VI SA/Wa 160/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z 19 grudnia 2016 r. skarżący, W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Następnie pismem z 6 czerwca 2017 r. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa zatem na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarczy samo zgłoszenie wniosku. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu, pomimo braku uzasadnienia wniosku zawartego w treści pisma z 6 czerwca 2016 r., okoliczności wynikające z akt sprawy, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza dokumentów nadesłanych do wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazuje, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną. Dochód gospodarstwa domowego, na który składają się: renta rolnicza wnioskodawcy w kwocie 606 złotych (por. decyzja Prezesa KRUS z [...] marca 2017 r., [...]), emerytura żony skarżącego w kwocie 904,84 zł (por. decyzja ZUS o waloryzacji emerytury z [...] marca 2017 r., [...]), przyznany skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł (por. decyzja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z [...] grudnia 2015 r., [...]), wynosi 1 663,84 zł netto miesięcznie. Skarżący posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane (por. decyzja Powiatowego Zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności z [...] listopada 2014 r., nr [...), koszty miesięcznego leczenia oscylują w granicach 200 zł. W aktach sprawy znajduje się ponadto dokumentacja potwierdzająca licytacje komorniczą należącego do skarżącego zespołu pałacowo-parkowego oraz wszczęcie egzekucji w stosunku do posiadanego przez skarżącego domu mieszkalnego. Powyższe prowadzi do wniosku, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna, zaś konieczność uregulowania należności określonych zaskarżoną decyzją może stwarzać dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu należy uznać, że w sprawie zachodzi relację między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie podkreślić należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.