VI SA/Wa 1602/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi x. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia art. 99 ust. 1 i art. 101 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne oddala skargę W dniu 30 stycznia 2004r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z prawem telekomunikacyjnym wykorzystywania przez x. S.A. numeracji dostępu do serwisów audioteksowych w sieci inteligentnej, Decyzją z kwietnia 2004r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 119 w zw. z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. k.p.a. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty stwierdził naruszenie przez x. S.A. następujących przepisów z zakresu telekomunikacji: art. 99 ust. 1 oraz art. 101 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą Pt"; poprzez wykorzystywanie bez wymaganego przydziału numeracji [...] w zakresie dla P =[...] przydzielonej dla potrzeb y. S.A. przez Prezesa URTiP w zezwoleniu telekomunikacyjnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. i nakazał usunięcie naruszeń w terminie 30 dni od otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że jakakolwiek numeracja wykorzystywana w publicznej sieci telefonicznej powinna być wykorzystywana zgodnie z ustawą prawo telekomunikacyjne i wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 września 2002r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz.U. Nr 145, poz. 1223). Rozporządzenie określa Plan Numeracji Krajowej (zwany dalej "PNK"). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia, PNK stanowi system numeracji składającej się z: 1) zakresów numeracji; wskaźników obszarów; wskaźników (wyróżników) sieci telekomunikacyjnych lub usług, służący w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej oraz w ruchomej publicznej sieci telefonicznej do realizowania połączeń telefonicznych, w celu zapewnienia dostępu do wybranych zakończeń sieci lub zapewnienia usług telekomunikacyjnych. Należy zatem, zdaniem organu, uznać że zakres numeracji wykorzystywany w sieci x. S.A., będącej publiczną ruchomą siecią telefoniczną, do zapewniania dostępu do wybranych zakończeń sieci i usług telekomunikacyjnych, powinien uwzględniać postanowienia PNK dotyczące schematu wybierania a nabycie uprawnień do wykorzystywania takiego zakresu podlega przepisom dotyczącym przydziału numeracji. Wewnętrzny charakter wykorzystania zakresu, tzn. jego niedostępność dla abonentów innych sieci telekomunikacyjnych nie stanowi przesłanki wyłączającej stosowanie przepisów o wykorzystaniu numeracji w publicznych sieciach telefonicznych, a eksploatowana przez x. S.A. sieć telekomunikacyjna jest siecią publiczną. Organ zwrócił nadto uwagę, że x. podnosząc, że korzystanie z tzw. "numeracji wewnętrznej" pozostaje poza zakresem właściwości Prezesa URTiP, równocześnie wskazał na zapisy dokonanego w dniu [...] lutego 2001r. zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej polegającej na zapewnieniu dostępu do usług informacyjnych i rozrywkowych, uzupełnionego w dniu [...] marca 2001r. o informację, że specjalne numery będą miały postać [...] x, gdzie x oznacza ciąg cyfr z zakresu od 0 do 9. Z informacji tej jednak, zdaniem organ, nie wynikało dokładnie, jaką strukturę będą posiadały te numery. W związku z tym, nie można było w momencie przyjmowania zgłoszenia stwierdzić, że wskazana numeracja przybierze postać objętą PNK a wcześniej przyznaną innemu operatorowi. Ponadto, x. S.A. miała i ma możliwość uzyskania przydziału numerów IN w drodze decyzji Prezesa URTiP. Organ podniósł przy tym, że pojęcie numeracji zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy Pt. Mieszczą się w nim: zakresy numeracji oraz wskaźników obszarów, sieci telekomunikacyjnych lub usług telekomunikacyjnych. Jest to tzw. numeracja krajowa pozostająca w zakresie właściwości ministra właściwego do spraw łączności oraz Prezesa URTiP. Obejmuje ona ciągi cyfr służące do zestawiania połączeń w publicznych sieciach telekomunikacyjnych w celu zapewnienia dostępu do określonych zakończeń sieci lub usług telekomunikacyjnych na obszarze RP. Numeracja jest chronionym prawnie zasobem narodowym, podlegającym określonym w powszechnie obowiązujących przepisach zasadom gospodarki. