VI SA/Wa 1603/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w T., Japonia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...][...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy S. o nr [...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 z dniem [...] kwietnia 1999 r. oraz unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy S. o nr [...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 32 1. uchyla punkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej S. z siedzibą w T., Japonia kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu spraw o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...] udzielonego na rzecz S. z siedzibą w T., Japonia z wniosku C. Sp. j. z siedzibą w P. oraz o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...] udzielonego na rzecz C. Sp. j. z siedzibą w P. na skutek sprzeciwu wniesionego przez S. z siedzibą w T., Japonia, uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 166 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej p.w.p.) i art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 246 p.w.p. i 247 ust. 2 p.w.p., art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. 1. stwierdził wygaśnięcie w części prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 z dniem [...] kwietnia 1999 roku; 2. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy [...] o nr R-[...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 32, a w pozostałej części sprzeciw oddalił; 3. przyznał na rzecz C. Sp. j. z siedzibą w P. od S. z siedzibą w T., Japonia kwotę 2900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: S. z siedzibą w T., Japonia wniosło na podstawie art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu pod numerem R-[...] prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] na rzecz C. Sp. j. z siedzibą w P., z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 2005 r. Sporny znak przeznaczony został do oznaczania towarów i usług w klasach 5, 32 i 39. Są to: antyseptyki, cukierki do celów leczniczych, wyroby cukiernicze do celów leczniczych, czopki, dietetyczne napoje przystosowane do celów medycznych, dietetyczne substancje przystosowane do celów medycznych, guma do celów medycznych, guma do żucia do celów leczniczych, herbata lecznicza, napoje lecznicze, lecznicze napary (nalewki), leki w płynie, leki, wody mineralne do celów leczniczych, herbaty odchudzające do celów leczniczych, preparaty medyczne do odchudzania, dodatki odżywcze do celów leczniczych, preparaty witaminowe, woda mineralna do celów leczniczych, leki wzmacniające, żywność dietetyczna do celów leczniczych, środki ochrony roślin (fungicydy, herbicydy, insektycydy oraz środki przeciw w pasożytom) - w klm 5, aperitify bezalkoholowe, napoje bezalkoholowe, bezalkoholowe wyciągi z owoców, ekstrakty owocowe bezalkoholowe, esencje do produkcji napojów, wody gazowane, pastylki do napojów gazowanych, proszki do napojów gazowanych, koktajle bezalkoholowe, lemoniada, syropy do lemoniady, produkty do wytwarzania wody mineralnej, wody mineralne (napoje), nektary owocowe, bezalkoholowe napoje z soków owocowych, soki owocowe, soki warzywne (napoje), sorbety (napoje), woda stołowa, syropy do napojów, woda, (napoje), preparaty do produkcji wody gazowanej, woda sodowa - w klm 32, dystrybucja wody, pakowanie produktów, pakowanie towarów, przewożenie ładunków, przewóz samochodami ciężarowymi, spedycja, składowanie towarów, pośrednictwo w transporcie, usługi tranzytowe, zaopatrzenie w wodę - w klm 39. Jako podstawy prawne sprzeciwiający powołał art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Podnosił zarzut podobieństwa spornego znaku towarowego [...] do następujących znaków towarowych chronionych na jego rzecz z wcześniejszym pierwszeństwem: 1) [...] o nr R-[...] w klasach: 35, 36, 38, 39, 40, 41, 42 i 44 (akta, k. 89) 2) [...] o nr R-[...], w klasie 9 (akta, k. 100), 3) [...] o nr R-[...] w klasach: 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 (akta, k. 105), 4) [...] o nr R-[...] w klasach: 1, 2, 3, 4, 5, 6,7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16,17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33 i 34 (akta, k. 94 - 92), 5) [...] o nr [...] w klasie 9, 6) [...] o nr [...] w klasie 9, 7) [...] o nr [...] w klasie 9, 8) [...] o nr [...] w klasach: 35, 36, 38, 39, 40, 41, 42 i 44 (akta, k. 277- 275), 9) [...] o nr [...] w klasach: 9, 35, 38 i 41, 10) [...] w klasie 9 (akta, k. 271- 266), 11) [...] o nr [...] w klasach: 35, 36, 38, 39, 40, 41, 42 i 44 (akta, k. 261-259). Wnoszący sprzeciw stwierdził, że przedsiębiorstwo [...] jest znanym producentem podzespołów elektronicznych jak i całych urządzeń elektronicznych. Zdaniem sprzeciwiającego, znak [...] jest japońską ikoną techniki użytkowej i jest kojarzony z wysoką jakością produktów. Poinformował również, że przedsiębiorstwo sprzeciwiającego rozszerza swoją działalność. Podkreślił także globalny zasięg swojego przedsiębiorstwa. Zdaniem wnoszącego sprzeciw wszystkie okoliczności związane z działalnością przedsiębiorstwa pozwalają na stwierdzenie, iż znak - marka [...] będąc niezwykle popularnym, stał się znakiem renomowanym, budzącym wiele pozytywnych skojarzeń wśród odbiorców. W związku z powyższym, uzasadnia to zarzut podobieństwa spornego znaku [...] do renomowanego znaku towarowego [...], do którego uprawniony jest sprzeciwiający. Zdaniem wnoszącego sprzeciw sporny znak towarowy [...] o nr R-[...] został zgłoszony i zarejestrowany dla towarów i usług w klasach 05, 32 i 39 jednak zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz orzecznictwem znak towarowy renomowany chroniony jest poza zakresem specjalizacji. Ponadto, zadaniem wnoszącego sprzeciw, używanie i uzyskanie ochrony na znak towarowy [...] nawet dla różnych towarów może być traktowane przez sprzeciwiającego jako świadome działanie mające na celu wykorzystanie renomy jaką cieszą się towary opatrzone znakiem [...] i jest to działanie mające wpływ na "rozwodnienie" znaku [...]