strony. Odnosząc się zaś do podnoszonego przez spółkę faktu wygaśnięcia patentu wskutek niewniesienia opłaty należnej za ochronę patentu - Urząd wyjaśnił, że wygaśnięcie patentu nastąpiło dopiero na skutek nieuiszczenia opłaty za jeden z kolejnych okresów ochronnych tj. za 7 rok ochrony, okoliczność tę organ uznał jednak za mało istotną dla rozstrzygnięcia czy decyzja o udzieleniu patentu została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że wygaśnięcie patentu po siedmiu latach ochrony nie jest dowodem tego, iż zgłaszający nigdy nie był zainteresowany otrzymaniem patentu na swoje rozwiązanie wynalazcze pt.: "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego -specjalnego", brak wniesienia opłaty okresowej za siódmy rok ochrony - zdaniem organu dowodzi jedynie, że dopiero po tym okresie zgłaszający przestał być zainteresowany dalszą ochroną swego wynalazku. Następnie organ podkreślił, że nieodniesienie się do całości materiału dowodowego przedstawionego przez stronę wynika z faktu, iż ze względu na swój charakter dokumenty te nie były związane z toczącym się postępowaniem. Zarzuty nieprawidłowego stosowania "Regulaminu wynalazczości" obowiązującego w firmie, nieprawidłowości w zakresie sporządzania i przechowywania dokumentacji przedwdrożeniowych, rozwiązania wewnętrzne dotyczące przyjmowania do stosowania, wdrażania i stosowania projektów wynalazczych, a także zasady wynagradzania twórców tych projektów nie mają bowiem zdaniem Urzędu żadnego związku z oceną zdolności patentowej rozwiązania zgłoszonego do ochrony i jako takie nie powinny być podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu patentu. Przy czym ta sama sytuacja dotyczy powoływania się przez Zgłaszającego na odstępstwa w zakresie składu mieszanki zgłoszonej do opatentowania i zdefiniowanej w projekcie racjonalizatorskim bądź straty dla spółki wynikające ze stosowania mieszanki będącej przedmiotem zgłoszonego wynalazku. Organ podnosił, że wzmiankowanie we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczności, które mogą uzasadniać unieważnienie patentu nie może być przedmiotem rozważań organu w przedmiotowej sprawie. Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Z. "V." SA. zwane dalej skarżącą, podnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa, art.64 § 2 i w zw. z art. 30 § 3 kpa oraz w zw. z 33 § 3 kpa poprzez wszczęcie procedury administracyjnej w celu udzielenia ochrony patentowej i wydanie decyzji ostatecznej w tej mierze w sytuacji, gdy składający wniosek patentowy rzecznik patentowy przedłożył oczywiście wadliwie udzielone pełnomocnictwo do sprawy, a która to oczywista wadliwość wynikała z niewłaściwej reprezentacji strony posiadającej status osoby prawnej i kwestia powyższa nie została wyjaśniona przez organ patentowy przez wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia, co zdaniem skarżącego skutkowało rażącym naruszeniem prawa przy wydaniu decyzji merytorycznej w dniu [...] stycznia 2006 roku, co zresztą początkowo uznawał sam organ w piśmie z dnia 18.11.2009r. gdzie stwierdził istotną wadę prawną postępowania patentowego [...] 2. naruszenia art. 7 kpa i art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez dowolne i niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym procedowanie w sprawie przez nadawanie znaczenia niektórym tylko okolicznościom z pominięciem większości pozostałych, a w szczególności oparcia rozstrzygnięcia o ustalenie konwalidacji działań wadliwego pełnomocnika w drodze ponoszenia opłat rejestracyjnych za wynalazek przy pominięciu bezspornego faktu, iż spółka nigdy (i to przez wiele lat oczekiwania na decyzję patentową) w zgodzie z reprezentacją łączną nie potwierdziła owego pełnomocnictwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 kpa poprzez oczywiście błędne uzasadnienie prawne decyzji drugoinstancyjnej polegające na tym, że organ uzasadnił tą decyzję przepisami z ustawy o własności przemysłowej z 20p0r., podczas gdy przy wydaniu decyzji o udzieleniu ochrony patentowej z dnia [...].01.2006r. organ stosował przepisy poprzednio obowiązującej ustawy prawo wynalazcze z 1972r., co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie; 4. naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 kpa poprzez powoływanie się przez organ na materialne przepisy z art. 10, 11 ustawy o wynalazczości z 1972 r. oraz na art. 24 ustawy o własności przemysłowej z 2000 r. przy ocenie prawnego pojęcia "rażące