VI SA/Wa 1599/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] S. H. (dalej też jako "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r., na mocy której skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Pełnomocnik skarżącego wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r.(organu I instancji) W jego uzasadnieniu podniósł, że wykonanie tej decyzji grozi spowodowaniem znaczącej szkody w sytuacji gdy prawa w charakterze pracownika ochrony stanowi źródło utrzymania całej rodziny. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący wspiera finansowo rodziców pozostających na emeryturze. W jego ocenie w przypadku natychmiastowego wykonania decyzji skarżący utraci jedyna możliwość zarobkowania, co doprowadzi go do utraty środków do życia oraz znacznie pogorszy sytuację finansową rodziców skarżącego, na których de facto utrzymaniu będzie on zmuszony pozostawać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1269 dalej także jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeżeli zachodzi przesłanka przewidziana ustawą. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Podkreślić należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek ewentualnego ponownego wpisu na listę doradców inwestycyjnych, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (p. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). Zarazem warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (p. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W pierwszej kolejności należało ocenić dopuszczalność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji w sytuacji, gdy skargą objęta jest decyzja organu drugiej instancji. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości możliwość żądania wstrzymania wykonania decyzji organu wydanej w pierwszej instancji – Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], bowiem decyzja ta wydana została w granicach tej samej sprawy administracyjnej, co zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji. Pojęcie "granic danej sprawy" było analizowane w literaturze i orzecznictwie (por. np. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, opubl. ONSA 2001, z. 1, poz. 7, B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.18, WK 2016), Z rozważań tych wynika, że w wypadku tym chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych - to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa - to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć dopuszczalność żądania wstrzymania wykonania decyzji organu wydanej w pierwszej instancji w skardze na decyzję organu drugiej instancji wydaną w tej samej sprawie administracyjnej. Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji - zdaniem Sądu - skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji, na mocy której skreślono go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. I tak w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji, skarżący nie zostanie pozbawiony możliwości wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w myśl art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.) pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Tym samym do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej skarżący – skoro nie jest skazany za przestępstwo umyślne – może pracować jako pracownik ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Oczywistym jest przy tym, że wykonanie decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący nie powiązał skutków wykonania decyzji organu pierwszej instancji z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej. Nie podał żadnych przykładowo danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Za takie wyjaśnienia nie można bowiem uznać twierdzenia o wspieraniu finansowym rodziców i ewentualnej konieczności przejścia skarżącego na ich utrzymanie. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wydaniem decyzji o skreśleniu z listy. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżący nie wskazał żadnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.