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy Pt Prezes URTiP przydziela numerację: 1. operatorom w zezwoleniu lub w decyzji, zgodnie z planami numeracji krajowej dla sieci publicznych, 2. komórkom, organom i jednostkom, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-6, w drodze decyzji, na ich wniosek. Operatorzy mogą ponadto, w sposób wtórny w stosunku do pierwotnego przydziału przez Prezesa URTiP, uzyskiwać uprawnienia do dysponowania numeracją w trybie udostępnienia na podstawie art. 101 ustawy Pt. Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu operator udostępnia przydzieloną numerację operatorom współpracującym z jego siecią telekomunikacyjną oraz podmiotom udostępniającym usługi telekomunikacyjne, na ich wniosek, na podstawie pisemnej umowy o udostępnieniu numeracji. Na gruncie obowiązujących przepisów regulujących gospodarkę numeracją nie istnieją, w ocenie organu, inne czynności mogące prowadzić do nabycia przez operatora uprawnień do wykorzystywania numeracji. W szczególności nie jest możliwe samodzielne objęcie zakresu numeracji przez operatora, z poinformowaniem Prezesa URTiP w zgłoszeniu działalności telekomunikacyjnej. Z wyjaśnień udzielonych przez x. S.A. wynika, że takie skutki wywodzi ona z dokonanego przez siebie zgłoszenia. Brak sprzeciwu Prezesa URTiP nie stanowi przy tym decyzji administracyjnej. Poza tym, ewentualny sprzeciw dotyczyć mógłby "zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej", które jest instytucją prawa telekomunikacyjnego wywołującą określone w nim skutki prawne, nie obejmujące w żadnym wypadku nabywania uprawnień do numeracji w rozumieniu ustawy Pt oraz PNK. Ponadto, jak stwierdzono w uzasadnieniu, - pkt 4.3.2.2 PNK określa schematy wybierania numeru krajowego KNA: ze stacjonarnej sieci telefonicznej: 0-KNA z ruchomej sieci telefonicznej: KNA, gdzie KNA= WST/WSN + pozostałe cyfry numeru zakończenia sieci, - pkt 4.10 PNK ustala format krajowego numeru dostępu do usług sieci inteligentnych: NDIN = WST + SPQMCDU (9D) dla WST = 30, 40, 70 i 80, gdzie: NDIN – krajowy numer w sieci inteligentnej. Zgodnie z zapisami PNK, abonenci sieci ruchomej wybierają numery krajowe, w tym numery NDIN, bez poprzedzania ich prefiksem krajowym "0". Gdyby zatem x. S.A. miała podpisaną z y. umowę na kierowanie do sieci y. połączeń na numery IN przydzielone y., lub gdyby x. S.A. uzyskała przydział numerów IN decyzją Prezesa URTiP, to abonenci x. S.A. wybieraliby numery IN bez prefiksu "0", zgodnie z określonym w PNK schematem wybierania numeru krajowego z ruchomej sieci telefonicznej i ustalonym w PNK formatem NDIN. W tym stanie rzeczy Prezes URTiP stwierdził, że przyjęty przez x. S.A. schemat wybierania numerów usług audioteksowych i ich format jest zgodny ze schematem określonym dla ruchomych sieci telefonicznych i formatem numerów NDIN w powołanych przepisach PNK a więc numeracja [...], gdzie P=[...] do [...] nie jest numeracją "wewnętrzną" sieci x. S.A. i x. S.A. wykorzystuje zakresy numeracji NDIN – [...] w sytuacji gdy nie nabyła uprawnień do ich wykorzystania w drodze przewidzianej ustawą Pt. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy x. S.A. zarzucił uchybienia proceduralne w przebiegu postępowania administracyjnego, polegające na niedoręczeniu skargi x. S.A., która to skarga spowodowała wszczęcie przez Prezesa URTiP w stosunku do x. S.A. postępowania administracyjnego o charakterze kontrolnym i w ten sposób x. S.A. został pozbawiony możliwości dostępu do dokumentu, który dla Prezesa URTiP stanowił podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania oraz wyznaczył kierunek i zakres kontroli prowadzonej przez Prezesa URTiP, a przy tym był dla Prezesa URTiP podstawą do uznania y. S.A. za stronę postępowania, niepoinformowaniu przez Prezesa URTiP o zakończeniu postępowania administracyjnego (zakończeniu zbierania materiału dowodowego), przez co skarżący został pozbawiony możliwości zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji, pominięciu wniosku o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej, której wyznaczenie, w ocenie x. S.A., mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i wydania przez Prezesa URTiP prawidłowego rozstrzygnięcia oraz na wszczęciu postępowania w trybie nieznanym polskiej procedurze administracyjnej przez uwzględnienie pisma y. , która zdaniem x. S.A. nie powinna być uczestnikiem postępowania i podjęciu decyzji z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. przez wskazanie jako daty decyzji jedynie miesiąca i roku. We wniosku podniesiono również, że zgodnie z przepisami prawa telekomunikacyjnego, w tym zwłaszcza przepisów art. 117 i art. 119 tej ustawy, Prezes URTiP może prowadzić postępowanie kontrolne w odniesieniu do określonego operatora, w szczególności w zakresie przestrzegania przez niego przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu telekomunikacji, gospodarki zasobami częstotliwości lub spełnienia wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej, oraz wydawać decyzje nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Badanie prawidłowości działania operatora może jednak, w ocenie x. S.A., być dokonywane jedynie w oparciu o te przepisy, decyzje lub postanowienia, które nakładają na danego operatora określone obowiązki, nakazy lub zakazy albo też przyznają mu określone prawa. Badanie prawidłowości działania operatora poprzez pryzmat decyzji administracyjnych, których adresatem jest osoba trzecia - co miało miejsce, w ocenie skarżącego, w przedmiotowym postępowaniu - należy uznać za całkowicie sprzeczne nie tylko z zasadami praworządności oraz wolności obywatelskich i gospodarczych, ale przede wszystkimi - z podstawowymi zasadami logiki. Do umowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 80 ust. 1 i 4 oraz art. 83-85. Zdaniem x. S.A. przepis art. 99 ust. l prawa telekomunikacyjnego ma charakter tzw. przepisu kompetencyjnego, określającego organ administracji właściwy w sprawach przydzielania numeracji oraz regulującego sposób działania organu administracji w związku z dokonywaniem przydziałów numeracji na rzecz operatorów i innych podmiotów. Norma zawarta w tym przepisie adresowana jest do Prezesa URTiP i wskazuje temu organowi zakres i tryb wykonywania przyznanych mu kompetencji. W tej sytuacji za niemożliwe należy uznać naruszenie tego przepisu przez x. S.A., albowiem x. S.A. nie jest adresatem dyspozycji normy, zwartej w tym przepisie. Przepisy art. 101 prawa telekomunikacyjnego regulują natomiast zagadnienia związane z trybem udostępniania przez operatora telekomunikacyjnego, na rzecz którego został dokonany przez Prezesa URTiP przydział numeracji, tejże numeracji na rzecz innych operatorów oraz podmiotów udostępniających usługi telekomunikacyjne. Co do zasady więc, normy zawarte w tych przepisach adresowane są do operatora, który - posiadając uprawnienia do korzystania z określonej numeracji, lecz samodzielnie w pełni nie wykorzystując jej - zamierza udostępnić część tej numeracji innym podmiotom. Działanie x. S.A., polegające na , wykorzystaniu numeracji wewnętrznej w obrębie własnej sieci telekomunikacyjnej, będące przedmiotem niniejszego postępowania, z