. Wnoszący sprzeciw wskazywał na znaczne podobieństwo znaku spornego - [...] do przeciwstawionych znaków wnoszącego sprzeciw, co potwierdza istnienie ryzyka wprowadzenia w błąd. Sprzeciwiający powołał się na stanowisko doktryny i orzecznictwa dotyczące znaków renomowanych i w związku z tym stwierdził, że w sprawie przedsiębiorstwo uprawnionego wskazuje na zamiar wytworzenia w świadomości odbiorców powiązań między znakami [...] i [...], a więc używając spornego znaku towarowego uprawniony będzie bezpodstawnie wykorzystywał renomę znaku towarowego [...], jego siłę atrakcyjną oraz pozytywne skojarzenia jakie ten znak budzi wśród odbiorców towarów oznaczanych znakiem [...]. Zatem sprzeciw oparty na zarzucie naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. jest uzasadniony. Do pisma z dnia [...] marca 2009 r. sprzeciwiający załączył materiał dowodowy, który jego zdaniem, potwierdza renomowany charakter znaku [...]. W piśmie z dnia [...] października 2009 r. uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny. W oparciu o art. 166 p.w.p. uprawniony podniósł zarzut nieużywania znaku towarowego [...] o nr [...] w części dotyczącej towarów z klasy 5, na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. oświadczył, iż domaga się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] w części dotyczącej towarów w klasie 5, z dniem [...] kwietnia 1999 r. Co do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. uprawniony stwierdził, że sprzeciwiający dowolnie rozszerza zakres ochrony znaków [...], a ponadto brak jest podobieństwa porównywanych znaków towarowych. Powołał się na istnienie innych rejestracji znaków towarowych zawierających element [...], również dla towarów sklasyfikowanych w klasie 9, a także powołał się na praktykę "rejestracyjną" znaków towarowych różniących się jedną literą czy sylabą w tym na okoliczność udzielenia ochrony na znak towarowy [...] przez OHIM. W ocenie uprawnionego, w sprawie nie można koncentrować się na zbieżnym elemencie "[...]", ponieważ o zdolności odróżniającej decyduje także szata graficzna spornego znaku towarowego. Elementy graficzne w zestawieniu ze znakiem wnoszącego sprzeciw powodują, iż odbiór spornego znaku towarowego jest całkowicie odmienny i brak jest podstaw, by uznać jego podobieństwo do znaków wnoszącego sprzeciw. W dalszej części uprawniony powołał się na stanowisko doktryny i orzecznictwa i na tej podstawie uznał, że użycie przez osobę trzecią znaku renomowanego nie stanowi przesłanki umożliwiającej stwierdzenie o wykorzystywaniu lub osłabieniu renomy znaku towarowego, a te dwie okoliczności powinny być wykazane przez wnoszącego sprzeciw. W tym aspekcie uprawniony podniósł, że rozważenia sprzeciwiającego są wyłącznie teoretyczne, ponieważ nie można zarzucić rozwodnienia znaku renomowanego jeżeli istnieje kilkadziesiąt rejestracji znaków towarowych krajowych i CTM. W związku z powyższym, Urząd Patentowy RP nadał bieg wnioskowi uprawnionego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R[...]w części dotyczącej towarów z klasy 5, celem rozpoznania go w trybie art. 166 p.w.p. Co do podniesionego przez uprawnionego zarzutu nieużywania znaku towarowego [...] o nr R- [...], wnoszący sprzeciw stwierdził, że nie posiada dokumentów potwierdzających stosowanie tego znaku w Polsce dla towarów z klasy 5 (akta, Sp. [...] k. 279). Niemniej, zdaniem wnoszącego sprzeciw, okoliczność ta nie wpływa w żaden sposób na podniesione w sprzeciwie zarzuty naruszenia przez prawo ochronne na znak towarowy [...] art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 p.w.p. Przy takich stanowiskach stron Urząd Patentowy RP przedstawił następujące motywy swego rozstrzygnięcia: Powołując art. 246 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej organ wskazał, że każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. Zgodnie zaś z art. 247 ust. 2 jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Urząd Patentowy RP wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu łącznemu rozpoznaniu podlega zatem wniosek o unieważnienie spornego prawa ochronnego i wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia jednego z przeciwstawionych znaków w zakresie towarów z klasy 5. Organ stanął na stanowisku, że połączenie postępowań w przedmiotowych sprawach skutkuje rozpatrzeniem w pierwszej kolejności wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...]w części dotyczącej towarów z klasy 5, bowiem wykazanie używania znaku wcześniejszego będzie warunkowało rozpatrzenie wniosku o unieważnienie znaku towarowego późniejszego, wobec którego postawiony został zarzut podobieństwa właśnie do znaku wcześniejszego. Urząd Patentowy RP ustalając, czy wnioskodawca posiadał interes prawny występując z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...] wskazał, że w tym konkretnym przypadku interes prawny wnioskodawcy wynika wprost z sytuacji, w której wobec prawa ochronnego na znak towarowy [...] udzielonego na rzecz wnioskodawcy wcześniej wystąpiono ze sprzeciwem, żądając unieważnienia prawa ochronnego na ten znak towarowy. W ocenie Urzędu Patentowego RP stwierdzenie wnoszącego sprzeciw, że nie posiada dokumentów potwierdzających używanie znaku towarowego [...] o nr R- [...] w Polsce dla towarów z klasy 5 świadczy, o tym, że znak towarowy [...] o nr R-[...] nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. dla towarów z klasy 5. Organ wskazywał przy tym, że zgodnie z powołanym przepisem prawo ochronne wygasa (...) na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Ponadto, zgodnie z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie o wygaśniecie prawa ochronnego obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...], nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1994 r., zatem dzień [...] kwietnia 1999 r. jest pierwszym dniem pięcioletniego okresu, w którym nieużywanie znaku towarowego będzie skutkowało wydaniem decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia tego prawa. Urząd Patentowy RP ustalił, że uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność rzeczywistego używania znaku towarowego [...] o nr R-[...]w części dotyczącej towarów z klasy 5. Co więcej, w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdził, że nie posiada dokumentów potwierdzających stosowanie tego znaku w Polsce dla towarów z klasy 5. Uprawniony nie wykazał również, aby istniały ważne powody nieużywania znaku o nr R-[...] . W związku z powyższym organ przyjął, że w tej konkretnej sytuacji uzasadnione jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr R-[...] z dniem [...] kwietnia 1999 r. w części towarów z klasy 5, co jest zgodne z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jak również spełnia żądanie wnioskodawcy. W tej sytuacji Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa na znak towarowy [...] o nr [...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 skutkuje tym, że nie jest możliwe unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w odniesieniu do towarów z klasy 5 na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. skoro, w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na przeciwstawiony znak towarowy [...] o nr [...], zostało ono wygaszone w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 (art. 166 ust. 1 p.w.p.). Wobec powyższego organ przeszedł do oceny zarzutów będących podstawą wniesionego sprzeciwu wobec udzielenia prawa wyłącznego na znak towarowy [...] o nr R-[...] z naruszeniem przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. z uwagi na podobieństwo spornego znaku towarowego [...] do znaku towarowego [...] o nr R-[...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług również w innych klasach: 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33 i 34 (akta, k. 94 - 92), w szczególności w klasie 32 - piwa, wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych, napojów owocowych i soków owocowych, syropów i innych produktów do produkcji napojów. Powołując art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej organ wskazał, że wyłączona jest ochrona znaku towarowego, który jest identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania ochrony (o ile na taki znak zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Zatem wystąpienie ryzyka błędu wśród odbiorców co do pochodzenia będzie podstawą umożliwiająca unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak. Zaś ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów będzie polegało na określeniu wypadkowej podobieństwa lub identyczności towarów oznaczanych porównywanymi znakami oraz samych oznaczeń. Oceniając podobieństwo towarów objętych ochroną znaku spornego [...] o nr R-[...] w klasie 32 wobec towarów chronionych znakiem towarowym [...] R- [...], również przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 32 Urząd Patentowy RP uznał je za podobne. Wskazał, że sporny znak przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów: aperitify bezalkoholowe, napoje bezalkoholowe, bezalkoholowe wyciągi z owoców, ekstrakty owocowe bezalkoholowe, esencje do produkcji napojów, wody gazowane, pastylki do napojów gazowanych, proszki do napojów gazowanych, koktajle bezalkoholowe, lemoniada, syropy do lemoniady, produkty do wytwarzania wody mineralnej, wody mineralne (napoje), nektary owocowe, bezalkoholowe napoje z soków owocowych, soki owocowe, soki warzywne (napoje), sorbety (napoje), woda stołowa, syropy do napojów, woda, (napoje), preparaty do produkcji wody gazowanej, woda sodowa - w klm 32. Natomiast znak wcześniejszy [...] służy do oznaczania w klasie 32: piwa, wód mineralnych i gazowanych oraz innych napojów bezalkoholowych, napojów owocowych i soków owocowych, syropów i innych produktów do produkcji napojów. Zdaniem organu z porównania wykazów towarów objętych ochroną wynika, że są to towary bez wątpliwości w części identyczne (napoje bezalkoholowe, esencje do produkcji napojów, wody gazowane, wody mineralne, soki owocowe, bezalkoholowe napoje z soków owocowych) i podobne - w pozostałej części, należą bowiem do szeroko pojętej gamy produktów należących do grupy napojów. W ocenie organu podobieństwo porównywanych towarów polega w tym przypadku na jednorodzajowości i identycznym przeznaczeniu towarów oraz na tożsamym sposobie dystrybucji i nabywania tak oznaczonych towarów. Oceniając podobieństwo na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. spornego znaku towarowego [...] o nr R-[...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasie 5 i 39, wobec znaku towarowego [...] o nr R- [...], w pozostałym zakresie objętym ochroną tj. w klasach: 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 33 i 34 Urząd Patentowy RP stwierdził brak podobieństwa tych towarów i usług. Powołał się przy tym na stanowisko doktryny zgodnie, z którym używanie (...) nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Oceniając podobieństwo usług z klasy 39 objętych ochroną spornego prawa na znak [...] tj. dystrybucji wody, pakowania produktów, pakowania towarów, przewożenia ładunków, przewozu samochodami ciężarowymi, spedycji, składowania towarów, pośrednictwa w transporcie, usług tranzytowych, zaopatrzenia w wodę i usług z klasy 39 chronionych znakami [...] to jest znaków: [...] o nr R- [...],[...] o nr R-[...], [...] o nr [...],[...]o nr [...], które przeznaczono do oznaczania usług takich jak: wynajem i leasing pojazdów silnikowych, statków i samolotów, Urząd Patentowy RP przyjął, iż usługi te nie są względem siebie podobne. W ocenie organu fakt sklasyfikowania usług w jednej klasie usługowej tj. 39 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (edycja IX) nie świadczy o ich rodzajowym podobieństwie. Zdaniem organu nie można uznać, aby porównywane usługi były podobne, a przemawia za tym okoliczność, iż w rzeczywistości należą one do rodzajowo odmiennych czynności zawiązanych z dystrybucją, pakowaniem i transportem towarów (jak w spornym