VI SA/Wa 160/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. R. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] maja 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. R. M. kwotę 1157 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., nakładającą na skarżącego J. R. M. karę pieniężną w kwocie 30.000 zł za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia przez kierowcę pojazdu, w okresie miesiąca września 2005 r. Powyższa okoliczność została stwierdzona protokołem z kontroli przedsiębiorstwa skarżącego z dnia [...] kwietnia 2006r. Zaskarżona decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879). Nakładając karę pieniężną zastosowano stawkę przewidzianą w lp. 11.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia nr 3821/85 urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. W myśl art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/05 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki, ułożone w odpowiednim porządku, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek, ich kopie wykresówek. Wykresówki są okazywane lub przekazywane na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia nr 3820/85 rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km. Ponadto, zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy (ust. 1). Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli (ust. 2). W świetle lp. 11.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 500 zł za każdy dzień. Według ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji skarżący we wrześniu 2005 r. wykonywał przewozy regularne specjalne w obrębie do 50 km, jednakże takie przewozy nie są zwolnione, w myśl powołanych wyżej rozporządzeń, od obowiązku rejestrowania przez kierowców swej aktywności zawodowej za pośrednictwem wykresówek. Toteż ich nieokazanie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący polemizuje ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej decyzji, jakoby przewozy regularne specjalne w granicach do 50 km podlegały obowiązkowi rejestracji czasu pracy kierowcy za pośrednictwem wykresówek. Ponadto na rozprawie zarzucił, iż przedmiot kontroli w przedsiębiorstwie nie obejmował rozporządzenia nr 3821/85. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy. W świetle stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji wykonywane przez skarżącego przewozy regularne specjalne w granicach do 50 km nie podlegały zwolnieniu z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowców za pośrednictwem wykresówek. Z tym stanowiskiem organu, co słusznie zarzuca skarżący, nie można się zgodzić. Organ nie wziął pod uwagę przepisu art. 2.1.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. U. UE. L.92.74.1; Dz. U. UE-sp.06-1-306). W myśl tego przepisu fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług. Toteż przepis art. 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia nr 3820/85, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przeznaczonymi do przewozu osób wykonywanego w ramach usług regularnych, których droga przebiegu przekracza 50 km, odnosi się również do przewozów regularnych specjalnych, wykonywanych przez skarżącego w miesiącu wrześniu 2005 r. Z tych względów nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za nieokazanie wykresówek nie znajdowało uzasadnienia prawnego. Ponadto, jak to już wyżej wskazano, nakładając na skarżącego karę pieniężną organy zastosowały przepis lp. 11.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który wszedł w życie z dniem z dniem 21 grudnia 2005 r. (ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. Nr 180, poz. 1497). Tym samym organy naruszyły przepis art. 5 wyżej powołanej ustawy, w świetle którego do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast w myśl lp. 1.11.11.1a obowiązującego w miesiącu wrześniu 2005 r. kara pieniężna za nieokazanie wykresówki wynosiła 300 zł, nie zaś 500, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji. Powołanie w zaskarżonej decyzji przepisu art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców może wskazywać na możliwość ukarania skarżącego karą pieniężną za brak zaświadczeń kierowców, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG), powołanego także w zaskarżonej decyzji. Jednakże taka podstawa faktyczna do nałożenia kary pieniężnej nie została, przynajmniej w dostatecznym stopniu, sprecyzowana w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy, gdy skarżący zwolniony był od obowiązku okazywania wykresówek, bezprzedmiotowy jest zarzut pełnomocnika skarżącego podniesiony na rozprawie, iż przedmiot kontroli nie obejmował rozporządzenia nr 3821/85. W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja, oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, podlegają uchyleniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.