pewnością nie może być zatem, zdaniem skarżącego, uznane za naruszenie powyższych norm, bo także i w tym przypadku x. nie jest ich adresatem. Tym samym, w ocenie skarżącego, decyzja została zatem wydana bez podstawy prawnej, bo Prezes URTiP nie wskazał przepisów prawa telekomunikacyjnego które mogły zostać naruszone przez x. S.A. na skutek świadczenia usług audioteksowych. x. S.A. zakwestionował również stanowisko Prezesa URTiP, że w publicznej sieci telefonicznej (jaką jest sieć x. S.A., działająca pod marką "[...]") może być wykorzystywana jedynie numeracja zgodna w przepisami prawa telekomunikacyjnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 września 2002r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz.U. Nr 145, poz. 1223), zwanego dalej "PNK", tj. tzw. numeracja krajowa. Wprawdzie zgodnie z definicją pojęcia "publiczna sieć telefoniczna" (art. 2 pkt 19 prawa telekomunikacyjnego), dla potrzeb funkcjonowania takiej sieci niezbędne jest wykorzystywanie numeracji (w rozumieniu nadanym temu pojęciu w przepisie art.3 ust.2 pkt 2 lit.c prawa telekomunikacyjnego), jednakże zarówno z tego przepisu, jak i z innych przepisów prawa telekomunikacyjnego, zdaniem w/w spółki, nie wynika, że w sieci publicznej może być wykorzystywana wyłączenie numeracja krajowa w takim właśnie znaczeniu. Istotą numeracji wewnętrznej jest bowiem to, iż może ona być nadawana przez operatora tylko podmiotom korzystającym z usług danej sieci i służyć jedynie uzyskiwaniu połączeń wyłącznie w tej sieci. Ani prawo telekomunikacyjne, ani PNK, nie reguluje jednak zagadnień związanych z numeracją wewnętrzną, stosowaną przez operatora danej sieci, lecz pozostawia kwestię tej numeracji swobodnej decyzji operatora. Z uwagi na brak regulacji, dotyczących numeracji wewnętrznej, za zasadne należy, zdaniem spółki, uznać twierdzenie, że numeracja wewnętrzna może przybierać dowolną postać, a przy tworzeniu numerów wewnętrznych mogą być wykorzystywane przez operatora dowolne ciągi liczb i innych znaków. x. S.A. podtrzymał przy tym przedstawione w toku postępowania stanowisko, że działanie Prezesa URTiP, polegające na niewniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia przez x. S.A. zamiaru rozpoczęcia świadczenia usług polegających na zapewnieniu dostępu do usług informacyjnych i rozrywkowych abonentom i użytkownikom sieci [...], z wykorzystaniem wewnętrznej numeracji w tej sieci, wydaniu x. S.A. zaświadczenia o braku sprzeciwu wobec zamiaru rozpoczęcia świadczenia tego rodzaju działalności, oraz braku negatywnej odpowiedzi na pismo x. S.A. informujące Prezesa URTiP o dacie, zakresie i sposobie świadczenia usługi dostępu do serwisów audioteksowych, dawało podstawę do przyjęcia, że zgłoszona przez x. S.A. działalność telekomunikacyjna została w pełni zaakceptowana przez centralny organ administracji, jakim jest Prezes URTiP, nie budząc jego wątpliwości co do zgodności z prawem a w zgłoszeniu przedmiotowej działalności telekomunikacyjnej z dnia [...] lutego 2001r., x. S.A. wyraźnie wskazał, iż usługi będą świadczone wyłącznie z wykorzystaniem numeracji wewnętrznej w sieci x. S.A. i co do takiego zamiaru x. S.A. Prezes URTiP nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Obecnie zaś nakaz określony w decyzji Prezesa URTiP opiera głównie na twierdzeniu, że w publicznej sieci telefonicznej nie może być mowy o wykorzystywaniu numeracji wewnętrznej - bez względu na to, jaki format numeracja ta miałaby przyjmować. Jednocześnie x. S.A. podniósł, że wykonanie nakazu w powyższym terminie jest niemożliwe z uwagi na uregulowania prawne (umowy), zawarte pomiędzy x. S.A. i podmiotami wykonującymi na rzecz x. S.A. usługi audioteksowe. W umowach zawartych z ww. podmiotami zastrzeżone zostały okresy wypowiedzenia, zazwyczaj dłuższe niż trwające 30 dni (1 miesiąc), a zatem brak jest możliwości zaprzestania współpracy z tymi podmiotami w sposób - praktycznie - natychmiastowy. Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] ([...]) Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. w związku z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin usunięcia stwierdzonych naruszeń prawa telekomunikacyjnego i w tym zakresie, uwzględniając wniosek Skarżącej, określił nowy termin: 90 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż materialną podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 99 ust. 1 oraz art. 101 Pt., które zdaniem organu kreują normę prawną określającą możliwe sposoby nabywania uprawnień do wykorzystywania numeracji w publicznych sieciach telekomunikacyjnych, która jest ograniczonym dobrem publicznym reglamentowanym przez ministra właściwego do spraw łączności Prezesa URTiP. Norma taka w sposób bezpośredni odnosi się również do uprawnień i obowiązków podmiotów (operatorów telekomunikacyjnych), których zamiarem jest nabycie odpowiednich uprawnień do wykorzystywania numeracji w rozumieniu ustawy Pt. Wykorzystywanie w sieci publicznej numeracji z pominięciem reguł przewidzianych ww. normą stanowi jej naruszenie. Normę tę tworzą przepisy zarówno art. 99 ust. 1 jak i art. 101 Pt. Z przepisów tych wynikają zarówno dopuszczalne prawnie sposoby jak i możliwe formy nabycia uprawnień do wykorzystywania numeracji w sieci publicznej (niezależnie od tego czy są one dostępne tylko dla abonentów danej sieci czy również spoza niej). Są to odpowiednio: decyzja administracyjna Prezesa URTiP (art. 99 ust. 1 Pt) lub umowa o udostępnienie numeracji (art. 101 Pt). Wykorzystywanie w sieci publicznej (a sieć eksploatowana przez x. S.A. jest siecią o charakterze publicznym) numeracji objętej zakresem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz.U. Nr 78, poz. 735) - dalej "PNK", a co za tym idzie właściwością Prezesa URTiP, z pominięciem reguł wynikających z powołanych przepisów stanowi ich naruszenie. Organ podtrzymał przy tym stanowisko, iż przyjęty przez x. schemat wybierania numerów audioteksowych i ich format jest zgodny ze schematem określonym dla ruchomych sieci telefonicznych i formatem numerów NDIN w powołanych przepisach PNK, a więc numeracja [...], gdzie P=[...] nie jest, jak przyjmuje x. "wewnętrzną" jej sieci. Odnosząc się do zarzutów dot. uchybień proceduralnych Prezes URTiP podniósł, iż postępowanie zostało wszczęte z urzędu i zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, która została doręczona Skarżącej w dniu 23 kwietnia 2004r. Skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2004r. (doręczonym w dniu 2 lutego 2004r.) oraz poinformowana o prawie przeglądania akt sprawy na każdym etapie postępowania. W toku postępowania Skarżąca zajmowała również stanowisko w sprawie: pismo x. S.A. z dnia 23 lutego 2004r. Po dacie tej materiał dowodowy w sprawie nie uległ zmianie, w związku z tym nie ma podstaw do przyjęcia, iż Skarżąca została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska co do całości postępowania dowodowego. Sam fakt braku odrębnego zawiadomienia o zakończeniu zbierania materiału dowodowego nie świadczy, zdaniem organu, o fakcie naruszenia obowiązku ustalonego w art. 10 § 1 i w związku z tym nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji. Nadto podniesiono, iż w świetle art. 89 § 1 k.p.a. nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia rozprawy. Strona, co podniósł organ, nie wskazała zresztą żadnych okoliczności lub faktów, które jej zdaniem powinny zostać podczas rozprawy wyjaśnione. Wzięto przy tym również pod uwagę zasadę wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. stanowiącym, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ uznał jednak za uzasadniony zarzut braku