znaku) i usług polegających na wynajmie środków transportu (jak w znakach, na które powołał się wnoszący sprzeciw). Brak podobieństwa dotyczącego usług, o którym stanowi art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. uzasadnia w ocenie Urzędu Patentowego RP oddalenie sprzeciwu w rozpatrywanym zakresie. Analogicznie oceniono podobieństwo w świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. spornego znaku towarowego o nr R-[...]w odniesieniu do pozostałych znaków towarowych, na które powołał się sprzeciwiający. W ocenie organu pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi nie zachodzi w żadnym stopniu podobieństwo dotyczące towarów i usług ujętych w wykazach ocenianych znaków towarowych w odniesieniu do zakresu ochrony spornego znaku towarowego. Przechodząc do oceny podobieństwa samych oznaczeń Urząd Patentowy RP powołując się na poglądy doktryny wskazał, że doktryna przyjmuje, że badając podobieństwo oznaczeń, należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcy, dla którego decydujące znaczenie mają zbiorcze elementy porównywanych oznaczeń. Należy bowiem pamiętać, że odbiorca kieruje się przy wyborze towaru jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczeń, z pominięciem drobnych rozbieżności. Wskazał też, że oznaczenia należy porównywać w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Urząd Patentowy RP ustalił, że znak, na który powołał się wnoszący sprzeciw [...] o nr R-[...] jest znakiem słownym, stanowiącym wyłącznie zapis słowa [...], natomiast sporny znak towarowy [...] jest znakiem słowno-graficznym, w którym na tle czarnego prostokąta umieszczono w jego górnej części koło w kolorze jasno beżowym, po nim, znajduje się słowo [...] również w beżowym kolorze. Zdaniem organu należy przyjąć, że słowa zawarte w przeciwstawionych znakach towarowych są podobne w każdej z ocenianych płaszczyzn. W płaszczyźnie fonetycznej, prawidłowo są słyszane słowa użyte w znakach: słowo [...] jest dwusylabowe tak samo jak słowo [...]. Na podobieństwo w warstwie fonetycznej ma wpływ prawidłowo artykułowany akcent, który w języku polskim przypada z reguły na drugą sylabę od końca, co powoduje że w ocenianych znakach towarowych akcent pada na identyczną, początkową sylabę "[...]-", także samogłoski kończące oceniane słowa "[...]" oraz "[...]" należą do tej samej grupy samogłosek ustnych. W warstwie wizualnej, zdaniem organu należy uznać, że zapis słów wynika z użytych w słowach liter, a więc znak [...] składa się z czterech liter, tak samo jak słowo [...], przy czym należy wziąć pod uwagę okoliczność, że w znakach słowno-graficznych elementy słowne mają charakter decydujący, zatem dla oceny podobieństwa podstawowe znaczenie będą miały ich zapisy. Ponadto, organ powołując się na ustalone stanowisko doktryny wskazał, że dla przeciętnego odbiorcy pierwszorzędne znaczenie w odbiorze znaków towarowych ma ich warstwa słowna. Dlatego też należy przyjąć, że użyte słowa w porównywanych znakach towarowych zaczynające się na identyczne litery "[...]" i identyczne początkowe sylaby "[...]" zbliżają te znaki w płaszczyźnie fonetycznej. Również oceniając końcówki słów tj. litery / głoski "[...]" i "[...]" odpowiednio w znakach [...] i [...], w ocenie organu, można uznać, że nie są dostatecznie odmienne ze względu na sposób zapisu jak i ze względu na bliskość w wymowie. W płaszczyźnie znaczeniowej Urząd Patentowy RP przyjął, że porównywane słowa użyte w porównywanych znakach towarowych mają charakter znaków fantazyjnych wobec oznaczanych nimi towarów. Wobec powyższego organ stanął na stanowisku, że pomiędzy tymi znakami istnieje więcej elementów wspólnych, niż różnic, które mogłyby eliminować podobieństwo miedzy nimi. Podobieństwo słów, a co za tym idzie ich zapis i wymowa są podobne, a więc jedyna istniejąca różnica odmienna ostatnia litera / głoska "[...]" oraz "[...]" nie jest wystarczająca by skutecznie niwelować podobieństwo znaków towarowych. Ponadto wskazał na stanowisko doktryny zgodnie, z którym do przyjęcia podobieństwa dwóch oznaczeń wystarcza w zasadzie ich zbieżność na jednej z (...) płaszczyzn. Organ uznał zatem, że istnieje podobieństwo zarówno w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 32, jak i w zakresie podobieństwa samych oznaczeń, a biorąc pod uwagę, iż o ryzyku wprowadzenia w błąd przesądza wypadkowa podobieństwa towarów i oznaczeń dla których przeznaczono znaki towarowe, to zdaniem organu, w tej konkretnej sprawie zachodzi takie ryzyko. Pomiędzy porównywanymi znakami istnieje zbyt wiele elementów wspólnych, które zostały wykazane i podobieństwa te kreują ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, stąd zdaniem organu uzasadniony jest zarzut udzielenia ochrony na sporny znak towarowy w części obejmującej towary z klasy 32 z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Odnosząc się do zarzutu renomowanego charakteru znaków towarowych [...] Urząd Patentowy RP powołując art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej podkreślił, że w obowiązującym ustawodawstwie brak jest ustawowej definicji renomowanego znaku towarowego, dlatego też w tym aspekcie należy odwołać się do stanowiska doktryny oraz orzecznictwa. Wskazał na poglądy wyrażone w orzeczeniach ETS oraz doktrynie zgodnie, z którym pojęcie renomowanego znaku wyczerpuje się w znajomości (rozpoznawalności) znaku towarowego. Do normatywnego pojęcia znaku renomowanego nie należy natomiast wysoka jakość, prestiż lub też dobra opinia o towarach związanych z tym znakiem. Przepisy chronią renomę rozumianą jako ogół korzystnych i zlokalizowanych w danym znaku wyobrażeń właściwych odbiorców towaru. Renomowany znak towarowy dla określonych towarów korzysta z rozszerzonej ochrony (...) w odniesieniu do jakiegokolwiek towaru osoby trzeciej z późniejszym znakiem towarowym, przy czym konieczne jest wykazanie związku pomiędzy późniejszym znakiem towarowym i wcześniejszym znakiem renomowanym. Ten związek wyraża się w kojarzeniu