naruszenie prawa" i wnioskowanie na tej podstawie o niezaistnieniu tej instytucji w sprawie, w sytuacji gdy aktualne postępowanie zostało uruchomione wnioskiem skarżącego w trybie przepisów kpa z 1960r. nie zaś w trybie tzw. spornym z ustawy o własności przemysłowej z 2000r. (art. 255 i nast. w/w ustawy), a które to postępowanie sporne toczy się odrębnie przed Urzędem Patentowym w odniesieniu do przedmiotowego wynalazku z wniosku obecnego skarżącego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...].05.2010 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].08.2010 r., o orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu ochrony patentowej z dnia [...].01.2006 r. oraz o przyznanie kosztów postępowania od organu administracji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in., że organ dostrzega naruszenie jedynie art. 30 § 3 kpa, w sytuacji gdy naruszone zostały również inne przepisy procedury administracyjnej, tj. art. 61 § 1 kpa oraz art. 64 § 2 kpa., co miało istotny wpływ na wynik sprawy zainicjowanej wadliwym zgłoszeniem patentowym -albowiem doprowadziło do wydania decyzji z dnia [...].01.2006r. bez legalnej woli Zarządu spółki ówcześnie działającej pod firmą Z. "W." S.A. Wskazała również, że nie do pogodzenia z panującym porządkiem prawnym jest, by osoba prawna była reprezentowana inaczej, aniżeli wynika to z przyjętych zasad reprezentacji, zwłaszcza takiej, co do której właściciel - Skarb Państwa - nieprzypadkowo podniósł wymogi (spółka handlowa według kh mogła być reprezentowana jednoosobowo przez członka zarządu o ile statut na to pozwalał, lecz w razie decyzji właściciela lub bez takiego określenia - reprezentacja była łączna dwuosobowa - art. 370 kh rozp. z 1934 r.). Co więcej - organ patentowy bezpośrednio po złożeniu przez skarżącego wniosku w trybie z art. 156 kpa - pismem z dnia 18 listopada 2009r. poinformował, iż postępowanie patentowe [...]zawiera istotną wadę prawną. Skarżąca spółka nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odnośnie braku znaczenia wszelkich dowodów przywołanych przez skarżącą związanych z oceną faktu podpisania pełnomocnictwa dla rzecznika patentowego Z. K. przez ówczesnego Prezesa Zarządu M. B. Zakwestionowała również brak ustosunkowania się organu co do faktu, iż opłaty za patent ustały wówczas, gdy zarząd spółki opuścił jeden z twórców tzn. W. K. Dlatego też jej zdaniem wnioskowanie przez organ o potwierdzeniu czynności rzekomego pełnomocnika w drodze ponoszenia opłat: inicjalnej i rocznej przez Spółkę - nie mogą się ostać w kontekście wadliwego i nigdy nie potwierdzonego pełnomocnictwa dla Z. K. Kolejno spółka wskazała, że organ uzasadnił zaskarżoną decyzję w zakresie nieustalenia rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z dnia [...].01.2006 r. -posługując się materialnoprawnymi przepisami z art. 24 p.w.p., a także z art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości z 1972 r. - podczas gdy skarżący złożył wniosek w trybie art. 156 kpa z zarzutami opartymi również o artykuły kpa (art. 30 § 3 i in.). Skarżąca zakwestionowała zatem wcześniejszy, aniżeli merytoryczny etap oceny poprawności wniosku. Podniosła również, że organ zdaje się nie wiedzieć, iż w innym wydziale Urzędu Patentowego toczy się, z wniosku skarżącej, postępowanie w trybie art. 255 i nast. p.w.p. o unieważnienie merytoryczne patentu [...] (numer zgłoszenia), [...] (numer opisu patentowego), czyli tego który jest przedmiotem aktualnej sprawy, a z którego wynika całkowita nielogiczność przedmiotowego patentu. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2006 r. o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Mieszanka węglowa do produkcji koksu odlewniczego - specjalnego". Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 253 ust. 2 p.w.p. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. W sprawie jako powód stwierdzenia nieważności decyzji skarżąca wskazała wadliwą reprezentację spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa do dokonania zgłoszenia wynalazku. Prawidłowo zatem Urząd Patentowy RP prowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W przedmiotowej sprawie nie było sporne, że pełnomocnictwo udzielone rzecznikowi patentowemu do reprezentowania spółki w postępowaniu zgłoszeniowym zostało udzielone niezgodnie z zasadami reprezentacji tejże spółki (pełnomocnictwo zostało podpisane przez jednego członka zarządu, podczas gdy obowiązywała reprezentacja łączna). Brak ten nie został konwalidowany w toku postępowania, pełnomocnik nigdy nie został wezwany do przedstawienia pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z zasadami reprezentacji spółki. Nie ulega zatem wątpliwości, że w toku postępowania zostały naruszone przepisy dotyczące sposobu reprezentacji spółki, jak i przepisy dotyczące uzupełnienia braków formalnych wniosku. Sąd podziela jednak dokonaną przez organ ocenę, iż w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenia te nie miały rażącego charakteru w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zatem nie mogą one stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa mamy do czynienia gdy naruszenie jest oczywiste, wyraźne i bezsporne oraz wywołuje ono skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. "Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego" wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., II OSK 824/09, Lex nr 597887. W orzecznictwie wskazywano także, że przy ocenie rażącego naruszenia prawa należy brać pod uwagę przedmiot, którego dotyczyła decyzja (wyrok NSA z 1 lipca 2009 r., I OSK 1442/09, Lex nr 552311). Podkreśla się też, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Decyzja udzielająca ochrony patentowej zgodnie z wymogami p.w.p. udziela ochrony pod warunkiem wniesienia stosownych opłat. W przypadku braku wniesienia opłat ochrona patentowa nie działa. W przedmiotowej sprawie decyzja o udzieleniu patentu została doręczona samej skarżącej spółce bowiem w tym czasie wadliwie ustanowiony pełnomocnik już nie działał. Spółka uiściła opłatę za 6 lat ochrony wynalazku oraz opłatę za publikację o udzielonym patencie. W ocenie Sądu zasadnie zatem przyjął organ, iż czynnościami tymi sama strona potwierdziła żądanie uzyskania ochrony patentowej. Sama spółka też już po udzieleniu patentu występowała o zmianę decyzji w związku ze zmianą firmy. W sprawie niewątpliwie zatem doszło do naruszenia norm procesowych. Jednak żaden z naruszonych przepisów nie stanowił materialnoprawnej podstawy wydanej decyzji. Nie zachodzi zatem sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym podstawę jego wydania. W okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji potwierdzenia żądania uzyskania ochrony patentowej przez wniesienie stosownych opłat, stwierdzonemu naruszeniu nie można przypisać rażącego charakteru w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prawidłowo w ocenie Sądu organ rozpatrzył kwestię braku prawidłowego umocowania dla pełnomocnika z uwzględnieniem okoliczności potwierdzenia przez stronę żądania uzyskania ochrony patentowej dokonanego przez nienależycie umocowanego pełnomocnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolne i niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, procedowanie w sprawie przez nadawanie znaczenia niektórym tylko okolicznościom z pominięciem większości pozostałych. Wskazać należy, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego (...) zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, (...) jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31). Nadto w sprawach własności przemysłowej zgodnie z powołanym wyżej art. 253 ust. 2 p.w.p. przepisów k.p.a. o stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu. Zatem kwestia istnienia okoliczności uzasadniających unieważnienie patentu z przyczyn niespełnienia przez wynalazek ustawowych warunków do uzyskania patentu nie mogła być przedmiotem rozważań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w związku z rażącym naruszeniem prawa. Co do oceny faktu braku wniesienia opłaty za 7 rok ochrony, w ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że fakt ten nie uzasadnia tezy, że spółka nigdy nie żądała ochrony na swój wynalazek. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 w zw. z art. 138 i 140 kpa wskazać należy, że zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki do uzyskania patentu ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, natomiast postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku od dnia wejścia w życie ustawy Prawo własności przemysłowej toczy się według jej przepisów art. 316 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy RP stosował zatem prawidłowe przepisy przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Ostatecznie zatem za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art.7, 77 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.