wskazania daty dziennej decyzji z tym, że ocenił go jako nie mający wpływu na wynik sprawy. Nadto podniesiono, że y. S.A. uznana została za stronę postępowania ze względu na fakt, że wykorzystywana bez wymaganego przydziału (lub umowy o udostępnienie numeracji) numeracja NDIN została przyznana y. S.A. przez Prezesa URTiP w zezwoleniu telekomunikacyjnym. W związku z tym, w sposób bezpośredni dotyczyła ona jej uprawnień wynikających z decyzji administracyjnej jaką stanowi zezwolenie telekomunikacyjne wydawane przez Prezesa URTiP, co w świetle art. 28 k.p.a. wskazuje na to, iż służy jej w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Natomiast zarzut strony odnoszący się do wyznaczonego terminu (30 dni) usunięcia naruszeń Prezes URTiP uznał za zasadny i w konsekwencji wy tym zakresie swą wcześniejszą decyzję uchylił i wyznaczył termin 90 dni. W skardze na tę decyzję x. wniósł o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na wydanie jej bez podstawy prawnej oraz - z tego samego powodu - poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z kwietnia 2004r., znak: [...], bądź też w razie nieuwzględnienia wniosku określonego w pkt 1 - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z kwietnia 2004r., znak: [...] i orzeczenie o kosztach postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił: 1. wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej z uwagi na błędne przyjęcie, że przepisy art.99 ust. l i art.101 ustawy z dnia 21 lipca 2000 - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz.852, z późn. zm.), zwanej dalej "prawem telekomunikacyjnym", mogą zostać naruszone przez operatora telekomunikacyjnego, w sytuacji, gdy przedmiotem tych regulacji nie są prawa ani obowiązki operatorów telekomunikacyjnych mogące podlegać kontroli w trybie art. 117-119 przywołanej ustawy, co stanowi wadę decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 2. wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, tj. z naruszeniem art.7 Konstytucji RP oraz art.7 i art. 8 k.p.a., poprzez nieuzasadnioną zmianę stanowiska organu odnośnie dopuszczalności posługiwania przez operatora telekomunikacyjnego się tzw. numeracją wewnętrzną, co stanowi wadę decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 3. naruszenie art. 99 ust. l prawa telekomunikacyjnego oraz przepisów pkt 4.1.4., 4.3.2. oraz 4.9. załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 kwietnia 2004r. w sprawie planu numeracji krajowej dla publicznych sieci telefonicznych (Dz.U. Nr 78, poz. 735), poprzez błędne przyjęcie, iż numeracja wykorzystywana przez x. S.A. dla potrzeb realizacji na rzecz użytkowników sieci [...] usług dostępu do serwisów audioteksowych należy do zasobu numeracji krajowej, 4. naruszenie art. 119 prawa telekomunikacyjnego poprzez niejednoznaczne sformułowanie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - których zaistnieniu x. S.A. przeczy - co czyni ów nakaz niewykonalnym, co stanowi wadę decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., 5. naruszenie art. 9, art. 10, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o materiały, które nie zostały dołączone do akt sprawy, jak również nie zostały udostępnione x. S.A., 6. naruszenie art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepoinformowanie x. S.A. o zakończeniu postępowania i niezapełnienie x. S.A. możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 7. naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie rzeczowego i uzasadnionego wniosku x.S.A. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w sytuacji, gdy przeprowadzenie takiej rozprawy było uzasadnione ze względu na sporne interesy stron, a jednocześnie mogło przyczynić się do wszechstronnego i pogłębionego rozważenia istoty sprawy oraz wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, które doprowadziły do wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty błędnego - w ocenie x. S.A. - rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Uczestnik postępowania y. S.A. w W. przychyliła się do stanowiska organu co do bezzasadności skargi i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 tego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś wg kryteriów słusznościowych. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zarówno organ, jak i strona skarżąca, oraz uczestnik postępowania w istocie nie kwestionowali ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Skarżąca w istocie przyznała bowiem, że wykorzystuje numerację [...] w zakresie dla P =[...] tyle, że uznając wykorzystywaną numerację jako numerację wewnętrzną (a nie publiczną) przeczy zarzutowi, iż wykorzystuje numerację przydzieloną uczestnikowi postępowania y. S.A., która, co także nie jest podważane, otrzymała przydział numeracji w sieci inteligentnej w [...] gdzie P=[...]. Niesporną jest również okoliczność, iż wykorzystywana przez skarżącego numeracja nie została jej przydzielona przez Prezesa URTiP ani też nie została przez nią zawarta z innym operatorem umowa o udostępnienie tej numeracji. Zdaniem skarżącej jej działalność nie narusza przepisów art. 99 ust. 1 i art. 101 powołanej ustawy przede wszystkim z uwagi na to, że nie może dojść do ich naruszenia przez operatora telekomunikacyjnego, gdy przedmiotem ich regulacji nie są prawa ani obowiązki operatorów mogące podlegać kontroli w trybie art. 117-119 cyt. ustawy. Podnosi przy tym, iż połączenia realizowane za pomocą spornych numerów mają charakter połączeń wewnątrzsieciowych i w niczym nie naruszają uprawnień y. S.A. związanych z przydzieloną numeracją, zaś numeracja jest chronionym prawnie zasobem narodowym, ale tylko w takim zakresie, w jakim został wytworzony przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury (PNK) i jest objęty przydziałami na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne i wobec tego nie ma uzasadnienia dla przyjęcia, iż wszelkie cyfry wykorzystywane do zestawienia połączeń w publicznych sieciach telekomunikacyjnych stanowią chroniony zasób narodowy. Uczestnik postępowania podniósł, iż każdy podmiot może działać swobodnie pod warunkiem, że jego działania nie naruszają praw innych podmiotów albo nie zmierzają do obejścia prawa zaś x. S.A. wykorzystując możliwość eksploatowania tzw. numeracji wewnętrznej tak kształtuje numery w niej funkcjonujące, że w istocie dochodzi do wykorzystania przez x. takiej samej numeracji, jak wykorzystywana przez y. S.A. na podstawie stosownego zezwolenia. Istota sprawy sprowadza się zatem do stwierdzenia, czy eksploatacja przez x. numerów, których schemat jest zgodny ze schematem określonym dla ruchomych sieci telefonicznych i formatem numerów NDIN regulowanym w przepisach PNK, tj. numeracją [...], gdzie P = [...] narusza, jak uznał organ, prawo. W takim przypadku nie może być wykorzystywana jako "wewnętrzna", gdyż ze swej istoty jest taką samą numeracją, jaką na podstawie zezwolenia eksploatuje y. S.A. W świetle zaistniałego stanu rzeczy i obowiązującego prawa stanowisko organu w tym względzie jest trafne. W świetle art. 99 cyt. ustawy tylko Prezes URTiP jest uprawniony do dokonywania przydziału numeracji. Numeracja krajowa oznacza zestawy cyfr służące w sieci telekomunikacyjnej do zestawienia połączeń w celu zapewnienia dostępu do wybranych zakończeń sieci lub usług telekomunikacyjnych na terenie kraju i ta numeracja będąc narodowym zasobem podlega ustawowej reglamentacji zastrzeżonej dla Prezesa URTiP. Poza tym sposobem uzyskania numeracji i nabyciem numeracji w sposób pochodny od operatorów dysponujących przydziałami na podstawie art. 101 ustawy nie ma, zdaniem Sądu, innych