wcześniejszego znaku przez potencjalnych nabywców towarów z późniejszym znakiem. Zdaniem Urzędu Patentowego RP o naruszeniu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. można mówić wówczas, gdy jest ono konsekwencją pewnego stopnia podobieństwa między wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym, a późniejszym znakiem towarowym, w wyniku którego dany krąg odbiorców kojarzy ze sobą te dwa znaki stwierdzając, że występuje między nimi związek, nie myląc ich jednak. Organ podkreślił, że istnienie takiego związku należy oceniać całościowo, przy uwzględnieniu takich czynników jak: stopień podobieństwa między znakami kolizyjnymi, charakter towarów i usług dla których je przeznaczono, intensywność używania i renomę znaku wcześniejszego, a także stopień samoistnego lub uzyskanego w następstwie używania charakteru odróżniającego (analogicznie do wyroku ETS z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. C-252/07, sprawa znaku Intel). Urząd Patentowy RP wskazywał też, że ze stanowiska doktryny i orzecznictwa wynika, iż właściciel znaku renomowanego powinien wykazać związek pomiędzy renomowanym znakiem towarowym i późniejszym znakiem towarowym, co skutkuje negatywnie dla znaku renomowanego, w szczególności ma szkodliwy wpływ na odróżniający charakter znaku renomowanego. Chodzi zatem o wykazanie takich okoliczności, które potwierdzają, że używanie spornego znaku powoduje następstwa określone w pkt 3 ust. 2 art. 132 p.w.p. - uzyskanie przez uprawnionego nienależnej korzyści, powodowanie szkody w charakterze odróżniającym lub renomie znaku wcześniejszego. Organ stanął zatem na stanowisku, iż wykazanie poziomu rozpoznawalności renomowanego znaku towarowego oraz związku polegającego na skojarzeniu między znakiem spornym i renomowanym są okolicznościami wymagającymi dowodu stosownie do art. 6 k.c., ponieważ to wnoszący sprzeciw żąda unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a więc z tych okoliczności wywodzi skutki prawne. Oceniając przedłożone przez sprzeciwiającego dowody mające potwierdzać renomowany charakter znaków [...], Urząd Patentowy RP uznał, że w rzeczywistości ograniczają się do wykazania renomy znaków [...] w odniesieniu do szeroko rozumianych produktów elektronicznych audio - wideo. W szczególności świadczą o tym materiały przedłożone przy piśmie z dnia [...] marca 2009 r. (akta, k. 211-12, w tym załączniki 1- 6). W dokumentach tych, zdaniem organu brak jest materiału, z którego w sposób obiektywny i jednoznacznie wynika stopień rozpoznawalności znaku [...] wśród potencjalnych nabywców, dotyczący okresu sprzed zgłoszenia spornego znaku towarowego. Za dowód taki nie można bowiem uznać wyników, które stwierdzają, że w okresie od października 2003 r. do sierpnia 2004 r. "technologia Wega /Wega Engine/ pomogła firmie S. utrzymać wiodącą pozycję wśród marek rozważanych przy zakupie, choć P.i P. nadal stanowią zagrożenie" (akta, k. 88 - 87), ponieważ nie wskazano źródła pochodzenia tych danych, a więc niemożliwe jest uznanie niezależnego charakteru tych badań. Co więcej, dotyczą one produktu oznaczanego przez przedsiębiorstwo, S. oznaczeniem "Wega /Wega Engine/". Ponadto, organ wywodził, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnej argumentacji, która świadczyłaby o jakichkolwiek konotacjach czy związku pomiędzy renomowanym znakiem [...] a znakiem spornym. Brak jest takich materiałów, z których jednoznacznie wynika, że oznaczenie [...] na towarach z klasy 5 i usługach z klasy 39 budzi bezpośrednie skojarzenia ze znakiem [...], którymi opatrywane są urządzenia elektroniczne audio video. Wobec powyższego, Urząd Patentowy RP uznał zarzut sprzeciwiającego sformułowany na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej za nieuzasadniony. Ustalając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania oparto się na przepisach art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Skargę na opisaną decyzję wniosła S.z siedzibą w T., Japonia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej wskazał, że zakres skargi dotyczy tylko punktów 2 i 3 decyzji, nie skarży zaś, co do zasady decyzji o wygaszeniu znaku [...] co do towarów w klasie 5. Zarzuty skargi obejmowały: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik postępowania, polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, przejawiające się w braku wystarczającego uzasadnienia twierdzenia organu o braku wykazania renomy znaku towarowego skarżącego poza zakresem specjalizacji, co przełożyło się na poważne uchybienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez: a) niedokonanie rozpatrzenia w sposób całościowy i kompletny materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy na potwierdzenie powszechnej renomy znaku towarowego skarżącego, w tym też w Polsce; b) niedokonanie właściwej oceny załączonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie wykazanej renomy znaku towarowego skarżącego poprzez pominięcie istotnych argumentów zawartych w aktach sprawy skarżącego, wskazujących na możliwość występowania związku wyrażającego się w kojarzeniu wcześniejszego renomowanego znaku towarowego przez potencjalnych nabywców z późniejszym znakiem towarowym uprawnionego;  2. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 7 i art. 80 kpa. poprzez niewłaściwie rozpoznanie i uznanie, że materiały dowodowe załączone do akt sprawy potwierdzają renomę znaku towarowego skarżącego tylko w odniesieniu do szeroko rozumianych produktów elektronicznych audio i wideo, odmawiając jednocześnie uznania, że renoma ta dotyczy też towarów i usług zawartych w innych klasach towarowych i usługowych kolizyjnych w tej sprawie będących, poza tzw. zakresem specjalizacji znaku skarżącego; 3. Naruszenie przepisów postępowania, które też miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 7 i 8 poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu decyzji organu do ostatnio wydanego Wyroku Sądu [...] z dnia [...] marca 2012 r. sygn. akt [...], Y. przeciwko O. Ltd, (B. – B.), którego tezy mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie; 4. Naruszenia przepisów postępowania, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 7 przez nieodniesienie się organu w uzasadnieniu decyzji do kwestii rodzaju i zdolności postrzegania i rozróżniania towarów oznaczonych podobnymi znakami towarowymi poprzez: a. nieustalenie poziomu uwagi przeciętnego odbiorcy towarów i usług oznaczanych znakiem towarowym skarżącego, zwłaszcza w kontekście towarów i usług oznaczanych znakiem towarowym uprawnionego, w zakresie możliwości powstawania skojarzeń jako okoliczności mającej istotny wpływ na powstawanie pomyłek i błędów w ich odróżnianiu; b. nieustalenie kręgu odbiorców towarów i usług objętych ochroną znaku towarowego skarżącego w kontekście towarów i usług oznaczanych znakiem towarowym uprawnionego, nieustalenie, czy te towary i usługi są adresowane do identycznych odbiorców i w związku z tym mogą wprowadzać ich w błąd; 5. Naruszenia przepisów postępowania, które też miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy tj. art. 11 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji; 6. Naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy, a mianowicie art. 80 kpa w zw. z 107 § 3 kpa dotyczącego oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdzającego renomę znaku towarowego skarżącego poprzez dokonanie jego błędnej analizy i w konsekwencji wyciągnięcie niewłaściwych wniosków; 7. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 132 ust. 2 pkt 3 pwp. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także poprzez niewłaściwą (błędną) jego wykładnię, które to naruszenie spowodowane zostało naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, w szczególności wskutek zaniedbania przez organ zbadania możliwości odniesienia przez uprawnionego nienależnej korzyści oraz niezbadania okoliczności, czy udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionego mogłoby być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku skarżącego; 8. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 132 ust. 2 pkt 3 pwp. poprzez błędne rozumienie jego zastosowania w niniejszej sprawie przejawiające się w przyjęciu, że renoma znaku towarowego skarżącego została wykazana tylko w zakresie urządzeń elektronicznych audio i wideo, natomiast w przypadku pozostałych kolizyjnych w tej sprawie towarów i usług już nie; 9. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które też miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 pwp. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że samo podobieństwo znaków w niniejszej z pominięciem okoliczności, jaką jest wysoka zdolność odróżniająca znaku towarowego skarżącego, która to okoliczność powinna być wystarczająca do przyjęcia przez organ powstawania dużego ryzyka wprowadzenia odbiorców towarów i usług oznaczanych znakiem uprawnionego w błąd, obejmującego ryzyko skojarzenia go ze znakiem skarżącego. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozbudowała przytoczone zarzuty. Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania uprawniony ze spornego znaku towarowego w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. wnosił o oddalenie skargi przyłączając się do stanowiska Urzędu Patentowego RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Art. 246 ust. 2 p.w.p. stanowi, iż podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego, zaś zgodnie z art. 164 p.w.p. okolicznościami tymi są niespełnienie ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. Natomiast w świetle art. 247 ust. 2 p.w.p., w sytuacji w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego. W przedmiotowej sprawie wiadomość o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak [...] została opublikowana w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...] z [...] lipca 2008 r. Sprzeciw skarżącej spółki został wniesiony [...] stycznia 2009 r. W sprzeciwie podniesiono zarzuty oparte na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny i w oparciu o art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku towarowego [...] o nr R-[...] w części dotyczącej towarów z klasy 5 domagając się stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak w części dotyczącej towarów w klasie 5, z dniem [...] kwietnia 1999 r. Zgodnie z art. 166 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Zarzut ten podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1) i ust. 2 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach, o których mowa w ust. 1, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP uznając, że interes prawny do żądania stwierdzenia wygaśnięcia znaku przeciwstawionego po stronie uprawnionego wynika wprost z jego sytuacji procesowej, w której wobec prawa ochronnego na znak towarowy [...] wcześniej wystąpiono ze sprzeciwem, żądając unieważnienia prawa ochronnego na ten znak towarowy oraz wobec stwierdzenia skarżącej, że nie posiada dokumentów potwierdzających używanie znaku [...] dla towarów z klasy 5 - stwierdził wygaśnięcie w części prawa ochronnego na znak towarowy [...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 z dniem [...] kwietnia 1999 r. Decyzja w tej części nie została zaskarżona. Urząd Patentowy RP słusznie zauważył, że stwierdzenie wygaśnięcia prawa na znak towarowy [...] o nr R-[...] w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 skutkuje tym, że nie jest możliwe unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w odniesieniu do towarów z klasy 5 na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. skoro, w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na przeciwstawiony znak towarowy [...] o nr R-[...], zostało ono wygaszone w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 5 (art. 166 ust. 1 p.w.p.). Organ przeszedł zatem do badania zasadności sprzeciwu w zakresie zarzutu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Urząd Patentowy RP uznał identyczność (napoje bezalkoholowe, esencje do produkcji napojów, wody gazowane, wody mineralne, soki owocowe, bezalkoholowe napoje z soków owocowych) i podobieństwo (szeroko pojęta gama produktów należących do grupy napojów) towarów w klasie 32 przeznaczonych do oznaczania znaku spornego [...] i przeciwstawionego [...]