możliwości jej uzyskania. Tak też, a nie tylko jako przepis o charakterze kompetencyjnym, należy rozumieć przepis art. 99 ust. 1, a także przepis art. 101 ust. 1. Powołane przepisy określają bowiem w istocie możliwe sposoby nabywania uprawnień do wykorzystywania numeracji w publicznych sieciach telekomunikacyjnych będącej ograniczonym dobrem publicznym reglamentowanym przez ministra właściwego ds. łączności i Prezesa URTiP. Tym samym, wbrew temu co przyjmuje skarżąca, odnoszą się również do uprawnień i obowiązków operatorów telekomunikacyjnych, których zamiarem jest nabycie odpowiednich uprawnień do wykorzystywania numeracji w rozumieniu ustawy. Wykorzystywanie w sieci publicznej numeracji z pominięciem reguł określonych powołanymi przepisami, a tak zdaniem Sądu czyni skarżąca wykorzystując bez przydziału i stosownej umowy z y. S.A. numerację NDIN –[...] w zakresie dla P = [...], stanowi naruszenie tych przepisów. Należy przy tym podnieść, iż błędnie skarżąca wywodzi prawo do posługiwania się przedmiotową numeracją ze zgłoszenia działalności telekomunikacyjnej dokonanej na podstawie cyt. ustawy. Trafnie bowiem uczestnik postępowania podnosi, iż w świetle przepisów regulujących instytucję takiego zgłoszenia należy je traktować jako notyfikację stanowiącą uproszczoną formę nabywania uprawnień do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej i kontroli podlega tylko treść zgłoszenia (która nie obejmuje numeracji, z której operator ma korzystać przy wykonywaniu zamierzonej działalności telekomunikacyjnej). Jeżeli zatem treść zgłoszenia odpowiada wymogom art. 14 ust. 1 sprzeciw jest niedopuszczalny. Brak sprzeciwu nie może zatem oznaczać, co twierdzi skarżący, iż nabył uprawnienie do korzystania z przedmiotowej numeracji. Nadto należy podnieść, iż z obu decyzji jasno wynika, iż organ stwierdził naruszenie powołanych przepisów przez wykorzystywanie bez wymaganego przydziału wskazanej numeracji przedmiotowej dla potrzeb y. S.A. stwierdzając tym samym w istocie zakres naruszeń. Zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej i jej niewykonalności jest zatem zarzutem chybionym. Podniesione w skardze zarzuty dot. uchybień organu o charakterze procesowym także nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c. skarga podlega uwzględnieniu w przypadku, gdy naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Brak daty dziennej decyzji oraz uchybienie organu polegające na zaniechaniu zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i żądań w zaistniałym stanie sprawy nie stanowią uchybień mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał zresztą, jak te uchybienia mogły wpłynąć na wynik sprawy, a z akt sprawy wynika, iż skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i z tego uprawnienia skorzystał i po zajęciu stanowiska materiał dowodowy już nie uległ zmianie. Należy mieć przy tym na uwadze, iż istota sprawy wymagała rozstrzygnięcia czy skarżąca może używać wskazanej numeracji bez wcześniejszego przydziału przez Prezesa URTiP i bez określonej w art. 101 ust. 1 umowy, zaś pozostałe okoliczności nie budziły wątpliwości żadnej ze stron. Natomiast zarzuty naruszenia art. 89 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 9, 10, 11, 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie materiałów nieudostępnionych stronie nie znajdują uzasadnienia, bo takich uchybień organ się nie dopuścił. Organ zasadnie bowiem, w okolicznościach sprawy, przyjął, iż nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zaś postępowanie zostało wszczęte z urzędu i chociaż o zarzucanych naruszeniach organ powziął wiadomość w zw. z pismem y. S.A. to organ nie miał obowiązku doręczenia tego pisma stronie skarżącej, a rozstrzygnięcie w sprawie oparł na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.