. W ocenie organu podobieństwo porównywanych towarów polega w tym przypadku na jednorodzajowości i identycznym przeznaczeniu towarów oraz na tożsamym sposobie dystrybucji i nabywania tak oznaczonych towarów. Oceniając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. podobieństwo spornego znaku towarowego [...] o nr R-[...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasie 5 i 39, wobec znaku towarowego [...] o nr R-[...], w pozostałym zakresie objętym ochroną tj. w klasach: 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 33 i 34 Urząd Patentowy RP stwierdził brak podobieństwa tych towarów i usług. Oceniając podobieństwo usług z klasy 39 objętych ochroną spornego prawa na znak [...] tj. dystrybucji wody, pakowania produktów, pakowania towarów, przewożenia ładunków, przewozu samochodami ciężarowymi, spedycji, składowania towarów, pośrednictwa w transporcie, usług tranzytowych, zaopatrzenia w wodę i usług z klasy 39 chronionych znakami, które przeznaczono do oznaczania usług takich jak: wynajem i leasing pojazdów silnikowych, statków i samolotów, Urząd Patentowy RP słusznie zdaniem Sądu przyjął, iż usługi te nie są względem siebie podobne. Sąd podziela stanowisko, że fakt sklasyfikowania usług w jednej klasie tj. 39 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (edycja IX) nie świadczy o ich rodzajowym podobieństwie. Nie można uznać, aby porównywane usługi były podobne, gdyż w rzeczywistości należą one do rodzajowo odmiennych czynności zawiązanych z dystrybucją, pakowaniem i transportem towarów (jak w spornym znaku) i usług polegających na wynajmie środków transportu (jak w znakach, na które powołał się wnoszący sprzeciw). Oceniając podobieństwo przeciwstawionych oznaczeń organ przyjął poprawne wypracowane w doktrynie i orzecznictwie kryteria oceny wskazując, że przy badaniu podobieństwa oznaczeń, należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcy, dla którego decydujące znaczenie mają zbiorcze elementy porównywanych oznaczeń. Sąd podziela również stanowisko, że odbiorca kieruje się przy wyborze towaru jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczeń, z pominięciem drobnych rozbieżności. Poprawnie też zostały przyjęte przez organ płaszczyzny oceny przeciwstawionych oznaczeń tj.: wizualna, fonetyczna i znaczeniowa. W ocenie Sądu dokonana przez Urząd Patentowy RP ocena podobieństwa przeciwstawionych znaczeń nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. W szczególności w granicach tych mieści się ocena, że słowa zawarte w przeciwstawionych znakach towarowych są podobne w każdej z ocenianych płaszczyzn. W płaszczyźnie fonetycznej, prawidłowo są słyszane słowa użyte w znakach: słowo [...] jest dwusylabowe tak samo jak słowo [...]. Na podobieństwo w warstwie fonetycznej ma wpływ prawidłowo artykułowany akcent, który w języku polskim przypada z reguły na drugą sylabę od końca, co powoduje, że w przedmiotowych znakach akcent pada na identyczną, początkową sylabę "[...]", także samogłoski kończące oceniane słowa "[...]" oraz "[...]" należą do tej samej grupy samogłosek ustnych. W warstwie wizualnej zapis słów wynika z użytych w słowach liter, a więc znak [...] składa się z czterech liter, tak samo jak słowo [...], przy czym, Sąd również pozostaje na stanowisku, że w znakach słowno-graficznych elementy słowne mają charakter decydujący, zatem dla oceny podobieństwa podstawowe znaczenie będą miały ich zapisy. Ponadto, jak zasadnie wskazał organ, dla przeciętnego odbiorcy pierwszorzędne znaczenie w odbiorze znaków towarowych ma ich warstwa słowna. Dlatego zasadna jest ocena, że użyte słowa w porównywanych znakach towarowych zaczynające się na identyczne litery "[...]-" i identyczne początkowe sylaby "[...]-" zbliżają te znaki w płaszczyźnie fonetycznej. Również końcówki słów tj. litery / głoski "[...]" i "[...]" odpowiednio w znakach [...] i [...] nie są odmienne w stopniu wykluczającym ryzyko ich pomylenia ze względu na sposób zapisu jak i ze względu na bliskość w wymowie. W płaszczyźnie znaczeniowej poprawna jest ocena, że porównywane słowa mają charakter znaków fantazyjnych wobec oznaczanych nimi towarów. Zatem stanowisko Urzędu Patentowego RP, że pomiędzy tymi znakami istnieje więcej elementów wspólnych, niż różnic, które mogłyby eliminować podobieństwo miedzy nimi mieści się w granicach oceny swobodnej i nie można zarzucić mu dowolności. Podobieństwo słów, a co za tym idzie ich zapis i wymowa są podobne, a więc jedyna istniejąca różnica odmienna ostatnia litera / głoska "[...]" oraz "[...]" nie jest wystarczająca by skutecznie niwelować podobieństwo przeciwstawionych znaków towarowych. Organ uznał zatem, że istnieje podobieństwo zarówno w zakresie towarów sklasyfikowanych w klasie 32, jak i w zakresie podobieństwa samych oznaczeń, a biorąc pod uwagę, iż o ryzyku wprowadzenia w błąd przesądza wypadkowa podobieństwa towarów i oznaczeń dla których przeznaczono znaki towarowe, to organ uznał, iż zachodzi takie ryzyko. Sąd ocenę tą podziela. Pomiędzy porównywanymi znakami istnieją elementy wspólne, które zostały wykazane i podobieństwa te kreują ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, stąd uzasadniony jest zarzut udzielenia ochrony na sporny znak towarowy w części obejmującej towary z klasy 32 z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe. Dodatkowo nadmienić należy, że nie było ono kwestionowane przez uprawnionego ze spornego znaku. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw w pozostałym zakresie uznając, że stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak [...] w zakresie towarów w klasie 5 wyklucza unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w odniesieniu do towarów z klasy 5 na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i przyjmując brak podobieństwa usług sklasyfikowanych w klasie 39 do oznaczania, których został przeznaczony sporny znak [...]. Odnosząc się do podniesionego w sprzeciwie zarzutu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. organ uznał, że dowody przedstawione przez skarżącego ograniczają się do wykazania renomy znaków [...] w odniesieniu do szeroko rozumianych produktów elektronicznych audio - wideo. Zdaniem organu w dokumentach tych brak jest materiału, z którego w sposób obiektywny i jednoznacznie wynika stopień rozpoznawalności znaku [...] wśród potencjalnych nabywców, dotyczący okresu sprzed zgłoszenia spornego znaku towarowego. Ponadto, w ocenie Urzędu Patentowego RP wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnej argumentacji, która świadczyłaby o jakichkolwiek konotacjach czy związku pomiędzy renomowanym znakiem [...] a znakiem spornym. Brak jest takich materiałów, z których jednoznacznie wynika, że oznaczenie [...] na towarach z klasy 5 i usługach z klasy 39 budzi bezpośrednie skojarzenia ze znakiem [...], którymi opatrywane są urządzenia elektroniczne audio video. Wobec powyższego, Urząd Patentowy RP uznał zarzut sprzeciwiającego sformułowany na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej za nieuzasadniony. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego. Renomowany znak towarowy korzysta zatem z rozszerzonej ochrony w odniesieniu do jakiegokolwiek towaru osoby trzeciej z późniejszym znakiem towarowym, przy czym konieczne jest wykazanie związku pomiędzy późniejszym znakiem towarowym i wcześniejszym znakiem renomowanym. Ten związek wyraża się w kojarzeniu wcześniejszego znaku przez potencjalnych nabywców towarów z późniejszym znakiem. Jak zasadnie wskazywał organ o naruszeniu art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. można mówić wówczas, gdy jest ono konsekwencją pewnego stopnia podobieństwa między wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym, a późniejszym znakiem towarowym, w wyniku którego dany krąg odbiorców kojarzy ze sobą te dwa znaki stwierdzając, że występuje między nimi związek, nie myląc ich jednak. Za poprawne i znajdujące oparcie zarówno w poglądach doktryny, jak i orzecznictwie należy uznać stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż właściciel znaku renomowanego powinien wykazać związek pomiędzy renomowanym znakiem towarowym i późniejszym znakiem towarowym, co skutkuje negatywnie dla znaku renomowanego, w szczególności ma szkodliwy wpływ na odróżniający charakter znaku renomowanego. Chodzi zatem o wykazanie takich okoliczności, które potwierdzają, że używanie spornego znaku powoduje następstwa określone w pkt 3 ust. 2 art. 132 p.w.p. - uzyskanie przez uprawnionego nienależnej korzyści, powodowanie szkody w charakterze odróżniającym lub renomie znaku wcześniejszego. Organ przyjął zatem poprawne założenia dla oceny podniesionego w sprzeciwie zarzutu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. jednak dokonana przez Urząd Patentowy RP ocena sprawy pod kątem przesłanek zastosowania wskazanego przepisu nie odpowiada, zdaniem Sądu wymogom procedury administracyjnej, którymi organ był związany przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Zdaniem Sądu należy stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy R.P. jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy. Urząd Patentowy RP wskazał, że "dowody przedstawione przez skarżącego ograniczają się do wykazania renomy znaków [...] w odniesieniu do szeroko rozumianych produktów elektronicznych audio - wideo", ale jednocześnie zdaniem organu "brak jest materiału, z którego w sposób obiektywny i jednoznacznie wynika stopień rozpoznawalności znaku [...] wśród potencjalnych nabywców, dotyczący okresu sprzed zgłoszenia spornego znaku towarowego". W ocenie Sądu stanowisko organu nie jest jasne. Z pierwszego z przytoczonych zdań wynika, że organ uznaje renomę znaku [...], z drugiego, że nie wykazano przesłanek koniecznych do uznania renomy przeciwstawionego znaku. Należy też wskazać, że uzasadnienie decyzji w tym zakresie sprowadza się do dwóch zdań, których fragmenty przytoczono powyżej, co zdaniem Sądu wyklucza dokonanie prawidłowej oceny decyzji w tym zakresie. Następnie organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji, która świadczyłaby o jakichkolwiek konotacjach czy związku pomiędzy renomowanym znakiem [...] a znakiem spornym. Brak jest takich materiałów, z których jednoznacznie wynika, że oznaczenie [...] na towarach z klasy 5 i usługach z klasy 39 budzi bezpośrednie skojarzenia ze znakiem [...], którymi opatrywane są urządzenia elektroniczne audio video. Urząd Patentowy RP przystąpił zatem do oceny dalszych przesłanek warunkujących zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie również nie spełnia opisanych wyżej standardów. Organ nie wskazał według jakich kryteriów oceniał prawdopodobieństwo przyniesienia zgłaszającemu nienależnej korzyści lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Należy przy tym pamiętać, że Urząd Patentowy RP w tej samej decyzji uznał konfuzyjne podobieństwo przeciwstawionych oznaczeń. W tych warunkach, zdaniem Sądu organ obowiązany był szczególnie starannie uzasadnić swe stanowisko o braku prawdopodobieństwa przyniesienia zgłaszającemu nienależnej korzyści lub szkodliwości spornego oznaczenia dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Wskazać też należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia własną oceną przedmiotu sprawy. Uznać zatem trzeba, że Urząd Patentowy RP w niepełny, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., niewystarczający sposób przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co skutkuje również naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w uchylonym zakresie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów stron z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.